Δεν έχω να αφηγηθώ κάποια συγκεκριμένη ιστορία σχετική με τον Κώστα Γαβρά και εμένα. Δεν έχω επισκεφθεί ποτέ γύρισμα ταινίας του. Τον έχω δει σε πολλά φεστιβάλ, έχω συνομιλήσει μαζί του πολλές φορές (την τελευταία φορά μάλιστα στο σπίτι που διατηρεί στην Αθήνα όποτε έρχεται από το Παρίσι) πάντα όμως μες στο επαγγελματικό πλαίσιο που επιβάλλει ο χώρος μας. Ή μάλλον αυτό που επιβάλλουν δύο πλευρές του ίδιου χώρου – αντίθετες αλλά και όχι. Εκείνη της κινηματογραφικής δημιουργίας και εκείνη της δημοσιογραφίας που ασχολείται μαζί της.
Εμπειρίες δεν έχω, έχω όμως αναμνήσεις και όλες είναι ευχάριστες. Ο Κώστας Γαβράς είναι μια από τις πιο ευγενικές διασημότητες που έχω γνωρίσει στη ζωή μου. Ή μάλλον, ναι, είναι η πιο ευγενική διασημότητα που έχω γνωρίσει ποτέ στη ζωή μου. Αλλά και πάλι δεν λέω κάτι πρωτότυπο. Η φυσική ευγένεια του Κώστα Γαβρά είναι γνωστή τοις πάσι.
Δεν υπήρξε ποτέ περίπτωση που να χρειάστηκα κάτι και να μη μου το έδωσε. Μια δήλωση για ένα σημαντικό ζήτημα της επικαιρότητας, μια συνέντευξη (θα πρέπει να του έχω κάνει περίπου επτά με οκτώ). Οτιδήποτε.
Θεωρώ ότι του είμαι σχετικά συμπαθής. Όχι γιατί είμαι δημοσιογράφος και εκπρόσωπος ενός από τα μεγαλύτερα μέσα ενημέρωσης της Ελλάδας, αλλά επειδή του ταιριάζω ως χαρακτήρας. Επίσης, επειδή ακολουθώ πάντα το πρωτόκολλο.
Έμαθα κάποια στιγμή ότι για να μιλήσουν κάποιοι στον Κώστα Γαβρά, θα πρέπει πρώτα να περάσουν από τη σύζυγό του Μισέλ. Δεν παρέκκλινα ποτέ από αυτή την οδηγία, τη σεβάστηκα. Ισως αυτό να έχει εκτιμηθεί… δεν ξέρω. Ξέρω πάντως ότι δεν υπήρξε ούτε μια περίπτωση δυσαρμονίας ανάμεσά μας από τότε που τον συνάντησα για πρώτη φορά από κοντά στο Βερολίνο, με αφορμή την ταινία του Αμήν. Ήταν τo 2002.
