Skip to content
Home » News » Οι τοίχοι του συνεργείου είχαν τη δική τους ιστορία

Οι τοίχοι του συνεργείου είχαν τη δική τους ιστορία

    Οι τοίχοι του συνεργείου είχαν τη δική τους ιστορία

    Published

    Οι τοίχοι του συνεργείου είχαν τη δική τους ιστορία

    Published
    Η Μαριάννα Τζιαντζή, φοιτήτρια της Αρχιτεκτονικής το 1973, μεταφέρει στο Short Stories την αφήγηση του συμφοιτητή της Δ.Κ. για μια παρέα νέων σε ένα συνεργείο μοτοσικλετών λίγες μέρες μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου

    Κάποτε, σε ένα δρομάκι της Αθήνας, κάπου μεταξύ Γκράβας και Κυψέλης, υπήρχε ένα μικρό συνεργείο για μοτοποδήλατα, μηχανάκια, μοτοσικλέτες. Αδήλωτο. Δίχως ταμπέλα, δίχως ταμειακή μηχανή, δίχως ΑΦΜ. Δεν ήταν μόνο συνεργείο αλλά και στέκι πολλών λαϊκών νέων – πολύ νέων.

    Εδώ επισκευές αλλά και αγοραπωλησίες, ανεύρεση εξαρτημάτων, κανιβαλισμός παλιών δικύκλων και δημιουργία ευφάνταστων καινούργιων μηχανών. Εκείνοι οι μηχανόβιοι μιλούσαν για μηχανές, για ποδόσφαιρο, για γκόμενες. Ως εκεί.

    Δεν άκουγαν Θεοδωράκη ή Μαρκόπουλο, δεν έβλεπαν ταινίες του Γκοντάρ. Ούτε διάβαζαν Το Βήμα ή Τα Νέα, δεν είχαν διασταυρωθεί με το αντιδικτατορικό φοιτητικό κίνημα. Άλλος κόσμος.

    Και οι τρεις τοίχοι του συνεργείου ήταν καλυμμένοι από φωτογραφίες-αποκόμματα αθλητικών εφημερίδων και από ιλουστρασιόν φύλλα διαφημιστικών ημερολογίων όπου πόζαραν χυμώδεις καλλονές, pin-up girls σε ελαφρώς προκλητικές πόζες. (Όχι, οι πελάτες-θαμώνες δεν αγόραζαν το αμερικανικό Playboy.)

    Το τρίτο Σαββατοκύριακο του Νοέμβρη του ’73 εκείνοι οι τοίχοι μεταμορφώθηκαν. Πάνε τα όμορφα κορίτσια, πάνε οι ένδοξοι άσοι των γηπέδων. Τη θέση τους πήραν εκατοντάδες χαρτάκια με χειρόγραφα συνθήματα από την εξέγερση του Πολυτεχνείου.

    Ήταν τα χαρτάκια που έγραφαν μανιωδώς εκατοντάδες έφηβοι, μαθητές και νέοι εργαζόμενοι, παιδιά των νυχτερινών σχολείων, και τα κολλούσαν στα διερχόμενα από την Πατησίων τρόλεϊ και γιωταχί.

    Γιατί όλο το προαύλιο του Πολυτεχνείου είχε γίνει ένα απέραντο υπαίθριο scriptorium, όπου εκατοντάδες γραφείς και αντιγραφείς δούλευαν ασταμάτητα γονατισμένοι στο τσιμέντο ή το γρασίδι:

    «ΑΠΟΨΕ ΠΕΘΑΙΝΕΙ Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ», «ΚΑΤΩ Η ΧΟΥΝΤΑ», «ΔΕΝ ΣΕ ΘΕΛΕΙ Ο ΛΑΟΣ, ΠΑΡ’ ΤΗ ΔΕΣΠΟΙΝΑ (ή τον «πίθηκο», εννοώντας τον πρωθυπουργό Σπύρο Μαρκεζίνη, ένας μάλλον ρατσιστικός και όχι φιλοζωικός χαρακτηρισμός) ΚΑΙ ΜΠΡΟΣ», «ΕΞΩ ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ».

    Συνθήματα γραμμένα με στιλό σε κόλλες από ριγωτά σχολικά τετράδια, συχνά ανορθόγραφα.

    Οι νέοι που μάζευαν τα τρικάκια για να τα κάνουν ταπετσαρία ήταν οι ίδιοι που δύο χρόνια πριν πανηγύριζαν την πορεία του Παναθηναϊκού στο Ουέμπλεϊ

    Οι νέοι που με ευλάβεια μάζευαν τα αυτοσχέδια τρικάκια για να τα κάνουν ταπετσαρία ή εικονοστάσι ήταν οι ίδιοι που δύο χρόνια πριν πανηγύριζαν τη συμμετοχή του Παναθηναϊκού στο Ουέμπλεϊ, όπου η ομάδα τους έχασε από τον Άγιαξ στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών.

    Ήταν τα ίδια παιδιά που ύστερα από κάποιον αγώνα στη Λεωφόρο κατηφόριζαν την Αλεξάνδρας τρομάζοντας με τους αλαλαγμούς και τα βάρβαρα συνθήματά τους τους νοικοκυραίους.

    Μάγκες, τα πράγματα είναι ζόρικα, ίσως να σκέφτηκαν μια εβδομάδα μετά τη σφαγή, όταν ακολούθησε η ακόμη πιο σκληρή χούντα του Ιωαννίδη.

    Τα χαρτάκια ξηλώθηκαν, στο παλίμψηστο των τοίχων επανεμφανίστηκαν τα κύπελλα, το Τριφύλλι, οι ποδοσφαιριστές, τα μισόγυμνα χολιγουντιανά κορίτσια. Κανένα ίχνος των χειρόγραφων συνθημάτων δεν απέμεινε.

    Αν τότε υπήρχαν κινητά τηλέφωνα με κάμερα, εκείνη η χάρτινη κουρελού θα απαθανατιζόταν και σήμερα θα τη μελετούσαμε ως ιστορικό τεκμήριο.

    Τι απέγιναν τα χαρτάκια; Κάηκαν για λόγους προφύλαξης, κατέληξαν στα σκουπίδια; Κρατήθηκαν κάποια για ενθύμιο;

    Αν όμως ο άνεμος του Νοέμβρη φυσήξει ξανά, εκείνες οι βουβές κραυγές ίσως να ξυπνήσουν, να γίνουν χάρτινη ή ψηφιακή χιονοθύελλα πάνω από την Γκράβα, πάνω από την Ελλάδα, πάνω από τον κόσμο όλο.

    •••

    Από μια αφήγηση του συμφοιτητή μου Δ.Κ., μάγου και πρίγκιπα των μηχανόβιων, λίγες μέρες μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου

    banner_300_250
    Μαριάννα Τζιαντζή
    Η Μαριάννα Τζιαντζή είναι συγγραφέας

    ΣΧΕΤΙΚΑ LINKS

    MORE SHORT STORIES

    17 του Νοέμβρη SHORT STORIES ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ
    Short

    Σάββατο 17 του Νοέμβρη, 9 ώρες μετά (Β΄ μέρος)

    Ο Στάθης Σχινάς συνεχίζει την αφήγησή του για τα γεγονότα που εκτυλίχθηκαν μπροστά στα μάτια του στο κέντρο της Αθήνας το πρωί της 17 του Νοέμβρη 1973, λίγες ώρες μετά την εισβολή του τανκ στο Πολυτεχνείο

    ARISTOTELIS SARRIKOSTAS
    Short

    «Αλκμηνάκι, πάμε να δούμε το τανκ;»

    Η Αλκμήνη Ψιλοπούλου, φοιτήτρια της Φιλοσοφικής Σχολής το 1973, ένιωσε ότι ζούσε την τελευταία της νύχτα όταν βρέθηκε απέναντι στο σιδερένιο θηρίο που γκρέμισε την πύλη του Πολυτεχνείου