Όταν πήγα να στρατολογήσω τον Πέτρουλα στην οργάνωσή του

Published

21•07•2025

Όταν πήγα να στρατολογήσω τον Πέτρουλα στην οργάνωσή του

Published

21•07•2025

Μία ανάμνηση από τον Σωτήρη Πέτρουλα λίγο πριν από τη δολοφονία του το 1965 μεταφέρει ο σύντροφός του στη ΣΟΣΥΝ Αντώνης Πατέλης

Ο Σωτήρης Πέτρουλας ανήκε σε μια μη εμφανή οργάνωση της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς. Οι ονομασίες που της είχαν δώσει οι ελάχιστοι που τη γνώριζαν ήταν: ΟΜΑΔΑ ή ΣΟΣΥΝ (Σοσιαλιστική Συνειδητοποίηση). Δραστηριοποιείτο στο πλαίσιο της επίσημης Αριστεράς, ιδιαίτερα στη Νεολαία ΕΔΑ και στη συνέχεια στη Νεολαία Λαμπράκη.

Ήμουν νυχτερινός μαθητής, 17 χρόνων, μέλος βάσης. Ο Σωτήρης Πέτρουλας, φοιτητής, 23 χρόνων, ήταν στο Διοικητικό Όργανο, παρότι τότε δεν το γνώριζα – για λόγους προφύλαξης ξέραμε μόνον αυτούς με τους οποίους είχαμε άμεση οργανωτική σχέση. Εκείνος με γνώριζε από τους απολογισμούς. Την εποχή εκείνη συστεγαζόταν ο σύλλογος των εργαζόμενων φοιτητών με αυτόν των εργαζόμενων μαθητών (ΣΕΜΜΕ).

Τον Σωτήρη τον ξεχώρισα από όλους για τη στάση και τη συμπεριφορά του, κι έτσι μίλησα στο όργανο στο οποίο συμμετείχα για έναν φοιτητή πολύ καλό που λέγεται Σωτήρης (αγνοούσα το επίθετό του) και πρότεινα να τον στρατολογήσω. Αφού βεβαίωσα τον υπεύθυνο ότι κάνει για την οργάνωση, πήρα το πράσινο φως.

Τον προσέγγισα και άρχισα τις συζητήσεις. Εκείνος έθετε ερωτήματα, παρακολουθούσε με ενδιαφέρον και προφανώς το γλεντούσε, αλλά φαντάζομαι ότι εκτιμούσε την επιμονή και την προσπάθειά μου.

Εκείνη την περίοδο έγινε μια συγκέντρωση στο γήπεδο του Παναθηναϊκού και είχα πάει με μέλη από το όργανό μου. Μπροστά καθόταν ο Σωτήρης, κάποιοι φοιτητές και ορισμένα μέλη μας που γνώριζα. Παρότι μου έκανε εντύπωση η στενή σχέση που φαινόταν να έχει με αυτούς, η διαχυτικότητα και τα καλαμπούρια που κάνανε στον Σωτήρη (τα δεχόταν με στωικότητα και χαμόγελο), δεν έδωσα σημασία.

Πώς σώσαμε το ταφικό μνημείο του Θεμιστοκλή στον Πειραιά

Η πρώτη εναερίτισσα οικοδόμος στην Ελλάδα

Τα μονόφθαλμα φαντάσματα της Γκαρντάια στην κεντρική Αλγερία

Post Views: 430

Οι πρώτοι που πήγαμε στο νεκροταφείο ήταν τα μέλη της οργάνωσης, αποφασισμένοι όλοι, με τη θέση «ή παίρνουμε τον Σωτήρη ή θα υπάρξουν και άλλα θύματα»

Στη συγκέντρωση της ΕΦΕΕ στις 21 Ιούλη του ’65 ήμουν μπροστά στην πορεία. Στην πρώτη σειρά ήταν και ο Σωτήρης, που κρατούσε πανό μαζί με έναν συμφοιτητή του και καθοδηγητή του οργάνου μας. Κάποια στιγμή κοντά στη Χρήστου Λαδά άρχισαν να μας χτυπούν και ξεκίνησε το συνηθισμένο ανθρωποκυνηγητό.

Πήγα σπίτι μου (στη Νέα Ιωνία) αργά το βράδυ. Τα ξημερώματα έρχεται ένας φίλος από τη στενή μου ομάδα και μου λέει: «Αντώνη, ντύσου γρήγορα και πάμε στο Γ΄ νεκροταφείο, σκοτώσανε τον Πέτρουλα και πάνε να τον θάψουν στα κρυφά». Τότε ρωτώ:

– Ποιον Πέτρουλα;

– Τον Σωτήρη.

– Ποιον Σωτήρη;

– Τον φοιτητή που πήγαινες να στρατολογήσεις.

Ήταν μέλος του Διοικητικού Οργάνου. Έμεινα άναυδος. Έτρεξα στο εργαστήριο όπου δούλευε η Αθηνά Ζαφειροπούλου (στρατολογία μου και αργότερα σύντροφός μου) να την πάρω και να πάμε στο νεκροταφείο.

Οι πρώτοι που πήγαμε στο νεκροταφείο ήταν τα μέλη της οργάνωσης, αποφασισμένοι όλοι, με τη θέση «ή παίρνουμε τον Σωτήρη ή θα υπάρξουν και άλλα θύματα».

Στη συνέχεια ήρθε ο Θεοδωράκης και πολύς αριστερός κόσμος.

Τα γεγονότα γνωστά. Όλη τη νύχτα έξω από το σπίτι του λέγαμε τραγούδια αγωνιστικά. Ιδιαίτερα από τον «Επιτάφιο» του Ρίτσου, το «Τραγούδι του νεκρού αδερφού» και άλλα του Μίκη, ενώ τα μέλη του Διοικητικού Οργάνου στέκονταν τιμητική φρουρά.

Το φέρετρο από τη Μητρόπολη μέχρι το Α΄ νεκροταφείο το κουβαλούσαμε τα μέλη της οργάνωσης εναλλάξ στους ώμους μας έχοντας κύριο σύνθημα: «Ο Σωτήρης ζει!»

Μεγάλη η απώλεια για την οικογένειά του, τους συντρόφους του, αλλά και για την τότε νεαρή οργάνωση. Αν ζούσε, θα είχε σημαντικά βοηθήσει στην όλη πορεία της.