Skip to content
Home » Πώς ο Σύλλας Τζουμέρκας «συνάντησε» τον Έζρα Πάουντ και τον Τενεσί Ουίλιαμς

Πώς ο Σύλλας Τζουμέρκας «συνάντησε» τον Έζρα Πάουντ και τον Τενεσί Ουίλιαμς

    Πώς ο Σύλλας Τζουμέρκας «συνάντησε» τον Έζρα Πάουντ και τον Τενεσί Ουίλιαμς

    Published
    Η Άννα Κόπακα στη «Λυσσασμένη γάτα» του Τενεσί Ουίλιαμς, που παίζεται στο Βασιλικό Θέατρο σε σκηνοθεσία του Σύλλα Τζουμέρκα

    Πώς ο Σύλλας Τζουμέρκας «συνάντησε» τον Έζρα Πάουντ και τον Τενεσί Ουίλιαμς

    Published
    Η Άννα Κόπακα στη «Λυσσασμένη γάτα» του Τενεσί Ουίλιαμς, που παίζεται στο Βασιλικό Θέατρο σε σκηνοθεσία του Σύλλα Τζουμέρκα
    O σκηνοθέτης Σύλλας Τζουμέρκας περιγράφει στο Short Stories δυο καθοριστικές για τη ζωή του «συναντήσεις». Μια παλιότερα με τον ποιητή Έζρα Πάουντ και μια τον περασμένο Νοέμβριο με τον Τενεσί Ουίλιαμς

    Κάποια πράγματα τα συναντά κανείς αν ξεκουραστεί. Κάποια άλλα αν εξουθενωθεί. Αν το σώμα δηλαδή και το πνεύμα και η φωνή φτάσουν στο όριό τους και το περάσουν. Δυο φορές έχω αφοσιωθεί σε κάποιον συγγραφέα μέχρι σήμερα. Η μια ήταν παλιότερα στον Έζρα Πάουντ (Εzra Pound), όταν έκανα το ντοκιμαντέρ για το Παρασκήνιο γύρω στο 2004 (σ.σ. Εzra Pound: Παράδεισο ήθελα να γράψω).

    Αποφάσισα να ταξιδέψω ολομόναχος με μια κάρτα Interrail. Καταχείμωνο στην Ευρώπη του, όπως τη γνώρισε, με τα ποιήματά του στο σακίδιο, κάτι παλτό και μια βιντεοκάμερα Panasonic DV.

    Βερολίνο, Βρυξέλλες, Παρίσι, ύπαιθρος της Γαλλίας γύρω γύρω, Γένοβα, Ραπάλο και τέλος Βενετία. Χωρίς λεφτά πια. Mε ένα ψωμί και κάτι κόκα κόλες για κάποιες μέρες, για να τραβήξω το ταξίδι όσο το δυνατόν περισσότερο.

    Εκεί στον τελευταίο σταθμό, στο νεκροταφείο-νησάκι της Βενετίας, ένα πρωινό με βαριά ομίχλη, πολύ πεινασμένος και εξαιρετικά πλέον εξουθενωμένος, έγινε κάτι σαν αποκάλυψη. Χωρίς εξήγηση το θάρρος του προσώπου έγινε δικό μου θάρρος και χωρίς να το καταλάβω, πώς και τι, ξανακέρδισα κάτι μυστικό που πήγαινα να το χάσω και που έκτοτε θα το χρωστώ για πάντα σ’ αυτόν τον εξαιρετικά προσφιλή μου νεκρό, ποιητή και εγκληματία.

    Τη δεύτερη φορά αφοσιώθηκα στον Τενεσί Ουίλιαμς (Tennessee Williams), τους τελευταίους μήνες. Έζησα μάλιστα μια παράξενη εβδομάδα, είκοσι μέρες πριν από την πρεμιέρα της Λυσσασμένης γάτας στο Βασιλικό Θέατρο. Στο πικ των προβών –πριν καταπιαστούμε με τα τεχνικά ζητήματα–, καθώς μάλιστα έτρεχε το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης όπου επίσης είχα να κάνω πολλά και διάφορα και ενώ ήδη για δυο μήνες ανεβοκατέβαινα Αθήνα – Θεσσαλονίκη, με ξενύχτια, ώρες ατέλειωτες εργασίας και πολλή τρεχάλα, τη διαβολοβδομάδα αυτή ήρθε ξανά το χτύπημα της εξουθένωσης και της συσσωρευμένης αϋπνίας. Και έγινε αυτό: κάθε μέρα για πέντε μέρες τα λόγια αντηχούσαν όπως δεν είχαν αντηχήσει μέσα μου ποτέ πριν και τα δάκρυα κύλησαν ποτάμι.

    Kάθε μέρα για πέντε μέρες τα λόγια αντηχούσαν όπως δεν είχαν αντηχήσει μέσα μου ποτέ πριν και τα δάκρυα κύλησαν ποτάμι

    Το στόμα και το σώμα των επίσης εξαιρετικά εξουθενωμένων ηθοποιών –με τις υπέροχα μισόκλειστες, αγριωπές, αληθινές φωνές που πάλευαν να περάσουν πάνω από ένα κείμενο ακραίας αλήθειας, ακραίου ρυθμού και ακραίας διάδρασης, με τα τινάγματα των μυών στο σώμα τους πια ζωώδη, νευρικά και γρήγορα– έφεραν σ’ εμένα αυτό το τόσο σπάνιο και ανέλπιστο πράγμα: αληθινή συγκίνηση.

    Και ό,τι ήταν από τη ζωή, από το παρελθόν και το όνειρο που με έκανε να αγαπήσω αυτό τον συγγραφέα και αυτό το κείμενο άνοιξε σαν καταπακτή που κρύβει τον Λάζαρο και κάποιος την κλωτσάει γερά να ανοίξει.

    Όταν στο τέλος εκείνης της εβδομάδας κάναμε μια ανοιχτή γενική πρόβα, που ήρθαν και τέσσερις πέντε αγαπημένοι φίλοι να τη δουν, η παράσταση για μένα είχε ολοκληρωθεί και με έναν τρόπο τελειώσει. Είχε φτάσει δηλαδή εκεί που έπρεπε να φτάσουν η έρευνα, το πάθος, η υπέροχη αγριότητα και η σπουδαία απόλαυση να φτιάχνεις κάτι με ζωντανούς ανθρώπους και με νεκρούς. Νεκρούς κυριολεκτικά ή νεκρούς από τους χωρισμούς της ζωής, δικούς σου αλλά και ξένους. Όπως ο δεύτερος προσφιλής μου νεκρός, ποιητής και εγκληματίας επίσης, ο Τενεσί Ουίλιαμς.

    Στη συνέχεια έκανα και τα τεχνικά και πλέον το έργο παίζεται και συναντιέται και με άλλους.

    Η Λυσσασμένη γάτα του Τενεσί Ουίλιαμς ανεβαίνει για πρώτη φορά στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος σε μετάφραση και σκηνοθεσία του Σύλλα Τζουμέρκα και παρουσιάζεται έως τις 4/2/2024 (Βασιλικό Θέατρο).

    banner_300_250
    Picture of Σύλλας Τζουμέρκας
    Ο Σύλλας Τζουμέρκας είναι σκηνοθέτης και σεναριογράφος

    Κεντρική φωτογραφία
    Mike Rafail

    Πορτρέτο
    Νίκος Ζήκος

    ΣΧΕΤΙΚΑ LINKS

    MORE STORIES

    ΠΗΛΙΟ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ Λιλή Ζωγράφου,
    Short

    Ηλιογέννητη – Η πανσιόν όπου πλέχτηκε το ειδύλλιο του Άγγελου με την Άννα Σικελιανού

    Η Κατερίνα Ζωιτοπούλου-Μαυροκεφαλίδου περιγράφει στο Short Stories στιγμές στην πανσιόν Ηλιογέννητη στο Πήλιο που πριν από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο είχε φιλοξενήσει πολλά μέλη της εγχώριας πνευματικής ελίτ

    θανος αλεξανδρης Μαλβίνα καραλη shortstories
    Short

    Ο Θάνος Αλεξανδρής, η Μαλβίνα Κάραλη και το underground

    O Θάνος Αλεξανδρής γράφει στο Short Stories για το πως ενώ ονειρευόταν ανταποκρίσεις από μέτωπα πολεμικών συρράξεων, βρέθηκε σε δημοσιογραφική αποστολή σε ταβέρνα στο Παγκράτι με «εντολή» της Μαλβίνας Κάραλη