Skip to content
Home » News » Μια κάμερα Zeiss από το Παρίσι στη Βιέννη

Μια κάμερα Zeiss από το Παρίσι στη Βιέννη

    Μια κάμερα Zeiss από το Παρίσι στη Βιέννη

    Published

    Μια κάμερα Zeiss από το Παρίσι στη Βιέννη

    Published
    Ο Νίκος Θεοδοσίου γράφει στο Short Stories για την πρώτη του κινηματογραφική κάμερα που χρησιμοποίησε τη δεκαετία του 1960 στο Παρίσι και ξαναβρήκε 50 χρόνια μετά στη Βιέννη

    Από τη στιγμή που αποφασίσαμε ότι θα κάνουμε σινεμά έξω από το κατεστημένο του συστήματος παραγωγής έπρεπε να προμηθευτούμε το πιο απαραίτητο εργαλείο: την κάμερα.

    Ύστερα από αναζήτηση την εντοπίσαμε σε ένα κατάστημα μεταχειρισμένων φωτογραφικών και κινηματογραφικών ειδών στα μεγάλα μπουλβάρ. Η «γηραιά κυρία» Zeiss που διατηρούσε όλη τη φινέτσα του μεσοπολέμου. Φυσικά καλοδιατηρημένη, απαστράπτουσα μέσα σε ένα όμορφο καφετί βαλιτσάκι. Τιμή 200 φράγκα.

    Κάναμε τα αδύνατα δυνατά για να την αποκτήσουμε. Και τα καταφέραμε. Με περηφάνια κουβαλούσαμε το καφετί τετράγωνο βαλιτσάκι, πότε ο ένας και πότε ο άλλος.

    Ξεκινήσαμε και οι τρεις εκείνο το χειμωνιάτικο πρωινό για το πρώτο γύρισμα. Το ραντεβού το ’χαμε δώσει όπως πάντα στο καφενείο Gymnase στο Μονπαρνάς. Την προηγούμενη μέρα είχαμε αγοράσει μια μπομπίνα φιλμ. Είχαμε δώσει 45 φράγκα και δεν μας έμενε σχεδόν τίποτε. Σκεφτήκαμε πού να γυρίσουμε, αλλά καθώς όλοι οι δρόμοι στο Παρίσι οδηγούν στο ποτάμι, πήγαμε στον Σηκουάνα.

    Κάναμε τον δρόμο με τα πόδια. Κρατάγαμε με ευχαρίστηση τη μικρή βαλίτσα που περιείχε τη μηχανή. Ένας άλλος κράταγε το τρίποδο. Αντίθετα απ’ ό,τι έγινε με πολλούς καλλιτέχνες, εμείς για να δημιουργήσουμε έπρεπε να ’χουμε γεμάτο το στομάχι. Και αυτό έγινε στη μαγευτικότερη τοποθεσία του Παρισιού. Στην αποβάθρα του Σηκουάνα μπροστά στην Παναγία των Παρισίων με μια μπαγκέτα ψωμί και λίγη γραβιέρα.

    Έκανε κρύο και είχε ελαφριά ομίχλη. Μετά στήσαμε τη μηχανή. Αρχίσαμε με την ταμπέλα που έγραφε «Depart». «Για να φαίνεται το ξεκίνημά μας» είπα. Η ταμπέλα όμως δεν είχε σχέση μ’ εμάς. Έδειχνε το σημείο αναχώρησης των τουριστικών καραβιών. Μες στην ησυχία πάτησα το κουμπί.

    Προς στιγμή νόμισα πως πρόκειται για οφθαλμαπάτη – μερικές φορές τα αισθήματα προκαλούν τόσο έντονες συγκινήσεις που επηρεάζουν και τα οπτικά νεύρα

    Πενήντα χρόνια μετά. Την είδα ξαφνικά μπροστά μου. Στη βιτρίνα ενός παλαιοπωλείου απέναντι από την ελληνική εκκλησία. Τιμή 200 ευρώ. Πώς είναι δυνατόν να βρέθηκε εδώ; Αφού την άφησα στην Αθήνα. Τώρα βρισκόμουν στη Βιέννη.

    Προς στιγμή νόμισα πως πρόκειται για οφθαλμαπάτη – μερικές φορές τα αισθήματα γίνονται εικόνες ή μάλλον προκαλούν τόσο έντονες συγκινήσεις που επηρεάζουν και τα οπτικά νεύρα. Η ζωή περίεργους κύκλους κάνει και μας κυκλώνει άσχημα.

    Την άλλη φορά που θα βρεθώ στη Βιέννη θα την αγοράσω οπωσδήποτε. Κι ας μην την έχω ανάγκη. Να τη βάλω δίπλα στην άλλη. Να έχει τουλάχιστον μια παρέα η δικιά μας, εκεί μόνη στο ράφι που στέκεται.

    banner_300_250
    Νίκος Θεοδοσίου
    Ο Νίκος Θεοδοσίου είναι σκηνοθέτης και συγγραφέας

    Κεντρική φωτογραφία
    Προσωπικό αρχείο του Νίκου Θεοδοσίου

    MORE SHORT STORIES

    παλιες καρτ ποσταλ ελλαδα
    Photo

    «Για να με θυμάσαι…» – Μικρές ιστορίες 60 χρόνων μέσα από παλιές καρτ ποστάλ

    Καρτ ποστάλ ποτισμένες με την ώχρα του χρόνου, ένα φευγαλέο «για να με θυμάσαι», μικρές προσωπικές ιστορίες που πλέκονται πίσω από τα χαιρετίσματα, ο αγώνας της μνήμης να δαμάσει την αποτρόπαια λήθη