Skip to content
Home » Ο δικός μου Παύλος Σιδηρόπουλος, ένας αυθεντικός άνθρωπος

Ο δικός μου Παύλος Σιδηρόπουλος, ένας αυθεντικός άνθρωπος

    Ο δικός μου Παύλος Σιδηρόπουλος, ένας αυθεντικός άνθρωπος

    Published

    Ο δικός μου Παύλος Σιδηρόπουλος, ένας αυθεντικός άνθρωπος

    Published
    Ο Δημήτρης Κανέλλης γράφει στο Short Stories για τον Παύλο Σιδηρόπουλο, τον δίσκο «Φλου», την επιδραστική δουλειά του με τους Σπυριδούλα, τους υποκριτές που στιγμάτιζαν την εξάρτησή του από την ηρωίνη και τον είχαν αποκλεισμένο

    Η υποκρισία ήταν και παραμένει ένα από τα βασικότερα χαρακτηριστικά του νεοέλληνα. Ανεξαρτήτως ταυτότητας, ιδεολογίας, πολιτικής, τοποθέτησης κ.λπ.

    Τον τελευταίο καιρό έχουν στηθεί δικαιολογημένα αρκετά αφιερώματα στον Παύλο Σιδηρόπουλο. Όπως και στον εμβληματικό τους –δεν τον έκανε μόνος του ο Παύλος, είχε και σπουδαίους μουσικούς δίπλα του– δίσκο Φλου με το θρυλικό τραγούδι Ο Μπάμπης ο Φλου.

    Είμαι λίγα χρόνια μικρότερος από την ηλικία που θα ήταν σήμερα ο Παύλος Σιδηρόπουλος αν ζούσε. Ο δίσκος έσκασε σαν μικρή βόμβα τότε στους κύκλους των ροκάδων. Διαισθητικά ξέραμε πως κάτι καινούργιο, κάτι σημαντικό μόλις είχε αναδυθεί. Προσωπικά τον χάρηκα, τον απόλαυσα και τον έζησα μέχρι τα μπούνια.

    Η επιδραστικότητα του Μπάμπη του Φλου είναι πλέον ιστορικά βεβαιωμένη. Ήταν βεβαιωμένη και στην εποχή του. Όπως άλλωστε και της Εκδίκησης της γυφτιάς του Μανώλη Ρασούλη περίπου την ίδια εποχή.

    Δεν θα μιλήσω για τη σπουδαιότητα του δίσκου του Παύλου. Υπάρχουν μουσικολόγοι γι’ αυτό. Θα αναφερθώ όμως στην τεράστια υποκρισία πάρα πολλών μη αναγνωρίσμων αλλά και αρκετών αναγνωρίσιμων φρικιών – με την καλή έννοια. Είναι αυτοί που βγαίνουν στις μέρες μας ως τιμητές δοξολογώντας το ταλέντο και την προσωπικότητα του Παύλου.

    Είναι οι ίδιοι ακριβώς που στη δεκαετία του ’80 τον απαξίωναν επειδή, λέει, ήταν εξαρτημένος από τα σκληρά. Αρκετοί από αυτούς που στην κηδεία του ήταν βαριά πενθούντες εκείνη την εποχή δεν είχαν κανένα πρόβλημα να τον απορρίπτουν προσάπτοντάς του φωναχτά και στα ίσια την εξάρτησή του.

    Ήταν ψιλοαποκλεισμένος ο Παύλος Σιδηρόπουλος από διάφορα μουσικά δρώμενα και συμβάντα της εποχής. Μην ακούτε τι υποστηρίζουν σήμερα διάφοροι. Αν δεν υπήρχαν η στήριξη και η υποστήριξη του Δημήτρη Πουλικάκου, τα πράγματα θα ήταν ακόμη χειρότερα. Είναι χαρακτηριστικό ότι δεν τον άφησαν να παίξει ποτέ στο Ρόδον, που είχε αναδειχτεί σε ναό της ποπ – ροκ μουσικής. Η δικαιολογία (και πάλι) ήταν πως είναι μπλεγμένος με τα σκληρά ναρκωτικά.

    Ήταν ψιλοαποκλεισμένος ο Παύλος Σιδηρόπουλος. Αν δεν υπήρχαν η στήριξη και η υποστήριξη του Πουλικάκου, τα πράγματα θα ήταν ακόμη χειρότερα γι’ αυτόν

    Έχω παρακολουθήσει τα τρία τέταρτα των συναυλιών στο Ρόδον, συμπεριλαμβανομένης και της τελευταίας βραδιάς με τον Στιβ Γουίν και τον Τζέιμς Τέιλορ. Σας λέω πως τουλάχιστον το ένα τρίτο όλων των μουσικών που ανέβηκαν όλα αυτά τα χρόνια στη σκηνή ήταν λίγο ή και περισσότερο «πειραγμένοι», να το πω  γλυκά.

    Για την ιστορία ο Νικ Κέιβ μετά τη λήξη της συναυλίας του εξαφανίστηκε για να βρεθεί λίγες ώρες μετά λιώμα στο υπόστεγο μιας πολυκατοικίας. Κόλλησαν όμως στον Παύλο. Τον αδίκησαν κατάφωρα και του στέρησαν το δικαίωμα να εισπράξει ηθικά και καλλιτεχνικά αυτό που τόσο πολύ του άξιζε. Τέλος πάντων. Κάλλιο αργά παρά ποτέ.

    Πιστεύω πως ο Φλου είναι ο πιο επιδραστικός δίσκος της ελληνικής ροκ σκηνής. Πραγματικά άνοιξε τον δρόμο για τις επόμενες γενιές. Αναφορικά με τον ίδιο τον Παύλο, τα λίγα λεπτά που τον γνώρισα μου φάνηκαν αρκετά για να νιώσω πως υπήρξε ένας από τους πιο αυθεντικούς και ρομαντικούς ανθρώπους που έχω συναντήσει. Αξέχαστος.

    banner_300_250
    Picture of Δημήτρης Κανέλλης
    Ο Δημήτρης Κανέλλης είναι δημοσιογράφος και κριτικός κινηματογράφου

    ΣΧΕΤΙΚΑ LINKS

    MORE STORIES