Skip to content
Home » Ο Μοχάμαντ και ο πατέρας μου: Οι παράλληλες ιστορίες δύο εργατών

Ο Μοχάμαντ και ο πατέρας μου: Οι παράλληλες ιστορίες δύο εργατών

    Ο Μοχάμαντ και ο πατέρας μου: Οι παράλληλες ιστορίες δύο εργατών

    Published
    Άποψη από τη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη Περάματος

    Ο Μοχάμαντ και ο πατέρας μου: Οι παράλληλες ιστορίες δύο εργατών

    Published
    Άποψη από τη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη Περάματος
    Ο Θωμάς Σίδερης συμπλέκει στο Short Stories την ιστορία ενός Πακιστανού πρόσφυγα με εκείνη του πατέρα του, εργάτη στη Ζώνη Περάματος, με αφορμή την προβολή της ταινίας του «Gas station» στην Πλατφόρμα του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης

    Μάιος 2023 σε ένα βενζινάδικο της Αθήνας. Αργά τη νύχτα. Ο Μοχάμαντ, ένας Πακιστανός εργάτης που εκείνη τη νύχτα κάνει τη βάρδια του, πέφτει θύμα ληστείας από έναν νεαρό επίδοξο ληστή που του επιτίθεται με μαχαίρι και τον τραυματίζει σοβαρά στο χέρι.

    Ο Μοχάμαντ ήρθε στην Ελλάδα πριν από δεκατέσσερα χρόνια ως ανήλικος πρόσφυγας, με έναν αδελφικό φίλο του. Στην αρχή έπλενε τζάμια στους δρόμους της Αθήνας. Η είδηση καταγράφεται στο δελτίο με τα αστυνομικά συμβάντα και περνά στα ψιλά των εφημερίδων.

    Η ληστεία όμως στο βενζινάδικο αποκάλυψε κάτι ακόμη. Ο Μοχάμαντ εργαζόταν όλα αυτά τα χρόνια, από το ξημέρωμα μέχρι τη νύχτα, ως σκλάβος, χωρίς ένσημα. Όταν κινείται αυτεπάγγελτα από τις δημόσιες ελεγκτικές αρχές η διαδικασία σε βάρος των αφεντικών του ή όσων εμφανίζονται ως «αφεντικά», οι ιδιοκτήτες του βενζινάδικου βρίζουν και απειλούν τον Μοχάμαντ ότι θα τον σκοτώσουν. Ότι θα τον απελάσουν. Ότι δεν θα βρει ποτέ ξανά δουλειά στην Ελλάδα. Ο Μοχάμαντ, κάποτε σκλάβος των διακινητών του, από τη Λαχώρη έως την Αθήνα, σήμερα σκλάβος της βούλησης των αφεντικών του.

    Όταν ο Μοχάμαντ αφηγήθηκε πρώτη φορά στην κινηματογραφική κάμερα την ιστορία του, υποσυνείδητα άρχισα να σκέφτομαι όλο και πιο πολύ τον πατέρα μου, εργάτη ηλεκτροσυγκολλητή στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη Περάματος. Εκεί που δούλευε και ο θείος του Παύλου Φύσσα, Γιάννης, εκεί που δούλεψε και ο Παύλος, εκεί που δούλεψαν και όλοι οι πατεράδες των παιδικών φίλων μου.

    Ο πατέρας μου ήταν αριστερός, συμμετείχε σε όλες τις απεργίες της Ζώνης και αυτό δεν καλάρεσε στα αφεντικά του. Συχνά ερχόταν στο σπίτι μας χωρίς να κάνει μεροκάματο, με το κεφάλι σκυφτό, φορτωμένος την ασήκωτη και ανυπόφερτη σιωπή του.

    Όταν ο πατέρας προσπαθούσε να πάρει την «αναπηρική σύνταξη», διαπίστωσε ότι τα αφεντικά του στη Ζώnη δεν του κολλούσαν ούτε τα απλά ένσημα

    Θυμάμαι ως παιδί κάποιες φορές να μας λείπει ακόμη και το καθημερινό φαγητό. Κάποτε, μια Κυριακή, η μάνα μου έβγαλε στο τραπέζι ένα μικρό ταψί με πατάτες και εγώ δεν έτρωγα, περιμένοντας να έρθει και η πιατέλα με το κρέας. Αλλά κρέας δεν υπήρχε εκείνη την Κυριακή, το ίδιο και πολλές επόμενες Κυριακές. Μετά ο πατέρας αρρώστησε και τα πράγματα έγιναν ακόμη χειρότερα.

    Όταν ο πατέρας βρισκόταν στη δίνη της αρρώστιας του κι ενώ προσπαθούσε να πάρει την «αναπηρική σύνταξη», διαπίστωσε ότι τα αφεντικά του στη Ζώνη, εργολάβοι και λοιποί «μαικήνες της σκουριάς», δεν του κολλούσαν όχι μόνο τα «βαρέα-ανθυγιεινά», αλλά και τα απλά ένσημα που δικαιούνταν ως εργάτης. Ο πατέρας, «σκλάβος της Ζώνης», που βουτούσε στις κοιλιές των γκαζάδικων, χωρίς κανένα μέτρο προστασίας, ξηλώνοντας κουζίνες και αμπάρια με αμίαντο, βρέθηκε άρρωστος και ανήμπορος, με ελλιπή ένσημα, να μην μπορεί να πάρει ούτε κι αυτά τα ψίχουλα της αναπηρικής σύνταξης.

    Ο πατέρας δεν πήγε μετανάστης σε άλλη χώρα. Το Πέραμα ήταν σχεδόν δίπλα από το σπίτι μας, ένα τέταρτο το πολύ με το λεωφορείο. Ο πατέρας δεν ήταν μελαμψός ούτε ήρθε από τα βάθη της Ανατολής διασχίζοντας ερήμους και θάλασσες. Επίσης δεν ήταν μουσουλμάνος και παρότι κομμουνιστής, πίστευε βαθιά μέσα του στον θεό.

    Στην ηλικία του Μοχάμαντ ο πατέρας βρέθηκε νεαρός στην Αθήνα τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια. Σχεδόν εβδομήντα χρόνια αργότερα ο Μοχάμαντ ήρθε στην ίδια πόλη, δουλεύοντας ως ανειδίκευτος εργάτης, όπως ακριβώς και ο πατέρας. Παρότι ηλεκτροσυγκολλητής και με πτυχίο από μια τεχνική σχολή του Πειραιά, τα αφεντικά του τον δήλωναν ως «ανειδίκευτο» γιατί έτσι τους βόλευε. Ο Μοχάμαντ και ο πατέρας κυνηγούσαν τα χαμένα ένσημα και τα χαμένα μεροκάματα, έρμαια και οι δυο στα χέρια των αφεντικών τους. Ανήμποροι να ξεφύγουν από τη μοίρα των φτωχών ανθρώπων, των ανθρώπων που προσπαθούν να αλλάξουν τη ζωή τους, αλλά ποτέ δεν έχουν στον ήλιο μοίρα.

    Ο πατέρας πέθανε από πνευμονική ίνωση, την «αρρώστια της σκουριάς» των παροπλισμένων φορτηγών και των γκαζάδικων. Ο Μοχάμαντ, χωρίς ούτε ένα ευρώ στην τσέπη, χωρίς να μπορεί να πάει ούτε στον κουρέα, όπως μου λέει χαρακτηριστικά, σκέφτεται σοβαρά να υποβάλει «δήλωση μετανοίας», προκειμένου τα αφεντικά του να τον πάρουν πίσω στη δουλειά.

    •••

    Η ταινία Gas station ή Τα περιστέρια της Λαχώρης του Θωμά Σίδερη προβάλλεται στην Πλατφόρμα του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης έως τις 22.3.2024. Μπείτε εδώ.

    banner_300_250
    Θωμάς Σίδερης
    Ο Θωμάς Σίδερης είναι δημοσιογράφος, σκηνοθέτης και PhD ανθρωπογεωγράφος

    Κεντρική φωτογραφία
    Θωμάς Σίδερης

    ΣΧΕΤΙΚΑ LINKS

    MORE SHORT STORIES

    Μοριά Δημήτρης Ινδαρές shortstoriesgr
    Short

    Ο Δημήτρης Ινδαρές και οι γέφυρες που τον ενώνουν με το Λενάκι του Μοριά

    Ο σκηνοθέτης Δημήτρης Ινδαρές αφηγείται στο Short Stories το προεπαναστατικό ειδύλλιο της όμορφης Ελένης και του Τουρκαλβανού Λιμάζ αγά που έγινε ξακουστό δημοτικό τραγούδι και ήταν η αφορμή για το νέο του ντοκιμαντέρ