Κάπου διάβασα πως τα έργα έρχονται και σε βρίσκουν, με τρόπο «μεταφυσικό». Έτσι έγινε με το βιβλίο της Μαρίας Φαφαλιού ΙΕΡΑ ΟΔΟΣ 343 (μαρτυρίες απ’ το Δρομοκαΐτειο), το οποίο ανακάλυψα στη βιβλιοθήκη ενός συγγενικού προσώπου.
Έκτοτε και για χρόνια, με βασάνιζε η ιδέα της δραματοποίησής του, έτσι ώστε να λάβει παραστασιακή μορφή. Κι όλα ήρθαν κάπως βολικά, καθώς βρέθηκαν άνθρωποι που πίστεψαν πως οι ιστορίες αυτές πρέπει να ακουστούν. Αλλά κυρίως το πίστεψε η ίδια η συγγραφέας που μας στήριξε ποικιλοτρόπως, καθ΄ όλη τη διάρκεια της προετοιμασίας.
Κι έτσι, με διάθεση, διόλου διδακτική, προχώρησα στη δραματοποίηση του κειμένου. Κάναμε πρόβες μέσα στο Δρομοκαΐτειο, συναναστραφήκαμε με κόσμο, συμβουλευτήκαμε την ίδια τη συγγραφέα και οι ιστορίες ταξίδεψαν και θα συνεχίζουν να ταξιδεύουν, κάθε Κυριακή, στο Μπάγκειον.
Η πιο δύσκολη δουλειά ήταν η επιλογή των ιστοριών και ο τρόπος που θα διαδέχονταν η μια την άλλη. Κάποιες εντάχθηκαν και κάποιες αναγκαστικά μπήκαν στην άκρη. Την ιστορία της Ρίτας, μιας πρώην Σταρ Ελλάς, θέλησα να αναδείξω, για λόγους κυρίως συναισθηματικούς. Θα δανειστώ μια παράγραφο μέσα απ’ το βιβλίο.
Γράφει η συγγραφέας: «Ας ελπίσουμε ακόμα, ότι η Ρίτα, πρώην Σταρ Ελλάς, θα είναι η τελευταία της σειράς των ιδρυματοποιημένων εκείνων αρρώστων που βλέπουν το Δρομοκαΐτειο σαν το μόνο αληθινό τους σπίτι: Εγώ δεν θα φύγω ποτέ από δω. Συνήθισα εδώ. Δεκαοχτώ ολόκληρα χρόνια είμαι εδώ, πάω και βγαίνω και μπαίνω. Μ’ αρέσει εδώ, θα κάτσω για πάντα εδώ. Θα πεθάνω εδώ. Εγώ το αγαπάω το Δρομοκαΐτειο».
Επίσης, η Ρίτα μας υπενθυμίζει πως οι ψυχικά ασθενείς έχουν συναισθήματα και τα εκφράζουν, πως διαθέτουν επίγνωση της κατάστασης στην οποία βρίσκονται: «από το κλάμα έχω χάσει τα μάτια μου, έχω 8 μήνες να δω το παιδί μου. Το αποθύμησα το παιδί μου. Έβγαλα τραγούδι για το παιδί μου».
