Το 1972 ο Ολυμπιακός έκλεισε φιλικό με τη Λιντς Γιουνάιτεντ (Leeds United), την καλύτερη εκείνη την εποχή -μαζί με τον Άγιαξ- ομάδα της Ευρώπης. Προπονητής ήταν ο Ντον Ρέβι, που είχε στη διάθεσή του τα μεγαλύτερα αστέρια του βρετανικού ποδοσφαίρου.
Με τα σημερινά δεδομένα η Λιντς έπαιζε μπάλα που θύμιζε πολύ την Μπαρσελόνα την εποχή του Πεπ Γκουαρδιόλα. Ήταν η πρώτη αγγλική ομάδα που βασίστηκε στην τεχνική και τη φαντασία. Ήταν μπροστά από την εποχή της. Άλλωστε δεν πιστεύω πως από τότε υπήρξε αγγλική ομάδα που να έπαιξε το φαντεζί ποδόσφαιρο της Λιντς.
Στο κέντρο έπαιζαν τρεις παιχταράδες που ήταν και αρχηγοί των εθνικών τους ομάδων. Ο Τζόνι Τζάιλς, αρχηγός της εθνικής ομάδας της Ιρλανδίας, ο Μπίλι Μπρέμνερ, αρχηγός της Σκωτίας, και ο Άλαν Κλαρκ, αρχηγός της Αγγλίας.
Η άμυνα ήταν μπετόν αρμέ. Πεντάρι ο Νόρμαν Χάντερ –το πιο σκληρό πεντάρι έβερ, με το χαρακηριστικό παρωνύμιο «Bites Yer Legs». Εξάρι ο Τζακ Τσάρλτον, αδελφός του θρυλικού Μπόμπι. Δεξιά ο Πολ Μέιντλι και αριστερά ο επίσης θρυλικός Τέρι Κούπερ, το πρώτο τριάρι στην ιστορία του βρετανικού φούτμπολ που έπαιρνε την μπάλα από τη μικρή περιοχή της ομάδας του και τη μετέφερε στην αντίπαλη περιοχή, δίνοντας σχεδόν έτοιμο γκολ στους επιθετικούς.
Δεξιά στην επίθεση, πάνω στη γραμμή, ο Πίτερ Λόριμερ – με το δυνατότερο σουτ στην ιστορία του ποδοσφαίρου. Αριστερά ο δεινός ντριμπλέρ Έντι Γκρέι – ίδιο ακριβώς στιλ με τον Τζορτζ Μπεστ: μακριά μαλλιά, κατεβασμένες κάλτσες. Σέντερ φορ ο Μικ Τζόουνς. Τρία χρόνια αργότερα ήρθε ο απίστευτος Τζο Τζόρνταν, τον οποίο «άρπαξε» στη συνέχεια ο «οχτρός», η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.
Σε αυτή την αρπαγή προσθέστε την ήττα του λευκού Γιόρκσαϊρ από το κόκκινο Λάνκασαϊρ τον 15ο αιώνα αλλά και την «κλοπή» του Ερίκ Καντονά το 1992. Πόσα να αντέξει ο φαν των Παγονιών;
