Skip to content
Home » News » Πατέρας Άνθιμος Καλπάκης, ο τελευταίος μιας γενιάς Κρητικών μοναχών

Πατέρας Άνθιμος Καλπάκης, ο τελευταίος μιας γενιάς Κρητικών μοναχών

    Πατέρας Άνθιμος Καλπάκης, ο τελευταίος μιας γενιάς Κρητικών μοναχών

    Published
    Ο πατέρας Άνθιμος Καλπάκης κοντά στα 90 του χρόνια

    Πατέρας Άνθιμος Καλπάκης, ο τελευταίος μιας γενιάς Κρητικών μοναχών

    Published
    Ο πατέρας Άνθιμος Καλπάκης κοντά στα 90 του χρόνια
    Ο Μιχάλης Ανδριανάκης γράφει στο Short Stories για τον αείμνηστο ηγούμενο της Μονής Αρκαδίου Άνθιμο Καλπάκη, τον τελευταίο κρίκο που συνέδεε τον σύγχρονο μοναχισμό με την παράδοση της Βενετοκρατίας

    Ο πατέρας Άνθιμος Καλπάκης, ηγούμενος της ιστορικής Μονής Αρκαδίου, ίσως ήταν ο τελευταίος από τους παλιούς μοναχούς της Κρήτης. Αυτούς που μέχρι και τη γερμανική κατοχή άλλαζαν στα χέρια τους με μεγάλη ευκολία το θυμιατό και το Ευχολόγιο με την τσάπα και το κλαδευτήρι ή –όταν χρειαζόταν– με το ντουφέκι.

    Άνθρωποι με μεγάλη πνευματικότητα, δεν ξεχώριζαν από το ποίμνιό τους στην καθημερινότητα. Ήταν απλοί και ταπεινοί, όμως ήταν σε θέση –αν και έξω από τον «Κόσμο»– να καθοδηγήσουν σωστά και να βοηθήσουν διακριτικά όσους είχαν πραγματική ανάγκη. Που δεν ήταν και λίγοι.

    Ο ίδιος ήταν πολύ αγαπητός, πολύ φιλόξενος, με μεγάλη αίσθηση του χιούμορ. Για πολλές δεκαετίες ζούσε με τον ίδιο τρόπο σε ένα περιβάλλον, όπως η Μονή Αρκαδίου, εντελώς διαφορετικό, με τους χιλιάδες επισκέπτες καθημερινά να κινούνται σαν μελίσσι στους χώρους της.

    Η φωτογραφία είναι χαρακτηριστική. Με τα ρούχα της δουλειάς, ο πατέρας Άνθιμος Καλπάκης επιστρέφει από την καθημερινή πρωινή αγροτική του απασχόληση στα κτήματα της μονής, κρατώντας δυο ξύλα για το τζάκι στο ταπεινό κελί του.

    Στη συνέχεια, καθώς οι πολυπληθείς επισκέπτες έφταναν στο Αρκάδι, ο ίδιος, με το καθαρό του ράσο, ήταν πανταχού παρών διακριτικά για να λύνει επιτόπου θέματα, να υποδέχεται επισκέπτες, να συζητάει με ανθρώπους όλων των τάξεων.

    Είχε τον δικό του τρόπο να αντιμετωπίζει τους πάντες· από τον πρωθυπουργό και άλλους αξιωματούχους μέχρι τον φτωχό αγρότη που θα ζητούσε βοήθεια ή θα του εμπιστευόταν το πρόβλημά του. Ειδικά με τους υψηλά ιστάμενους μου άρεσε να τον ακούω καμιά φορά να τους αντιμετωπίζει με παρρησία και να τους τα λέει έξω από τα δόντια, με τρόπο που πολλές φορές τους δυσαρεστούσε.

    Συνεργαστήκαμε στενά, για πολλά χρόνια, για την αποκατάσταση του μνημείου, το οποίο φρόντιζε σαν να ήταν σπίτι του. Πάντα σε συνεργασία και με τις οδηγίες μας, όσον αφορά τη μνημειακή διάσταση του θέματος.

    Μου άρεσε να τον ακούω να αντιμετωπίζει τους υψηλά ιστάμενους με παρρησία και να τους τα λέει έξω από τα δόντια, με τρόπο που τους δυσαρεστούσε

    Η κηδεία του, προ δεκαετίας, ήταν μια πραγματική λαϊκή συγκέντρωση των Ρεθεμιωτών και όχι μόνο. Παλιά, στα μοναστήρια της Κρήτης που γύριζα, θυμάμαι αρκετούς γέροντες μοναχούς που κουβαλούσαν στην πλάτη τους αυτή την παράδοση του ιδιόρρυθμου κρητικού μοναχισμού. Ήταν μέσα και έξω από τον «Κόσμο», χωρίς υποκρισίες και ψευτοβυζαντινισμούς που υπάρχουν αλλού, αλλά με βαθιά συναίσθηση του καθήκοντός τους.

    Σήμερα τα πράγματα έχουν αλλάξει αρκετά. Έχουν επέλθει ο εκσυγχρονισμός και η «ομογενοποίηση» του μοναχισμού με άλλες περιοχές. Ο πατέρας Άνθιμος ήταν, πιστεύω, ο τελευταίος από τους Κρητικούς μοναχούς που κράτησαν ζωντανή μια παράδοση που ίσως έχει τις αρχές της στα χρόνια και στις συνθήκες της Βενετοκρατίας.

    banner_300_250
    Μιχάλης Ανδριανάκης
    Ο Μιχάλης Ανδριανάκης είναι επίτιμος έφορος αρχαιοτήτων

    Κεντρική φωτογραφία
    Από το προσωπικό αρχείο του Μιχάλη Ανδριανάκη

    ΣΧΕΤΙΚΑ LINKS

    MORE SHORT STORIES