Skip to content
Home » Φόρος τιμής στον Αντώνη Χάλαρη του Rue De Marseille

Φόρος τιμής στον Αντώνη Χάλαρη του Rue De Marseille

    Φόρος τιμής στον Αντώνη Χάλαρη του Rue De Marseille

    Published

    Φόρος τιμής στον Αντώνη Χάλαρη του Rue De Marseille

    Published
    Ο Βαγγέλης Μαρινάκης μέσω του Short Stories ανακαλύπτει όσα «η μνήμη ξεθάβει άσχημα» γράφοντας για τον θάνατο του Αντώνη Χάλαρη, του ιδιοκτήτη του Rue De Marseille, που περπατούσε τους δρόμους του Μαγιακόφκσι σε μια πόλη με σομελιέ Κόκα Κόλας και ολάνθιστους εντερπρενέρς

    Κλειστό λόγω θανάτου». Έμαθα για τον θάνατο του κ. Αντώνη από το τηλεφώνημα ενός φίλου. Πήρα αμέσως τον δρόμο για τη Μασσαλίας. Όχι μηχανή, εδώ απαιτούνται πόδια. Να δένει ο μυς με τον πόνο όσο προχωράς στην Πατησίων.

    Βαδίζω γρήγορα, τα τοπόσημα γνωστά. Au Revoir, ΑΣΟΕΕ, Πεδίον Άρεως, Πολυτεχνείο. Κρύο ελαφρύ, ελαφριά ζακέτα. Στρίβεις Στουρνάρη από Εξάρχεια. Λαμαρίνα και μπάτσοι. Πανσιόν με ψαγμένα ονόματα, gastro-bar και νεο-καφενεία. Όλα στην υπηρεσία σας/τους. Θεματικό πάρκο Αθήνα. Ανθίζουν οι εντερπρενέρς και η νέα αντιπαροχή συλλαβίζεται με τρία γράμματα. Σομελιέ Κόκα Κόλας προτείνουν το κατάλληλο σεβίτσε για καπνισμένο ουίσκι μετά το brunch. Στην πόλη αυτή μόνο τα αδέσποτα σκυλιά είναι ακόμη καθαρά στις προθέσεις.

    Πιάνω Μασσαλίας κι επιταχύνω. Έξω από την πόρτα του Café Rue De Marseille λουλούδι και σημείωμα: «Κλειστό λόγω θανάτου». Το μυαλό πηδάει μες στο υπόγειο. Φτιάχνω εικόνα και μοιράζω: φοιτητές, αγόρια και κορίτσια, βαμμένα νύχια, ο ήχος από Dire Straits ή Χειμερινούς Κολυμβητές.

    Ο Τσε Γκεβάρα μας επιτηρεί όσο κοιτάμε προς τα δεξιά του μπαρ τη μικρή βιβλιοθήκη. Πίσω από το ξύλο της μπάρας του Rue De Marseille πάντοτε η κ. Λίτσα (έχεις δει άνθρωπο από ζάχαρη; Ε να τος). Πληθυντικός απαράβατος και η πίτσα στα παρελκόμενα.

    Επαναφορά στα πρωτογενή της θλίψης. Γωνία. Κύριος Αντώνης στην άκρη του μπαρ. Κοστούμι, γραβάτα, χαμόγελο. Τα χέρια πέρα δώθε, κυρίως οριζόντια. Κάθετα μόνο για να φέρει το τσιγάρο στο στόμα. Η αλογοουρά να κυματίζει ελαφρά, σε κάθε κίνηση του κεφαλιού. Μαγιακόφσκι εντός κι εκτός του. Οι θρύλοι έτσι λένε. Δεν το έζησα, κάτι μου λείπει.

    Κύριος Αντώνης στην άκρη του μπαρ. Κοστούμι, γραβάτα, χαμόγελο. Τα χέρια πέρα δώθε, κυρίως οριζόντια. Κάθετα μόνο για να φέρει το τσιγάρο στο στόμα

    Θυμάμαι: τα χέρια του φίλου μου του γιώργου καθώς μου εξηγεί τι σημαίνει καβάτζα. Μια κοπέλα με κρίκο στη μύτη και όμορφες πλάτες να μου μιλάει για τη Μασσαλία. Έναν σκύλο να παρακαλάει γαβγίζοντας για πατατάκια.

    Εισπήδηση στο παρελθόν: «Κύριε Βαγγέλη, το πήρε και άφησε κάτι. Ναι, είχατε δίκιο, πολύ όμορφη». Η πιο μαύρη μέρα στο πιο κόκκινο φόντο. Τα κλειδιά που παίζουν δεν ανοίγουν πόρτες. Τις κλείνουν κιόλας.

    Μεσολάβησαν μήνες. Τώρα όλα γίνονται υδραυλικά, το σώμα έχει δικό του ρελέ, λειτουργεί άνευ κραυγής και βρασμού. Αδειάσαμε εντελώς, τη ρόδα τη γυρνάμε με νύχια, όχι με χέρια.

    Εκκρεμεί όμως να βρεθούμε ξανά στο υπόγειο της Μασσαλίας. Να υψώσουμε ποτήρια και να φωνάξουμε «εις το επανιδείν» πριν πούμε το ποίημα που σου πρέπει.

    Αντώνη Χάλαρη. Αντώνη Χάλαρη. Αντώνη Χάλαρη.

    banner_300_250
    Βαγγέλης Μαρινάκης
    Ο Βαγγέλης Μαρινάκης είναι δημοσιογράφος

    MORE SHORT STORIES

    αθηνα βαγγελης μαρινακης
    Short

    Σάββατο στην Αθήνα, Πατησίων και Χοδορόφσκι γωνία

    Ο Βαγγέλης Μαρινάκης καταγράφει για το Short Stories ένα χρονικό περιήγησης στα εσώτερα όρια μιας πόλης που μετεωρίζεται πάνω και πέρα από τους κραδασμούς της μέρας μετά την ψήφιση του νόμου για τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών

    Γιάννης Μακριδάκης shortstoriesgr
    Short

    Η πρώτη μου φορά στο μετρό της Αθήνας

    Ο συγγραφέας Γιάννης Μακριδάκης, που ζει στη Χίο, γράφοντας, καλλιεργώντας τη γη, αλλά και χαρτογραφώντας σπήλαια, αφηγείται στο Short Stories πώς μπήκε για πρώτη φορά στο μετρό της Αθήνας και η καρδιά του πήγε να σπάσει από τον τρόμο