Skip to content
Home » News » Οι Αέρα Πατέρα και η σουρεαλιστική συναυλία στη Λέρο

Οι Αέρα Πατέρα και η σουρεαλιστική συναυλία στη Λέρο

    Οι Αέρα Πατέρα και η σουρεαλιστική συναυλία στη Λέρο

    Published

    Οι Αέρα Πατέρα και η σουρεαλιστική συναυλία στη Λέρο

    Published
    Οι Αέρα Πατέρα γράφουν στο Short Stories για μια ιδιόμορφη συναυλία στη Λέρο με ηλεκτρονική μουσική, νησιώτικα, φάνκι, λαϊκά, μια μπουλντόζα κι επάνω της έναν Νέρωνα.

    Ηταν μια χρυσοκαφέ μεγάλη παραλία στη Λέρο. Σαν golden blend για μας που αγαπάμε το νεσκαφέ. Παχιά παχιά άμμος και μέσα της μισοθαμμένοι τρεις πρώην –ή και όχι πρώην– κιθαρίστες, ένας μπασίστας. Αλλά και ο άλλος κιθαρίστας, μπασίστας ήταν…

    Οι εντιμότατοι φίλοι μου πίσω στην Αθήνα είχαν τρελό μεράκι να κάνουν ένα ανεξάρτητο rock festival. Πού; Στη Λέρο. Στα παλιά ψυχιατρεία. Βέβαια όπως λέγαμε σε ένα τραγούδι μας: «Υπάρχει πάντα μία Λέρος σε κάθε μέρος». Αλλά πλέον είχε ήδη φτάσει ο Αύγουστος και η Νίσυρος ήταν μέλι.

    Ο αλήστου μνήμης Liber είχε που μου τηλεφωνούσε κάθε μέρα και με ρώταγε: «Πόσοι θα ρθείτε στη Λέρο;». Και γω κάθε μέρα ρώταγα τους δικούς μου: «Πόσοι θα ρθείτε;».

    Απάντηση καμία. Ώσπου στο τελευταίο τηλεφώνημα του λέω: «Έχεις μηχανάκι;».

    – Έχω.

    – Έλα στο λιμάνι να μας μετρήσεις όταν έρθουμε.

    Δεν ήρθε.

    Κουτσαμένος από τα ποδοπάτια, χωρίς σλήπι μπαγκ, την πάλευα μ’ ένα ραβδί ρίζα σαν του Οιδίποδα κι ένα φούξια σεντόνι να σκεπάζομαι και να κάνω τον (πλ)Άγιο…

    Το φεστιβάλ ήταν για τα μπάζα. Κάθε μέρα βγαίναν κάτι μπάντες της φωτιάς, μετά μαλώναν και κάθε μέρα άλλαζε ο διοργανωτής. Στο νησί γκρινιάζαν. Οι εντιμότατοι φίλοι μου, σπουδαίοι θεωρητικοί όλοι, έπρεπε να βάλουν πλάτη.

    «Κύριοι, την Κυριακή θα είσαστε μπάντα» τους ανακοίνωσα.

    Μαζί κι η ταβερνιάρισσα που τρώγαμε και τραγούδαγε καταπληκτικά Ρίτα Σακελλαρίου. Ο ηχολήπτης που είχε κάνει μουσικές του κινητού ν’ ακούγονται Stradivarius και βάλε. Ο πατέρας του ηχολήπτη, ψαράς με βιολί που το ’χε κάνει Ρink Floyd ο γιος. Δύο φανκάδες rythm session που τσιμπήσαμε. Κάτι άλλοι που δεν θυμάμαι… σύνολο 15 άτομα. Είδαμε φως και μπήκαμε. Η καλύτερη σύνθεση των Αέρα Πατέρα χωρίς αέρα πατέρα.

    Το φεστιβάλ ήταν για τα μπάζα. Κάθε μέρα βγαίναν κάτι μπάντες της φωτιάς, μετά μαλώναν και κάθε μέρα άλλαζε ο διοργανωτής. Στο νησί γκρινιάζαν

    «Καλά, θα ’ρθω να σας μετρήσω» είπε ο Liber στο τηλέφωνο. «Από ηχητικά τι χρειάζεστε;». Βρήκε άνθρωπο να ρωτήσει! σκέφτηκα. «Ένα τρακτέρ ή μια μπουλντόζα αν δεν βρεις».

    Το ’κανε το θηρίο! Δίπλα απ’ τη σκηνή είχε βάλει μια μπουλντόζα. Ένα πανό μεγάλο δίπλα που έγραφε: «Οι Αέρα Πατέρα ανοίγουν δρόμους». Και ο ίδιος, ντυμένος Νέρωνας, όρθιος πάνω στην μπουλντόζα, άνοιξε τη συναυλία απαγγέλλοντας ένα σουρεαλιστικό έπος.

    Οι μουσικές αλλάζανε από ηλεκτρονικά σε νησιώτικα και από φάνκι σε λαϊκά. Αλλά για κάποιον περίεργο λόγο όλα κουμπώνανε. Όπως η ροή ποταμού που διεκόπη αλλά ήταν τέτοια η συνοχή του τοπίου που το νερό συνέχισε να ρέει.

    Την άλλη μέρα στο νησί όλοι λέγανε: «Βρε τι χάσαμε! Μα να μη μας πείτε»«Ε σας το λέμε τώρα» απαντούσαμε και μας κερνάγαν στις ταβέρνες. Φάγαμε και αστακούς. Κι όχι σαν τους αστούς…

    Και, δεν λέω, μπορεί να σώσαμε το φεστιβάλ και την ακόμη και εντός της απουσίας μας ύπαρξή μας, αλλά τι να το κάνεις; Ακόμη εκκρεμούσε να σώσουμε και τον πλανήτη.

    •••

    Οι Αέρα Πατέρα θα εμφανιστούν στις 14/2/2024 στο KOTES – X Booze.

    banner_300_250
    Αέρα Πατέρα
    Οι Αέρα Πατέρα είναι ένα ανοιχτό πρότζεκτ μουσικής και όχι μόνο

    ΣΧΕΤΙΚΑ LINKS

    MORE SHORT STORIES

    θανος αλεξανδρης Μαλβίνα καραλη shortstories
    Short

    Ο Θάνος Αλεξανδρής, η Μαλβίνα Κάραλη και το underground

    O Θάνος Αλεξανδρής γράφει στο Short Stories για το πως ενώ ονειρευόταν ανταποκρίσεις από μέτωπα πολεμικών συρράξεων, βρέθηκε σε δημοσιογραφική αποστολή σε ταβέρνα στο Παγκράτι με «εντολή» της Μαλβίνας Κάραλη

    Μπάμπης Παπαδόπουλος κιθαρίστας shortstoriesgr
    Short

    Όταν ο Μπάμπης Παπαδόπουλος κατάλαβε ότι δεν θα γίνει διασκεδαστής

    Ο Μπάμπης Παπαδόπουλος θυμάται για λογαριασμό του Short Storieς τις ταβέρνες στις αρχές της δεκαετίας του ’80 στη Θεσσαλονίκη, τα ρεμπετολαϊκά σε γάμους και βαφτίσια και την αυστηρή παραίνεση του αφεντικού «να χαμογελάει στους πελάτες»