Skip to content
Home » News » «Αλκμηνάκι, πάμε να δούμε το τανκ;»

«Αλκμηνάκι, πάμε να δούμε το τανκ;»

    «Αλκμηνάκι, πάμε να δούμε το τανκ;»

    Published

    «Αλκμηνάκι, πάμε να δούμε το τανκ;»

    Published
    Η Αλκμήνη Ψιλοπούλου, φοιτήτρια της Φιλοσοφικής Σχολής το 1973, ένιωσε ότι ζούσε την τελευταία της νύχτα όταν βρέθηκε απέναντι στο σιδερένιο θηρίο που γκρέμισε την πύλη του Πολυτεχνείου

    Αλκμηνάκι, πάμε να δούμε το τανκ;» με ρωτάει ο φίλος μου ο Νικόλας, ένα λελέκι δυο μέτρα, που φορούσε ένα ωραίο μακρύ παλτό και κασκόλ, γιατί είχε ψυχρούλα. Νοέμβρης γαρ.

    Ήμασταν κοντά στην είσοδο της Στουρνάρη. Είχε βραδιάσει, μαύρο σκοτάδι πίσσα, μας είχαν κόψει το ρεύμα την προηγούμενη νύχτα, αλλά ήμασταν ψύχραιμοι. Και νέοι.

    Με πιάνει λοιπόν από το χεράκι ο Νικόλας και προχωράμε μπροστά, να δούμε το τανκ. Λες και βλέπαμε ταινία. Δεν ήταν φόβος αυτό που νιώθαμε, πιο πολύ αγωνία· πώς είναι όταν βλέπεις ένα θρίλερ και περιμένεις να δεις τι θα γίνει. Στηθήκαμε μερικά μέτρα πίσω από την πύλη του Πολυτεχνείου. Απέξω είχε στηθεί το τανκ. Ήταν κι άλλοι εκεί, αλλά όχι πάρα πολλοί.

    Μιλούσαμε και γελούσαμε. Ο Νικόλας είχε απίστευτο χιούμορ και ήταν αισιόδοξος άνθρωπος. Εγώ απλώς ακολουθούσα τη δικιά του ρότα.

    Περάσαμε αρκετή ώρα χαζεύοντας. Και κάποια στιγμή, το θηρίο αρχίζει να κινείται. Κροτάλιζαν οι ερπύστριες, πήγαινε πέρα δώθε η γιγάντια μεταλλική προβοσκίδα, καπνός άρχισε να ανεβαίνει προς τα πάνω μες στην πνιγηρή βροχερή ατμόσφαιρα. Και ξαφνικά, μπαμ!

    Πέφτει το θηρίο πάνω στη μεγάλη πύλη του Πολυτεχνείου. Ένας απαίσιος κρότος. Τα κάγκελα της πύλης σπάνε, χίλια κομμάτια.

    Το τανκ είχε μπει μέσα. Δεν το περιμέναμε. Πιστεύω κανείς δεν το φανταζόταν. Με πιάνει ο Νικόλας από το χέρι και με τραβάει μαζί του. Τρέχουμε και οι δυο αλλόφρονες, όπως και οι υπόλοιποι εκεί κοντά μας. Γρήγορα, προς τα δεξιά.

    Δεν θυμάμαι να άκουγα κραυγές ή φωνές. Μια μαύρη σιωπή μαζί με ζοφερούς κρότους από σπασμένα έζωνε το σκοτάδι εκείνης της τελευταίας νύχτας. Που πιστέψαμε ότι ήταν η τελευταία μας.

    Τότε συνέβη κάτι που μοιάζε μεταφυσικό. Αρχίσαμε να βγάζουμε γλώσσα στον θάνατο που μας στόχευε: «Εντάξει συντρόφια, θα τα πούμε απάνω, στην άλλη ζωή»

    Τρέξαμε και μπήκαμε στο κτίριο που βρισκόταν δεξιά μας, μια αίθουσα της Σχολής Καλών Τεχνών· αυτό έμελλε να είναι το καταφύγιό μας.

    Στη μέση έστεκε μεγαλόπρεπος ένας Κούρος. Αγκαλιαστήκαμε όλοι, καμιά δεκαριά, και κρυφτήκαμε πίσω από αυτό το άγαλμα σαν να ήταν ένας θεός που θα μας έσωζε τη ζωή. Κρυφτήκαμε, που λέει ο λόγος.

    Απέναντί μας, από το άνοιγμα της αίθουσας, πρόβαλε η μπούκα του τανκ. Έμοιαζε με τεράστιο τυφλό μάτι που μας σημάδευε. Πηγαινοερχόταν, έστριβε δεξιά, αριστερά, μπροστά στα πρόσωπά μας. Ήμασταν σίγουροι πια ότι είχαμε τελειώσει.

    Και τότε συνέβη κάτι που μοιάζει μεταφυσικό. Σταματήσαμε να φοβόμαστε. Αρχίσαμε να καλαμπουρίζουμε, να βγάζουμε γλώσσα στον θάνατο που μας στόχευε και να κάνουμε αστεία.

    «Εντάξει, συντρόφια, θα τα πούμε απάνω, στην άλλη ζωή».

    Κι αρχίσαμε να τραγουδάμε:

    Στη στεριά δε ζει το ψάρι

    ούτε ανθός στην αμμουδιά

    και οι Έλληνες δε ζούνε δίχως την ελευθεριά.

    Τραγουδούσαμε δυνατά, πολύ δυνατά και ξάφνου, σαν να είχαμε ξορκίσει το τέρας και τον θάνατο, το σιδερένιο θηρίο αρχίζει να απομακρύνεται.

    Μας έβγαλαν οι φαντάροι. Μας έστησαν κατά μόνας ανάμεσα στη διπλή σειρά που είχαν σχηματίσει με τα όπλα να μας σημαδεύουν και μας φώναζαν: «Γρήγορα, γρήγορα, παιδιά, και προσέξτε πού θα βγαίνετε». Αδέλφια μας φαντάροι.

    Βγήκαμε από την πεσμένη πύλη. Και τρέξαμε. Κρατιόμουν από την άκρη του παλτού του Νικόλα, όμως εκείνος ανοίγει το βήμα του με τις ποδάρες του, το παλτό γλιστράει από τα χέρια μου και πέφτω κάτω.

    Τελευταία στιγμή, πριν με βουτήξει ο μπάτσος, πετάω τα γυαλιά μου για να μη μου καρφωθούν πουθενά. Ο μπάτσος με σηκώνει και σηκωτή με χώνει στην κλούβα. Η συνέχεια στην ασφάλεια Μεσογείων.

    banner_300_250
    Αλκμήνη Ψιλοπούλου
    Η Αλκμήνη Ψιλοπούλου είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας

    Κεντρική φωτογραφία
    Αριστοτέλης Σαρρηκώστας/Αρχείο ΕΡΤ

    MORE SHORT STORIES

    Short

    Σάββατο 17 του Νοέμβρη, 9 ώρες μετά (Β΄ μέρος)

    Ο Στάθης Σχινάς συνεχίζει την αφήγησή του για τα γεγονότα που εκτυλίχθηκαν μπροστά στα μάτια του στο κέντρο της Αθήνας το πρωί της 17 του Νοέμβρη 1973, λίγες ώρες μετά την εισβολή του τανκ στο Πολυτεχνείο

    ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΛΤΕΖΑΣ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ
    Short

    Δύο μόνα γαρίφαλα για τον Μιχάλη Καλτεζά

    Ο Αντώνης Ζήβας ξετυλίγει το νήμα που οδηγεί από την εξέγερση του 1973 στη δολοφονία του Μιχάλη Καλτεζά από τις δυνάμεις καταστολής στη διαδήλωση για την επέτειο του Πολυτεχνείου το 1985

    ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ 1973 ΧΟΥΝΤΑ
    Short

    Οι τοίχοι του συνεργείου είχαν τη δική τους ιστορία

    Η Μαριάννα Τζιαντζή, φοιτήτρια της Αρχιτεκτονικής το 1973, μεταφέρει στο Short Stories την αφήγηση του συμφοιτητή της Δ.Κ. για μια παρέα νέων σε ένα συνεργείο μοτοσικλετών λίγες μέρες μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου