Skip to content
Home » Όταν είδα τη θρυλική Λιντς με τον Ολυμπιακό στον Πειραιά το 1972

Όταν είδα τη θρυλική Λιντς με τον Ολυμπιακό στον Πειραιά το 1972

    Όταν είδα τη θρυλική Λιντς με τον Ολυμπιακό στον Πειραιά το 1972

    Published
    Η Λιντς Γιουνάιτεντ κυπελλούχος Αγγλίας το 1972. Η φωτογραφία έχει υπογραφές από τους παίκτες της Πολ Ρίνεϊ, Έντι Γκρέι, Άλαν Κλαρκ και Ντέιβιντ Χάρβεϊ

    Όταν είδα τη θρυλική Λιντς με τον Ολυμπιακό στον Πειραιά το 1972

    Published
    Η Λιντς Γιουνάιτεντ κυπελλούχος Αγγλίας το 1972. Η φωτογραφία έχει υπογραφές από τους παίκτες της Πολ Ρίνεϊ, Έντι Γκρέι, Άλαν Κλαρκ και Ντέιβιντ Χάρβεϊ
    Ο δημοσιογράφος Δημήτρης Κανέλλης μεταφέρει στο Short Stories την εμπειρία του από τον αγώνα που παρακολούθησε ανάμεσα στην τρομερή Λιντς του Ντον Ρέβι και στον Ολυμπιακό του Νίκου Γουλανδρή

    Το 1972  ο Ολυμπιακός  έκλεισε φιλικό με τη Λιντς Γιουνάιτεντ (Leeds United), την καλύτερη εκείνη την εποχή μαζί με τον Άγιαξ ομάδα της Ευρώπης. Προπονητής ήταν ο Ντον Ρέβι, που είχε στη διάθεσή του τα μεγαλύτερα αστέρια του βρετανικού ποδοσφαίρου.

    Με τα σημερινά δεδομένα η Λιντς έπαιζε μπάλα που θύμιζε πολύ την Μπαρσελόνα την εποχή του Πεπ Γκουαρδιόλα. Ήταν η πρώτη αγγλική ομάδα που βασίστηκε στην τεχνική και τη φαντασία. Ήταν μπροστά από την εποχή της. Άλλωστε δεν πιστεύω πως από τότε υπήρξε αγγλική ομάδα που να έπαιξε το φαντεζί ποδόσφαιρο της Λιντς.

    Στο κέντρο έπαιζαν τρεις παιχταράδες που ήταν και αρχηγοί των εθνικών τους ομάδων. Ο Τζόνι Τζάιλς, αρχηγός της εθνικής ομάδας της Ιρλανδίας, ο Μπίλι Μπρέμνερ, αρχηγός της Σκωτίας, και ο Άλαν Κλαρκ, αρχηγός της Αγγλίας.

    Η άμυνα ήταν μπετόν αρμέ. Πεντάρι ο Νόρμαν Χάντερ –το πιο σκληρό πεντάρι έβερ, με το χαρακηριστικό παρωνύμιο «Bites Yer Legs». Εξάρι ο Τζακ Τσάρλτον, αδελφός του θρυλικού Μπόμπι.  Δεξιά ο Πολ Μέιντλι και αριστερά ο επίσης θρυλικός Τέρι Κούπερ, το πρώτο τριάρι στην ιστορία του βρετανικού φούτμπολ που έπαιρνε την μπάλα από τη μικρή περιοχή της ομάδας του και τη μετέφερε στην αντίπαλη περιοχή, δίνοντας σχεδόν έτοιμο γκολ στους επιθετικούς.

    Δεξιά στην επίθεση, πάνω στη γραμμή, ο Πίτερ Λόριμερ – με το δυνατότερο σουτ στην ιστορία του ποδοσφαίρου. Αριστερά ο δεινός ντριμπλέρ Έντι Γκρέι – ίδιο ακριβώς στιλ με τον Τζορτζ Μπεστ: μακριά μαλλιά, κατεβασμένες κάλτσες. Σέντερ φορ ο Μικ Τζόουνς. Τρία χρόνια αργότερα ήρθε ο απίστευτος Τζο Τζόρνταν, τον οποίο «άρπαξε» στη συνέχεια ο «οχτρός», η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.

    Σε αυτή την αρπαγή προσθέστε την ήττα του λευκού Γιόρκσαϊρ από το κόκκινο Λάνκασαϊρ τον 15ο αιώνα αλλά και την «κλοπή» του Ερίκ Καντονά το 1992. Πόσα να αντέξει ο φαν των Παγονιών;

    Μαγεμένοι εγώ και τρεις φίλοι μου, τραβήξαμε προς τα Καμίνια. Αράξαμε σε μια υπόγεια ταβέρνα, όπου μετά τα μεσάνυχτα έπαιζαν με κιθάρες μόνο ρεμπέτικα

    Μέρα γιορτής στο Καραϊσκάκη. Στις κερκίδες δεν έπεφτε καρφίτσα. Η Λιντς και η Σάντος ήταν οι δυο κορυφαίες ομάδες που ήρθαν για φιλικό με τον Ολυμπιακό. Κοντολογίς πέρασε το ημίχρονο. Η Λιντς στο ρελαντί δίδαξε ποδόσφαιρο και παραήταν φιλική στην τελική προσπάθεια.

    Αλλά στο δεύτερο τους τσαντίσαμε κάπως με το φοβερό γκολ του νεοαποκτηθέντα Χούλιο Λοσάντα. Μέσα σε δέκα λεπτά είχαν ισοφαρίσει και είχαν προηγηθεί με γκολ ζωγραφιές των Μέιντλι και Τζόουνς. Ισοφαρίσαμε με τον Παπαδημητρίου.

    Στο δεύτερο ημίχρονο παίχτηκε φουλ επιθετικό ποδόσφαιρο και για μένα παραμένει ένα από τα καλύτερα που έχω δει. Αξίζει να πούμε πως ο Γιούτσος, ο Αργυρούδης και φυσικά ο Μπεστ της Ελλάδας, ο Δεληκάρης, έδωσαν το δικό τους ρεσιτάλ. Όταν έληξε όλο το Καραϊσκάκη σηκώθηκε και χειροκρότησε. Αλήθεια λέω, έως και σήμερα δεν έχω δει στο γήπεδό μας ομάδα σαν τη Λιντς.

    Μαγεμένοι εγώ και τρεις φίλοι μου, τραβήξαμε προς τα Καμίνια. Αράξαμε σε μια υπόγεια μικρή ταβέρνα –γνωστή μόνο στους μυημένους–, όπου μετά τα μεσάνυχτα έπαιζαν με κιθάρες μόνο ρεμπέτικα. Ήταν ακόμη χούντα.

    Η συζήτηση φυσικά αναλώθηκε στο παιχνίδι. Υμνούσαμε τη Λιντς. Ευχήθηκα να δούμε κάποια στιγμή την κόντρα Λιντς – Άγιαξ, την ολλανδική ομάδα που τότε αναδυόταν. Η Λιντς, ο Άγιαξ, η Βραζιλία του ’70, η Σοβιετική Ένωση του ’80 με Λομπανόφσκι στον πάγκο και τελικά η Μπάρτσα του Πεπ θεωρώ ότι έχουν παίξει το καλύτερο ποδόσφαιρο στην ιστορία.

    Πρωί, χαράματα, ζαλισμένοι από την ποδοσφαιρική μαγεία αλλά και τη ρετσίνα, τρεκλίζοντας και παραπατώντας διασχίσαμε όλη την Κοκκινιά και φτάσαμε σπίτια μας. Ταπί, λιώμα αλλά ευτυχισμένοι.

    banner_300_250
    Picture of Δημήτρης Κανέλλης
    Ο Δημήτρης Κανέλλης είναι δημοσιογράφος και κριτικός κινηματογράφου

    Κεντρική φωτογραφία
    Από δημοπρασία στο Ebay

    ΣΧΕΤΙΚΑ LINKS

    MORE STORIES