Skip to content
Home » News » Σάββατο 17 του Νοέμβρη, 9 ώρες μετά (Β΄ μέρος)

Σάββατο 17 του Νοέμβρη, 9 ώρες μετά (Β΄ μέρος)

    Σάββατο 17 του Νοέμβρη, 9 ώρες μετά (Β΄ μέρος)

    Published

    Σάββατο 17 του Νοέμβρη, 9 ώρες μετά (Β΄ μέρος)

    Published
    Ο Στάθης Σχινάς συνεχίζει την αφήγησή του για τα γεγονότα που εκτυλίχθηκαν μπροστά στα μάτια του στο κέντρο της Αθήνας το πρωί της 17 του Νοέμβρη 1973, λίγες ώρες μετά την εισβολή του τανκ στο Πολυτεχνείο

    Επιστροφή από το Πολυτεχνείο στο σπίτι το Σάββατο 17 του Νοέμβρη, 12 και… μετά τα μεσάνυχτα. Οι δικοί μου τρελαμένοι. Κολλημένοι στο παλιό Telefunken. Μέχρι τρεις παρά όταν σίγησε ο σταθμός.

    Το πρωί κατά τις επτά γέμισα ένα σακβουαγιάζ με μια φόρμα, πήγα στον φούρνο της γειτονιάς και πήρα δυο τυρόπιττες και μια φραντζόλα. Ο φούρναρης με ρώτησε με δάκρυα στα μάτια: «Τί έγινε πάνω;». Δεν του είπα τίποτε παρά μόνο ότι πάω εκδρομή στα Καλάβρυτα με το σχολείο.

    Φτάνοντας στην πλατεία Αττικής, βρέθηκα μπροστά σε τρόλεϊ και λεωφορεία κάθετα στον δρόμο με ξεφουσκωμένα λάστιχα και γραμμένα συνθήματα πάνω τους. Και χιλιάδες πέτρες καταμεσής στην άσφαλτο. Πεδίο μάχης. Χιλιόμετρα από το Πολυτεχνείο.

    Ήταν 7.30 το πρωί και η ερημιά ήταν απόκοσμη. Κανένας άνθρωπος, κανένα αυτοκίνητο, κανένας θόρυβος. Κόβοντας δρόμο μέσα από στενάκια, έφτασα στο σχολείο. Διαγώνια απέναντι, επί της Αχαρνών, ήταν ένα κατάστημα της Γενικής Τράπεζας. Στον τοίχο ήταν γραμμένο «Εδώ σκοτώθηκε ο…». Κανένα όνομα, τίποτε άλλο.

    Πέρασα απέναντι στο σχολείο. Βρήκα καμιά σαρανταριά άλλους «εκδρομείς». Κάποιοι έκλαιγαν και στο γήπεδο μπάσκετ ένα γνωστό καθίκι έπαιζε μόνος του με την μπάλα.

    – Κομμούνια, τώρα κλαίτε. Καλά να πάθετε μας πέταξε κατάμουτρα.

    Μας κράτησαν μαντρωμένους σε υπόγειες τάξεις. Όλοι οι πίνακες ήταν γεμάτοι συνθήματα. Γύρω στις δώδεκα μας είπαν να πάμε σπίτια μας.

    Βγήκαμε στη Χέιδεν, ανεβήκαμε στην πλατεία Βικτωρίας. Ακουγόταν οχλοβοή από Πατησίων.

    Γωνία Χέιδεν και Πατησίων πολύς κόσμος. Μπροστά στο θέατρο Μινώα μια μεγάλη διαδήλωση ερχόταν προς το μέρος μας.

    «Λαέ θυμήσου, σκοτώσαν το παιδί σου». Δεν ήταν σύνθημα. Ουρλιαχτό ήταν.

    Μπροστά ένα μόνο πλακάτ-κατάρα: «Το αίμα στα κεφάλια σας». Και στα πεζοδρόμια εκατοντάδες.

    Μας έριχναν δακρυγόνα από μακριά. Αλλά υπήρχε «πολιτική προστασία». Δεκάδες γυναίκες από τα γύρω διαμερίσματα με καλαθάκια γεμάτα με κραγιόν, κουτιά βαζελίνης και κομμένα λεμόνια τα μοίραζαν στους διαδηλωτές για προστασία από τα δακρυγόνα.

    Χεϊδεν και Πατησίων πολύς κόσμος. Μια διαδήλωση ερχόταν προς το μέρος μας. «Λαέ θυμήσου, σκοτώσαν το παιδί σου». Δεν ήταν σύνθημα. Ουρλιαχτό ήταν

    Και ξαφνικά ακούστηκε το κροτάλισμα πολυβόλου. Το τανκ έστριψε από την Αλεξάνδρας και κατευθύνθηκε προς το μέρος μας ρίχνοντας προειδοποιητικές βολές στον αέρα. Πίσω του εκατοντάδες αστυνομικοί.

    Στην επόμενη γωνία μετά τη Χέιδεν, επί της Πατησίων, υπήρχε οικοδομή. Είδα τους οικοδόμους να ανεβαίνουν στην καρότσα ενός φορτηγού. Κάποιους της αστυνομίας να την πέφτουν στους οικοδόμους και ένας από αυτούς, πάνω στο φορτηγό, να κατεβάζει μια φτυαριά στο κεφάλι ενός αστυνομικού.

    Το κροτάλισμα ξανακούστηκε παρατεταμένα, το τανκ  επιτάχυνε και έφυγα μαζί με πολύ κόσμο προς την πλατεία Βικτωρίας. Πέρασα μπροστά από το Σαβόι και φτάνοντας στη γωνία με Αριστοτέλους είδα δύο άτομα να ανεβάζουν τα ρολά ενός βιβλιοπωλείου. Τους ρώτησα αν μπορούσα να κρυφτώ για λίγο μέχρι να φύγει το τανκ. Με έβαλαν γρήγορα μέσα και κατέβασαν τα ρολά.

    Προλάβαμε να δούμε το τανκ να στρίβει στην Γ΄ Σεπτεμβρίου. Πήγαμε στο βάθος του μαγαζιού και ύστερα από κάμποσα λεπτά σιωπής ανάψαμε τσιγάρο.

    Οι κουβέντες λίγες. Με ρώτησαν πώς βρέθηκα εκεί. Τους είπα για την εκδρομή και έβαλαν τα γέλια. Με τα πολλά μου είπαν ότι ήταν αδέλφια. Ο μικρός ήταν φοιτητής στο Πολυτεχνείο στη Θεσσαλονίκη. Ο μεγάλος αδελφός είχε ταξιδέψει μέχρι εκεί για να φυγαδεύσει τον αδελφό του. Ταξίδευαν όλη νύχτα και μόλις είχαν φτάσει.

    Πέρασαν δυο ώρες και τα πάντα είχαν ηρεμήσει. Τους ευχαρίστησα και σε μισή ώρα και κάτι βρισκόμουν σπίτι μου.

    Δεν τους ξαναείδα ποτέ. Το βιβλιοπωλείο έκλεισε.

    Η ευγνωμοσύνη μου για τους ανθρώπους αυτούς θα είναι παντοτινή.

    banner_300_250
    Στάθης Σχινάς
    Ο Στάθης Σχινάς είναι δημοσιογράφος

    MORE SHORT STORIES

    ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ 1973 ΧΟΥΝΤΑ συνεργείο
    Short

    Οι τοίχοι του συνεργείου είχαν τη δική τους ιστορία

    Η Μαριάννα Τζιαντζή, φοιτήτρια της Αρχιτεκτονικής το 1973, μεταφέρει στο Short Stories την αφήγηση του συμφοιτητή της Δ.Κ. για μια παρέα νέων σε ένα συνεργείο μοτοσικλετών λίγες μέρες μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου

    ARISTOTELIS SARRIKOSTAS
    Short

    «Αλκμηνάκι, πάμε να δούμε το τανκ;»

    Η Αλκμήνη Ψιλοπούλου, φοιτήτρια της Φιλοσοφικής Σχολής το 1973, ένιωσε ότι ζούσε την τελευταία της νύχτα όταν βρέθηκε απέναντι στο σιδερένιο θηρίο που γκρέμισε την πύλη του Πολυτεχνείου