Skip to content
Home » Η αμφίθυμη σχέση μου με έναν ψηφιδωτό άγγελο

Η αμφίθυμη σχέση μου με έναν ψηφιδωτό άγγελο

    Η ΤΕΛΕΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΠΑΡΚΕΙΑΣ ΚΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΜΕΤΑ Ή Ο ΔΙΚΟΣ ΜΟΥ ΑΓΓΕΛΟΣ

    Published

    Η αμφίθυμη σχέση μου με έναν ψηφιδωτό άγγελο

    Published
    Η Κατερίνα Νικολαΐδου γράφει στο Short Stories για τη σχέση της με τον ψηφιδωτό άγγελο, αντίγραφο από τη Ροτόντα της Θεσσαλονίκης, που είχαν χαρίσει οι δημιουργοί του στη μητέρα της, την αρχαιολόγο Ευτυχία Κουρκουτίδου-Νικολαΐδου

    Είμαι μια άθεη που κοιτά έναν άγγελο στα μάτια κάθε πρωί, πριν ξεκινήσω τη μέρα μου. Ή μάλλον αγνωστικίστρια. Επιτρέπω στον εαυτό μου να αμφιβάλλει για τα όρια μεταξύ άσπρου και μαύρου. Στην ηλικία μου, αν δεν το έκανα, δεν θα μπορούσα να κοιτάξω κανέναν στα μάτια.

    Ο άγγελος έχει δεχτεί τις ερμηνείες τρίτων για το ποιος είναι και τι άλλο θα μπορούσε να ήταν. Μια φτερωτή Νίκη; Προέρχεται, βλέπετε, από μια εποχή όπου το παλιό και το καινούργιο, όσο κι αν αντιπαλεύονταν μεταξύ τους, τα ίδια σύμβολα χρησιμοποιούσαν.

    Όχι όμως ο ίδιος άγγελος που κοιτώ κάθε πρωί. Το πρότυπό του. Εκείνο που στέκεται σε μια κλίμακα ψηλότερη από την ανθρώπινη. Πάνω σε έναν θόλο, στη Ροτόντα της Θεσσαλονίκης. Τον κοιτάς από απόσταση, σηκώνοντας το κεφάλι ψηλά, αλλά ίσως δεν τον εντοπίζεις. Γιατί είναι κομμάτι ενός συνόλου.

    Όμως ο δικός μου άγγελος είναι αντίγραφο. Ακριβές. Τον έφτιαξαν όσοι φρόντισαν πως τα πετραδάκια του πρωτότυπου δεν θα χαθούν μετά τη φυσική καταστροφή, τον σεισμό. Έχει μια σειρά αδελφών αντιγράφων του κοντά στον τόπο όπου βρίσκονται και τα πρωτότυπά τους. Στα γραφεία του φορέα που διασφάλισε τη διάσωσή τους.

    Ίσως γιατί πέρα από τα πρωτότυπα, η αιωνιότητα και μέσα από τα αντίγραφα διασφαλίζεται – δεν είναι άλλωστε η πρώτη φορά που αυτά ανέλαβαν την ευθύνη για τη συνέχεια της μνήμης. Ανήκουν σε όλους μας. Εμείς είμαστε το αφεντικό για το παρόν και το μέλλον τους, αυθεντικών και αντιγράφων. Αυτό τουλάχιστον αναφέρει ο νόμος.

    Ο δικός μου άγγελος βρίσκεται μακριά από τους υπόλοιπους γιατί όσοι τον έφτιαξαν δώρισαν ένα επιπλέον αντίγραφο σε εκείνη που τους  συντόνισε και τους εμψύχωσε, ώστε να σώσουν καθένα πετραδάκι στη θέση του. Ίσως για τη δική τους εμψύχωση.

    Εκείνη κρέμασε το αντίγραφο πάνω από το γραφείο της. Εγώ απλώς αντιπαθούσα τον άγγελο.

    όταν τυχαίνει να μπω εκεί που το πρότυπό του βρίσκεται, τον ξεχωρίζω ανάμεσα στις υπόλοιπες μορφές και του κλείνω το μάτι. Εκείνος δεν αλλάζει έκφραση

    Επειδή δεν ήταν ούτε θείος ούτε ανθρώπινος – τόσο δύσκολος για να τον κατατάξω κάπου. Ή επειδή μου έκλεβε τη μαμά μου.

    Όταν ήρθε η στιγμή να τον ξεκρεμάσω και να αποφασίσω για την τύχη του, τον προόρισα για συσκευασία σε κάποια αποθήκη. Καθετί άλλο αξιόλογο που ξεκρέμασα εκείνη τη μέρα είχε καλύτερη τύχη.

    Αλλά όταν ήρθε η στιγμή που έπρεπε να υπενθυμίσω πως το πρωτότυπό του δεν είναι ούτε θείο ούτε ανθρώπινο, πως ανήκει περισσότερο στον εαυτό του και σε όλους μας, παρά στους συμβολισμούς του, το έκανα στη μνήμη της. Παρόλο που τον δικό μου άγγελο τον κρατούσα ακόμη συσκευασμένο στην αποθήκη.

    Κάποτε χρειάστηκε να πατήσω πάνω του για να φτάσω μέχρι κάτι πιο χρήσιμο, στο βάθος. Και να αντιληφθώ πως του αφαιρώ ψηφίδες κάθε φορά που τον πατώ. Τότε τον πήρα σπίτι. Και τον τοποθέτησα εκεί όπου βρίσκεται έως σήμερα. Εκεί όπου τον κοιτάζω ακόμη και όταν δεν θα ήθελα την άποψή του για τις αποφάσεις μου.

    Έχω το προνόμιο ή ίσως την ατυχία να βλέπω τον άγγελο από κοντά, αν και η σύνθεση των pixels του προορίζεται για να τον βλέπει κανείς από απόσταση, σηκώνοντας το κεφάλι ψηλά. Αλλά αν και όταν τυχαίνει να μπω εκεί όπου το πρότυπό του βρίσκεται, τον ξεχωρίζω ανάμεσα στις υπόλοιπες μορφές και του κλείνω το μάτι. Εκείνος δεν αλλάζει έκφραση. Εκτός κι αν μετακινηθώ εγώ από τη θέση μου, ώστε να νομίσω πως το βλέμμα του άλλαξε.

    Ο τίτλος Η τελειότητα της επάρκειας, και ο κόσμος μετά, είναι εμπνευσμένος από: Μπακιρτζής, X. 2012. Ροτόντα. Στο Ε. Κουρκουτίδου – Νικολαϊδου, Χρ. Μαυροπούλου – Τσιούμη, Χ. Μπακιρτζής. Ψηφιδωτά της Θεσσαλονίκης. 4ος – 14ος αιώνας. Εκδόσεις Καπόν

    banner_300_250
    Κατερίνα Νικολαΐδου
    Η Κατερίνα Νικολαΐδου είναι συγγραφέας αστυνομικής λογοτεχνίας και πρώην υπάλληλος του Υπουργείου Πολιτισμού ως αρχαιολόγος ειδικευμένη στην πολιτιστική διαχείριση

    Κεντρική φωτογραφία
    Κατερίνα Νικολαΐδου

    ΣΧΕΤΙΚΑ LINKS

    MORE SHORT STORIES

    μεσοβυζαντινός επισκοπικός ναός Σισάνι Κοζάνης shortstories
    Short

    Ο αρχαιολόγος Σωτήρης Κίσσας και ο κισσός στη βυζαντινή Επισκοπή Σισανίου Κοζάνης

    Η Χριστίνα Αθανασίου αφηγείται στο Short Stories στιγμές από την πρόσφατη επίσκεψή της στο χωριό Σισάνι, δίνοντας έμφαση στη φιλοξενία των κατοίκων του και τη θέση που έχει κερδίσει στην καρδιά τους ο αρχαιολόγος που ανέσκαψε τον παρακείμενο σημαντικό βυζαντινό ναό