Skip to content
Home » Ο τροτσκιστής Μανώλης Ρασούλης και μια μαοϊκιά

Ο τροτσκιστής Μανώλης Ρασούλης και μια μαοϊκιά

    Ο τροτσκιστής Μανώλης Ρασούλης και μια μαοϊκιά

    Published
    Ο Μανώλης Ρασούλης στο γραφείο της Ντόρας Ρίζου στο θρυλικό πατάρι της δισκογραφικής εταιρείας Λύρα στη Θεσσαλονίκη

    Ο τροτσκιστής Μανώλης Ρασούλης και μια μαοϊκιά

    Published
    Ο Μανώλης Ρασούλης στο γραφείο της Ντόρας Ρίζου στο θρυλικό πατάρι της δισκογραφικής εταιρείας Λύρα στη Θεσσαλονίκη
    Η Ντόρα Ρίζου αφηγείται στο Short Stories την ταραχώδη γνωριμία της με τον Μανώλη Ρασούλη που εξελίχθηκε σε δυνατή φιλία και μακρόχρονη συνεργασία, με αφορμή τη σημερινή επέτειο του θανάτου του (5 Μαρτίου 2011)

    Τα χρόνια της μεταπολίτευσης όφειλες να είσαι οργανωμένος σε αριστερή οργάνωση. Να κρατάς ταγάρι και να φοράς αμπέχονο, να έχεις μελετήσει το Κεφάλαιο του Μαρξ σαν ευαγγέλιο, να παίζεις το Κυπριακό στα δάχτυλα ακόμη κι αν δεν καταλάβαινες τίποτε. Ανάμεσα στα καθήκοντά μας ήταν και η πώληση εφημερίδων. Σ’ εμένα έπεσε ο κλήρος να πουλάω τους Λαϊκούς Αγώνες, φιλομαοϊκή εφημερίδα. Πόρτα πόρτα τις Κυριακές και έξω από τον κινηματογράφο Στούντιο τις καθημερινές. Στο απέναντι πεζοδρόμιο πούλαγε την εφημερίδα των τροτσκιστών ο Μανώλης Ρασούλης.

    Πολιτικά εγώ και ο Ρασούλης ήμασταν σχεδόν εχθροί. Στο περιοδικό Το Αυγό, που βγάζανε τότε με την αείμνηστη Βάσω Αλαγιάννη, είχε γράψει ένα κείμενο με τίτλο Ένας τροτσκιστής και μια μαοϊκιά.

    Υπήρχε μια κόντρα μεταξύ μας. Ποιος θα φωνάξει πιο δυνατά και θα προσελκύσει περισσότερο κόσμο ώστε να υπερισχύσει η υποτιθέμενη απόλυτη αλήθεια. Με τον Μανώλη είχαμε την ίδια ημέρα γενέθλια, αλλά σε άλλη δεκαετία. Ήταν πιο μεγάλος και πιο έμπειρος.

    Όταν άρχισα να εργάζομαι στην Columbia συναντηθήκαμε ξανά με άλλες ιδιότητες. Ήμουν υπεύθυνη του art department και ο Μανώλης παραγωγός των Χάρη και Πάνου Κατσιμίχα στον πρώτο τους δίσκο Ζεστά ποτά. Σπουδαία παραγωγή. Είχαμε να πούμε τόσες ιστορίες. Τόσες φιλοσοφικές αναζητήσεις και απορίες, τόση αυτοκριτική για την αριστερή μας αφέλεια.

    Ωστόσο διασκεδάζαμε με τη δουλειά μας. Οι παρέες έπαιζαν σπουδαίο ρόλο στη δημιουργία. Ήταν η χρυσή περίοδος της Columbia. Με ιδέες, όνειρα και αγάπη για τη μουσική.

    Το 1986 έφυγα για τη Θεσσαλονίκη και ανέλαβα την ευθύνη του υποκαταστήματος της δισκογραφικής εταιρείας Λύρα στον βορρά. Και πάλι ανταμώσαμε με τον Μανώλη.

    Η Λύρα Θεσσαλονίκης ήταν στην οδό Τσιμισκή 64, στον ομφαλό της πόλης. Ο Μανώλης περνούσε πολύ καιρό τότε στην πόλη. Κάναμε ατέλειωτες συζητήσεις με χιούμορ, νοσταλγία αλλά και μεγάλη δημιουργική διάθεση.

    Ο Μανώλης Ρασούλης ήταν βαθιά συναισθηματικός άνθρωπος, γι’ αυτό τόσο οι θετικές όσο και οι αρνητικές του αντιδράσεις ήταν έντονες

    Στη Θεσσαλονίκη η παρέα μεγάλωσε γρήγορα. Στη Λύρα του βορρά κάναμε και τον δίσκο Τα σκόρπια. Στη φωτογραφία του εξωφύλλου ο Μανώλης είχε ανέβει σε ένα σκαμνί και σκόρπιζε στο πάτωμα δίσκους. Ευρηματικός και με χιούμορ, όπως πάντα.

    Το 1996 επέστρεψα στην Αθήνα, στα κεντρικά γραφεία της εταιρείας. Η εποχή είχε αλλάξει. Η Αθήνα είναι σκληρή πόλη, καμία σχέση με τη Θεσσαλονίκη, της οποίας το κέντρο είναι σημείο συνάντησης καθημερινής. Στην Αθήνα δεν ήταν εύκολη η καθημερινή συνάντηση.

    Για μεγάλο διάστημα χαθήκαμε εξαιτίας μιας διαφωνίας μας για κάποιο ηχογράφημα. Ήταν βαθιά συναισθηματικός άνθρωπος, γι’ αυτό τόσο οι θετικές όσο και οι αρνητικές του αντιδράσεις ήταν έντονες. Πέρασε ο καιρός χωρίς νέα του.

    Κάποιο μεσημέρι βρεθήκαμε τυχαία στην Πανεπιστημίου. Μου ανακοίνωσε ότι έγινε παππούς. Είχε γλυκάνει πολύ. Από τότε ερχόταν συνέχεια στο Black Duck Multiplarte, τον πολυχώρο που δημιούργησα το 2008. Τρώγαμε μαζί, κάναμε παρουσιάσεις λόγου και τραγουδιών του, και το τελευταίο του κείμενο το έγραψε στη δεύτερη έκδοση του βιβλίου Ένα προσωπικό θέατρο σκιών που δημιούργησε η ομάδα του Black Duck το 2010. Είχε τίτλο Περί καραγκιόζ μπερντέ.

    Πέθανε τον Μάρτιο του 2011. Η μόνη παρηγοριά σε αυτό τον αναπάντεχο θάνατο ήταν ότι προλάβαμε να συναντηθούμε ξανά και να συνεχίσουμε τη μακρόχρονη φιλία μας. Και ήταν σαν να μην πέρασε μια μέρα από τη γλυκιά και πολυτάραχη δεκαετία του 1970 όταν γνωριστήκαμε.

    banner_300_250
    Ντόρα Ρίζου
    Η Ντόρα Ρίζου είναι εικαστικός, ενώ υπήρξε δισκογραφική παραγωγός. Ήταν υπεύθυνη του art department της Columbia και για πολλά χρόνια διευθύντρια παραγωγής στη Λύρα. Το 2008 δημιούργησε τον χώρο Black Duck Multiplarte στην Αθήνα

    Κεντρική φωτογραφία
    Από το προσωπικό αρχείο της Ντόρας Ρίζου

    Πορτρέτο
    Lee Char

    ΣΧΕΤΙΚΑ LINKS

    MORE SHORT STORIES

    Οπισθοδρομική Κομπανία shortstories Αγγελος Σφακιανακης
    Short

    Οπισθοδρομική Κομπανία: Μια μπίρα στα τρία κι ένα ζεϊμπέκικο στα Εξάρχεια του ’78

    Ο Άγγελος Σφακιανάκης, ιδρυτικό μέλος της Οπισθοδρομικής Κομπανίας, αφηγείται στο Short Stories μια ιστορία από τα πρώτα τους νυχτερινά σεργιάνια ως τρίο, ακόμη, περιπλανώμενων μουσικών στα Εξάρχεια του 1978, που αφιερώνει στη μνήμη του Στράτου Στρατηγόπουλου

    Μπάμπης Παπαδόπουλος κιθαρίστας shortstoriesgr
    Short

    Όταν ο Μπάμπης Παπαδόπουλος κατάλαβε ότι δεν θα γίνει διασκεδαστής

    Ο Μπάμπης Παπαδόπουλος θυμάται για λογαριασμό του Short Storieς τις ταβέρνες στις αρχές της δεκαετίας του ’80 στη Θεσσαλονίκη, τα ρεμπετολαϊκά σε γάμους και βαφτίσια και την αυστηρή παραίνεση του αφεντικού «να χαμογελάει στους πελάτες»