Skip to content
Home » Ακούσαμε ένα κρακ όταν έσπασε η πόρτα. Μπήκε το τανκ. Νόμιζα πως θα λιποθυμήσω από τον φόβο

Ακούσαμε ένα κρακ όταν έσπασε η πόρτα. Μπήκε το τανκ. Νόμιζα πως θα λιποθυμήσω από τον φόβο

    Ακούσαμε ένα κρακ όταν έσπασε η πόρτα. Μπήκε το τανκ. Νόμιζα πως θα λιποθυμήσω από τον φόβο

    Published

    Ακούσαμε ένα κρακ όταν έσπασε η πόρτα. Μπήκε το τανκ. Νόμιζα πως θα λιποθυμήσω από τον φόβο

    Published
    Η Ζωή Χατζή, φοιτήτρια στη Σχολή Καλών Τεχνών το 1973, αφηγείται στο Short Stories τα γεγονότα που έζησε στην τριήμερη κατάληψη του Πολυτεχνείου

    Οταν ήμουνα μικρούλα είχα έναν θείο αριστερό που προσπαθούσε να μας μυήσει. Είχα εντυπωσιαστεί από τα βιβλία που μου έφερνε.

    Ήθελα κι εγώ να κάνω κάτι και του έλεγα: «Εμείς πώς θα μπούμε σε αυτό τον αγώνα;». «Εσείς θα είσαστε καλά παιδιά, καλοί μαθητές στο σχολείο και θα έρθουν να σας βρουν αυτοί».

    Είχα λοιπόν από παιδί ένα αίσθημα αναμονής γι’ αυτά. Όταν ήμουνα μικρή πήγαινα κατηχητικό – ήμουνα το κοριτσάκι το ήσυχο. Άλλωστε δεν είχαν ωριμάσει οι συνθήκες ακόμη.

    Όταν ξεκίνησε ο αναβρασμός στα πανεπιστήμια, ήμουνα φοιτήτρια στη Σχολή Καλών Τεχνών. Υπήρχε πολλή τρομοκρατία. Κάποια στιγμή, εκεί που ήμασταν όλοι μαζεμένοι, ήρθαν κάποιοι φοιτητές και είπαν: «Όσοι θέλετε να μπείτε σε αυτό τον χώρο που θα ξεσηκωθούμε περάστε από εδώ».

    Αυτό για μένα ήταν καθοριστικό. Ήταν σαν να αποφάσισα τότε στη ζωή μου να μπω σε αυτή την πλευρά. Κάναμε το βήμα λοιπόν.

    Έκτοτε άρχισα να μπαίνω στο κινηματικό κλίμα, να πηγαίνω στις διαδηλώσεις και τις συνελεύσεις. Στην αρχή δεν μπορούσα ούτε να μιλήσω. Όταν το κατάφερνα γύριζα στο σπίτι και έκανα εμετό από την ένταση που είχα.

    Στην πρώτη κατάληψη, της Νομικής, δεν μπήκα μέσα, φοβήθηκα. Στην κατάληψη του Πολυτεχνείου όμως ήμουν μέσα και τις τρεις μέρες. Κοιμόμασταν εκεί και τη μέρα φωνάζαμε συνθήματα στο προαύλιο, γράφαμε προκηρύξεις και τις κολλούσαμε στα τρόλεϊ που περνούσαν. Ήτανε σαν να κυριαρχούσαμε εκείνες τις στιγμές. Είχαμε την αίσθηση μιας νίκης που έρχεται.

    Το κλίμα ήταν πολύ ζεστό, πολύ συντροφικό με όσους ήταν εκεί, εκτός από κάποιες εντάσεις στην αρχή με την Πανσπουδαστική που δεν ήθελε να γίνει το ξεκίνημα του Πολυτεχνείου. Όταν έγινε, φυσικά μπήκε κι αυτή.

    Δεν περιμέναμε πως θα χτυπήσουν. Οι σφαίρες προς το τέλος πέρναγαν πάνω από τα κεφάλια μας, αλλά ήταν σαν να μην γινόταν τίποτε

    Ήρθα πιο κοντά με πολλούς ανθρώπους. Με τη φίλη μου την Κατερίνα, με την οποία ήμασταν συνέχεια πιασμένες χέρι χέρι μέσα, έχουμε ακόμη μια συντροφική σχέση.

    Στις μέρες του Πολυτεχνείου έσμιξα και με τον άνθρωπο που στη συνέχεια έκανα οικογένεια. Εκεί ήταν και το στοιχείο το ερωτικό μαζί. Ήτανε ο έρωτας για την επανάσταση αλλά και για τον άνθρωπο που την εκπροσωπούσε, τον άνθρωπο που αντιστέκεται.

    Δεν περιμέναμε πως θα χτυπήσουν. Οι σφαίρες προς το τέλος πέρναγαν πάνω από τα κεφάλια μας, αλλά ήταν σαν να μη γινόταν τίποτε. Σαν να μην είχαμε αίσθηση του τι γίνεται.

    Όταν όμως ήρθε το τανκ έξω από την πόρτα, μου κόπηκε το αίμα, πάνιασα. Ήμασταν συγκεντρωμένοι ακριβώς πίσω από την πόρτα. Κρατιόμασταν χέρι χέρι και περιμέναμε. Υπήρχε μια παγωμάρα. Ακούγαμε τον εθνικό ύμνο και μετά έπεσε σιωπή.

    Ακούσαμε ένα κρακ όταν έσπασε η πόρτα. Μπήκε το τανκ. Νόμιζα πως θα λιποθυμήσω από τον φόβο. Ήτανε και ένας φοιτητής επάνω στην πόρτα και κουνούσε τα χέρια του. Και με το που μπαίνει το τανκ τον είδαμε που έπεσε. Τραβηχτήκαμε όλοι πίσω. Και μετά τρέχαμε προς το Πολυτεχνείο, προς το πίσω κτίριο, το κεντρικό.

    Από κει μας βγάζανε λίγους λίγους οι στρατιώτες. Εγώ ήμουνα από τους τυχερούς, δεν με χτυπήσανε καν. Βγαίναμε από την πλαϊνή πόρτα, από τη Στουρνάρη.

    Εκεί πάνω που περνάγαμε την πόρτα, μου λέει ένα φαντάρος: «Πρόσεξε το σκαλάκι». Ήταν τόσο αστείο μες στον φόβο. Και ανεβαίναμε προς τα πάνω, προς τα Εξάρχεια, και ο κόσμος από τις πολυκατοικίες άνοιγε τις πόρτες και μπαίναμε μέσα.

    Κρύφτηκα μαζί με κάποιους φοιτητές σε ένα δωματιάκι και δεν δώσαμε σημεία ζωής, δεν είχαμε και τηλέφωνα. Στο σπίτι είχαν μάθει ότι ήμουνα μέσα και ήταν ανάστατοι. Ο πατέρας μου έψαχνε τα νοσοκομεία, μήπως με βρει εκεί.

    Όταν γύρισα ύστερα από δυο τρεις μέρες στο σπίτι, αμέσως ήρθε ο αριστερός θείος μου, με ένα γαρίφαλο κόκκινο για να με τιμήσει που ήμουνα μες στο Πολυτεχνείο.

    banner_300_250
    Picture of Ζωή Χατζή
    Η Ζωή Χατζή είναι εικαστικός και εκπαιδευτικός

    Αφήγηση στον
    Στάθη Γκότση

    Κεντρική φωτογραφία
    Αριστοτέλης Σαρρηκώστας/Αρχείο ΕΡΤ

    MORE STORIES

    ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ 1973 ΧΟΥΝΤΑ συνεργείο
    Short

    Οι τοίχοι του συνεργείου είχαν τη δική τους ιστορία

    Η Μαριάννα Τζιαντζή, φοιτήτρια της Αρχιτεκτονικής το 1973, μεταφέρει στο Short Stories την αφήγηση του συμφοιτητή της Δ.Κ. για μια παρέα νέων σε ένα συνεργείο μοτοσικλετών λίγες μέρες μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου

    ARISTOTELIS SARRIKOSTAS τανκ πολυτεχνείο
    Short

    «Αλκμηνάκι, πάμε να δούμε το τανκ;»

    Η Αλκμήνη Ψιλοπούλου, φοιτήτρια της Φιλοσοφικής Σχολής το 1973, ένιωσε ότι ζούσε την τελευταία της νύχτα όταν βρέθηκε απέναντι στο τανκ που γκρέμισε την πύλη του Πολυτεχνείου