Skip to content
Home » Όταν το ΑΚΕΛ πήρε διαζύγιο από τον φεμινισμό σε ένα σχολείο

Όταν το ΑΚΕΛ πήρε διαζύγιο από τον φεμινισμό σε ένα σχολείο

    Όταν το ΑΚΕΛ πήρε διαζύγιο από τον φεμινισμό σε ένα σχολείο

    Published

    Όταν το ΑΚΕΛ πήρε διαζύγιο από τον φεμινισμό σε ένα σχολείο

    Published
    Η Γιούλη Χρονοπούλου μεταφέρει στο Short Stories μια ιστορία έμφυλης διάκρισης που σημειώθηκε τη δεκαετία του 1990 σε λονδρέζικο σχολείο το οποίο ελεγχόταν από το ΑΚΕΛ, τον κατεξοχήν αριστερό πολιτικό φορέα της Κύπρου

    Kάναμε με τον Θοδωρή το μεταπτυχιακό μας στο Λονδίνο τη δεκαετία του ’90. Τα οικονομικά μας ήταν στριμωγμένα και οι απαιτήσεις του Λονδίνου και του πανεπιστημίου υψηλότατες. Η λίρα ανέβαινε δραματικά έναντι της δραχμής. Εξανεμιζόταν οτιδήποτε λαμβάναμε από την Ελλάδα και αναζητούσαμε δουλειά για να συμπληρώσουμε το εισόδημά μας.

    Ο κύκλος των Κύπριων φίλων, που σε πολλά μας είχε βοηθήσει, μας πρότεινε τα σχολεία μητρικής γλώσσας της κοινότητας. Λειτουργούσαν τα πρωινά του Σαββάτου και ήταν χωρισμένα σε δύο ιδιοκτησιακές – διοικητικές ομάδες. Αυτά της εκκλησίας και αυτά του ΑΚΕΛ, του Ανορθωτικού Κόμματος Εργαζόμενου Λαού.

    Αρχικά απευθυνθήκαμε στα της εκκλησίας αφού για εκεί είχαμε συστάσεις. Πράγματι θέλησαν αμέσως να μας προσλάβουν. Προαπαιτούσαν όμως να παρακολουθούμε την κυριακάτικη λειτουργία και να συμμετέχουμε στις συναντήσεις που ακολουθούσαν. Οπότε δεν αποδεχτήκαμε τη θέση.

    Εν συνεχεία βρέθηκε άκρη στα σχολεία του ΑΚΕΛ. Κι εκεί προσληφθήκαμε αμέσως. Εμένα που ήμουν φιλόλογος μου ανέθεσαν την Α΄ δημοτικού. Στον Θοδωρή που ήταν πληροφορικός του ανέθεσαν τη Δ΄ δημοτικού.

    Παρότι η επιλογή αυτή μου φάνηκε παράξενη με κριτήριο τις απαιτούμενες για κάθε τάξη γνώσεις, δεν έδωσα τόση σημασία, αφού εντέλει θεώρησα λογικό μια νέα κοπέλα να αναλάβει τα μικρά της Α΄ δημοτικού. Τα οποία ομολογουμένως με αγάπησαν σφόδρα, ιδίως η Άντρια, ένα μελαχρινό κορίτσι, που ήταν αδύνατο να ξεκολλήσει από πάνω μου. Κάθε Σάββατο μεσημέρι δίνονταν μάχες για να πάει στη μαμά της.

    Από εκείνη την τάξη θυμάμαι έντονα, όπως είναι φυσικό, την Άντρια, αλλά και τον Τάσο, ένα λεπτοκαμωμένο αγόρι που σε κάθε ερώτησή μου σήκωνε χέρι φωνάζοντας «Miss, Miss», διεκδικώντας την απάντηση, την οποία ωστόσο ποτέ δεν έδωσε, αφού το σηκωμένο χέρι, μόλις του έδινα τον λόγο, κατέβαινε στο κεφάλι του συνοδευόμενο αυτήν τη φορά από ένα «forgot».

    «Αφού δεν μπορούμε να κρατήσουμε και τους δυο σας, όπως καταλαβαίνετε, θα κρατήσουμε τον άντρα»

    Επίσης, θυμάμαι μια γλυκούλα μαυρούλα που την έφερνε ο ελληνικής καταγωγής παππούς της, ο οποίος έκανε απεγνωσμένη –και μάλλον μάταιη– προσπάθεια να συνδέσει τη μικρή με την Ελλάδα – στο σπίτι μιλούσαν αποκλειστικά αγγλικά.

    Μια φορά, κάτω από την επιμονή μου να χρησιμοποιούν ελληνικές λέξεις και αφού της έδωσα τον λόγο καθώς σήκωνε επίμονα χέρι, με το γνωστό «Miss, Miss», μου είπε το αμίμητο «I need to κατούρι», αφού το κορίτσι ήθελε να πάει στην τουαλέτα και είχε και μια σχετική λέξη διαθέσιμη.

    Τέλος πάντων, μ’ αυτά και μ’ εκείνα πέρασε η χρονιά, τα πήγαμε καλά και εγώ και ο Θοδωρής, παρά τις αυξημένες απαιτήσεις της τάξης του, οι γονείς ήταν ευχαριστημένοι κι έτσι μας διαβεβαίωσαν ότι θα επαναπροσληφθούμε και την επόμενη χρονιά.

    Τον Σεπτέμβριο λοιπόν πήγαμε στο σχολείο για να αναλάβουμε δουλειά, αλλά βρεθήκαμε προ εκπλήξεως. Μας ανακοίνωσαν ότι επειδή τους είχαν στείλει έναν δάσκαλο από την Κύπρο δεν θα μπορούσαν να μας κρατήσουν και τους δύο. Καθώς καταλάβαινα ότι εγώ θα ήμουν η επιλογή τους για τη γλωσσική διδασκαλία, ως φιλόλογος, ήμουν έτοιμη να παρηγορήσω τον Θοδωρή. Αλλά με πρόλαβε ο διευθυντής. «Αφού δεν μπορούμε να κρατήσουμε και τους δυο σας, όπως καταλαβαίνετε, θα κρατήσουμε τον άντρα». Απίστευτο; Αυτά από το (τότε) ΑΚΕΛ.

    banner_300_250
    Picture of Γιούλη Χρονοπούλου
    Η Γιούλη Χρονοπούλου είναι φιλόλογος

    Κεντρική φωτογραφία
    Jr Korpa/Unsplash

    MORE STORIES

    Mεταξία Τσιποπούλου αρχαιολόγος short stories
    Short

    «Δεν μιλώ με γυναίκες»: Η σεξιστική συμπεριφορά προς μια διευθύντρια ανασκαφής

    Η Μεταξία Τσιποπούλου αφηγείται στο Short Stories ένα ιλαροτραγικό επεισόδιο από την πρώτη μέρα της ανασκαφής στα Αχλάδια Σητείας το 1991 όταν η φράση «Εγώ δε μιλώ με γυναίκες» κατέληξε σαν γλυκόπικρο ανέκδοτο