Skip to content
Home » News » Ο Σπύρος που ήθελε να κατακτήσει τους ουρανούς

Ο Σπύρος που ήθελε να κατακτήσει τους ουρανούς

    Ο Σπύρος που ήθελε να κατακτήσει τους ουρανούς

    Published
    Ο ανθυποσμηναγός Σπύρος Καραχάλιος το 1957, στην 338 Μοίρα Δίωξης Βομβαρδισμού στα Χανιά, μπροστά σε ένα F-84G

    Ο Σπύρος που ήθελε να κατακτήσει τους ουρανούς

    Published
    Ο ανθυποσμηναγός Σπύρος Καραχάλιος το 1957, στην 338 Μοίρα Δίωξης Βομβαρδισμού στα Χανιά, μπροστά σε ένα F-84G
    Ο Αλέξης Καραχάλιος αφηγείται στο Short Stories το πάθος που είχε από μικρός ο θείος του Σπύρος για την αεροπορία, τα αεροπλάνα και τις πτήσεις

    Στα τέλη της δεκαετίας του ’40 σε μια ορεινή επαρχιακή πόλη της Πελοποννήσου ο Σπύρος βίωνε την αρχή της εφηβείας του.

    Το μόνο που διατάρασσε τη ρουτίνα της μετακατοχικής καθημερινότητας της πόλης ήταν οι στριγκοί ήχοι των κινητήρων Merlin των Spitfire και των αστεροειδών κινητήρων των Harvard, τα οποία διέσχιζαν συχνά τον ουρανό.

    Κάθε φορά που ο Σπύρος αντιλαμβανόταν αμυδρά τον απομακρυσμένο ήχο που πλησίαζε, σήκωνε το βλέμμα ψηλά, έβαζε το χέρι αντήλιο και προσπαθούσε να εντοπίσει τη σκούρα σιλουέτα στον γαλάζιο ουρανό.

    Και ας δάκρυζαν τα μάτια από τον φωτεινό ουρανό και ας σφίγγονταν, συνέχιζε να κοιτά μέχρι που η σκούρα σιλουέτα γινόταν μικρό σημάδι και χανόταν στον ορίζοντα. Μόνο τότε ο Σπύρος κατέβαζε το βλέμμα στον επίγειο κόσμο. Όμως μόνο τα μάτια κατέβαιναν γιατί η ψυχή του έμενε ψηλά, στον φωτεινό ουρανό.

    Στη μικρή αυλή του σπιτιού τους, μαζί με τον μικρότερο αδελφό του, τον Νίκο, και υπό το βλέμμα της ακόμη πιο μικρής τους αδελφής, της Ουρανίας, έφτιαχναν πατίνια ξύλινα, από αυτά με τα ρουλεμάν, από αυτά που αναστάτωναν τις γειτονιές και που έκαναν αισθητή την ύπαρξη των «εν χρω κεκαρμένων» παιδιών του πολέμου και των εφήβων με τα γυμνασιακά πηλήκια.

    Στις άδειές του η μάνα του, με την κρυφή αγωνιά της μάνας κάθε ιπταμένου, τον ορμήνευε: «Σπυράκο μου, σιγά και χαμηλά να πετάς»

    Ο Σπύρος ήταν μάστορας και στους χαρταετούς. Πάντα περίσσευαν ξύλα από τα πατίνια και τους χαρταετούς. Ο Σπύρος τα έπαιρνε, τα έκοβε, τα έτριβε, τα λιμάριζε και έφτιαχνε αεροπλάνα. Τα κάρφωνε σε ένα ξύλο και τα «πετούσε» στον λιγοστό ουρανό της μικρής τους αυλής.

    Όμως ο ουρανός αυτός ήταν πολύ στενός για τον Σπύρο. Την 25η Σεπτεμβρίου 1953 ο Σπύρος Καραχάλιος από την Τρίπολη περνά την πύλη της Σχολής Ικάρων, πρωτοετής Ίκαρος της 27ης Σειράς Ικάρων.

    Δεν του ανήκει πια μόνο ο στενός ουρανός της μικρής τους αυλής. Πλέον οι ουρανοί είναι δικοί του. Στις άδειές του η μάνα του, με την κρυφή αγωνία της μάνας κάθε ιπταμένου, τον ορμήνευε: «Σπυράκο μου, σιγά και χαμηλά να πετάς», με τον Σπύρο να απαντά με ένα χαμόγελο συγκατάβασης.

    Ο Σπύρος δεν πέταξε σιγά και χαμηλά, πέταξε ψηλά, πέταξε γρήγορα. Κέρδισε την εκτίμηση όσων τον γνώρισαν στην Πολεμική Αεροπορία. Ο Σπύρος δεν αγάπησε απλώς την αεροπορία, δεν αγάπησε τα αεροπλάνα ούτε και την πτήση. Ο Σπύρος τα ερωτεύτηκε.

    Μόνο ο έρωτας περιέχει το πάθος και τον πόθο του Σπύρου για την αεροπορία, τα αεροπλάνα και την πτήση. Ένας έρωτας που διαρκεί μέχρι και σήμερα.

    banner_300_250
    Αλέξης Καραχάλιος
    Ο Αλέξης Καραχάλιος είναι συντηρητής αρχαιοτήτων στο Υπουργείο Πολιτισμού

    Κεντρική φωτογραφία
    Από το προσωπικό αρχείο του Αλέξη Καραχάλιου

    MORE SHORT STORIES

    Γιώργος Πολίτης Νοσοκομείο Σωτηρία shortstories
    Short

    Ένα κομμάτι ξύλο στον βρόγχο του ποδοσφαιριστή

    Ο πνευμονολόγος Γιώργος Πολίτης εξιστορεί στο Short Stories ένα δύσκολο περιστατικό που κλήθηκε να αντιμετωπίσει περίπου πριν από σαράντα χρόνια, ως νεαρός επιμελητής στο νοσοκομείο «Η Σωτηρία»

    Βασίλης Βασιλικός shortstories
    Short

    Ο δικός μου Βασίλης Βασιλικός

    Η Σοφία Πετροπούλου αφηγείται στο Short Stories στιγμές από τη σχέση της με τον Βασίλη Βασιλικό κατά τη δεκαετία του 1950, όταν ήταν και οι δυο φοιτητές στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης