Skip to content
Home » News » Η αγωνία του σκακιστή πριν από το αναπότρεπτο ματ

Η αγωνία του σκακιστή πριν από το αναπότρεπτο ματ

    Η αγωνία του σκακιστή πριν από το αναπότρεπτο ματ

    Published
    Ο Χρήστος Νάτσης σε περισυλλογή για το φινάλε της παρτίδας

    Η αγωνία του σκακιστή πριν από το αναπότρεπτο ματ

    Published
    Ο Χρήστος Νάτσης σε περισυλλογή για το φινάλε της παρτίδας
    Ο δημοσιογράφος Χρήστος Νάτσης γράφει στο Short Stories για μια παρτίδα σκάκι που έπαιξε πριν από λίγα χρόνια και για την οποία φαντασιώθηκε πως θα μπορούσε να πάρει ισοπαλία, αλλά φευ...

    Το Βυζαντινό Αθλητικό Κέντρο (ΒΑΚ) βρίσκεται στον Άλιμο. Διαθέτει γήπεδα ποδοσφαίρου, μπάσκετ, βόλεϊ και τένις. Στο υπόγειο βρίσκονται τα τραπέζια του πινγκ πονγκ. Σε μια αίθουσα δίχως παράθυρα, ακριβώς δίπλα, τοποθετούνταν οι σκακιέρες για τους αγώνες του Αθλητικού Συλλόγου Πέρα, της ομάδας μου.

    Ερασιτέχνες σκακιστές, μιας κάποιας ηλικίας όλοι μας, παίζουμε μονίμως στην τελευταία κατηγορία. Κάθε φθινόπωρο με το κύπελλο «Σπύρος Μπίκος» έχουμε την ευκαιρία να αντιμετωπίζουμε καλύτερες ομάδες και να δοκιμάζουμε τις δυνάμεις μας με παίκτες ανώτερης δυναμικότητας.

    Λίγο μετά την πρώτη καραντίνα –εξ ου και οι μάσκες– έχουμε κληρωθεί με τον Κορυδαλλό. Εγώ, ευνοημένος από τις απουσίες παικτών μας, βρίσκομαι στη δεύτερη σκακιέρα και παίζω με τον μετέπειτα φίλο Στράτο Κακαδέλλη. Ο Στράτος μου ρίχνει μια 400αρα ΕΛΟ (βαθμός αξιολόγησης) και είναι το φαβορί.

    Παίζουμε μια Γκρίνφελντ την οποία ως ένα σημείο ελέγχω και αρχίζω να φαντασιώνομαι ισοπαλία. Η σκέψη αυτή με κάνει παθητικό, η θέση σιγά σιγά γίνεται κρίσιμη. Η ισοπαλία υπάρχει, αλλά απαιτεί τεχνική που δεν έχω.

    Η ώρα περνάει, οι άλλες παρτίδες (πέντε τον αριθμό) έχουν τελειώσει. Με κάθε παρτίδα που τελειώνει το τραπέζι κλείνει και αποσύρεται. Έχουμε μείνει εγώ και ο Στράτος.

    Αυτή η απελπισία δεν είναι υπαρξιακή, είναι του παιχνιδιού. Δεν είναι σοβαρή, δεν είναι προς θάνατο. Δεν παύει όμως να απορροφά το είναι

    Σκέφτομαι το φινάλε ώρα πολλή. Ο Στράτος σηκώνεται για να κάνει μια βόλτα. Είναι εκείνη την ώρα που ο Αντώνης Αντωνιόζας τραβάει τη φωτογραφία. Η στάση θα μπορούσε να δηλώνει χαλάρωση, αλλά η σκηνοθεσία δεν ψεύδεται.

    Στατικό, λίγο ακαδράριστο πλάνο. Μια πνιγηρή προοπτική σε ένα αποπνικτικό κλειστό χώρο, σαν να βγήκε από ταινία του Ρόι Άντερσον – χωρίς το στιλιζάρισμα. Το μήνυμα είναι αυτό που φαίνεται: απελπισία.

    Αυτή η απελπισία δεν είναι υπαρξιακή, είναι του παιχνιδιού. Δεν είναι σοβαρή, δεν είναι προς θάνατο, δεν διακυβεύει τίποτε σημαντικό. Δεν παύει όμως να απορροφά το είναι.

    Από ώρα έχω πάψει να ακούω τα μπαλάκια του πινγκ πονγκ. Σε μια αντιστροφή της περιβόητης σκηνής του Blow up, όσο βαθαίνω στη σκέψη της παρτίδας τόσο ο κόσμος γύρω εξαφανίζεται.

    Τη στιγμή που επιστρέφει στο τραπέζι ο Στράτος εγκαταλείπω.

    banner_300_250
    Χρήστος Νάτσης
    Ο Χρήστος Νάτσης είναι δημοσιογράφος

    Κεντρική φωτογραφία
    Από το προσωπικό αρχείο του Χρήστου Νάτση

    ΣΧΕΤΙΚΑ LINKS

    MORE SHORT STORIES