Skip to content
Home » News » Τα Χριστούγεννα που το μυαλό μου πήγε διακοπές ποδηλατώντας

Τα Χριστούγεννα που το μυαλό μου πήγε διακοπές ποδηλατώντας

    Τα Χριστούγεννα που το μυαλό μου πήγε διακοπές ποδηλατώντας

    Published

    Τα Χριστούγεννα που το μυαλό μου πήγε διακοπές ποδηλατώντας

    Published
    Ο stand-up comedian Αριστοτέλης Ρήγας εξιστορεί στο Short Stories τον λόγο για τον οποίο τα Χριστούγεννα του 2010 δεν πρόκειται να σβηστούν ποτέ από την... αδιάσειστη μνήμη του

    Τα Χριστούγεννα του 2010, όταν το βασικό μου μεταφορικό μέσο στην Αθήνα ήταν το ποδήλατο, κατεβαίνω για πρόβα στα Πετράλωνα.

    Κατά την επιστροφή, στο Ζάππειο, συμβαίνει το εξής. Ο δρόμος έχει δυο ρεύματα και δίπλα τους έχει κάτι τεράστια φαρδιά πεζοδρόμια που μπορεί να κυκλοφορήσει κανείς άνετα με ποδήλατο. Αλλά δεν τα βλέπω, γιατί το μυαλό μου έχει πάει διακοπές, Χριστουγέννων συγκεκριμένα.

    Οπότε μπαίνω στον κανονικό δρόμο, ο οποίος ωστόσο έχει και τις ράγες του τραμ. Ποδηλατώ λοιπόν στον διάδρομο ανάμεσα στο πεζοδρόμιο και στη ράγα του τραμ, μέχρι του σημείου που η αποβάθρα του τραμ προεκβάλλει στο οδόστρωμα. Και το μυαλό μου πάει διακοπές και αντί να σταματήσω το ποδήλατο, να κατέβω και να αναλογιστώ τι έχει πάει λάθος με τη ζωή μου, αποφασίζω να περάσω τη ρόδα του ποδηλάτου πάνω από τη ράγα του τραμ, εν κινήσει.

    Αποτέλεσμα; Το προφανές. Σφηνώνει η ρόδα μες στη ράγα του τραμ και φεύγω πάνω από το ποδήλατο, με την κιθάρα μου φορτωμένη στην πλάτη, σε μια σύντομη αλλά ένδοξη πτήση, όντας ο πρώτος άνθρωπος που πετάει με iq μικρότερο από το νούμερο παπουτσιού του.

    Οπότε πέφτω με το μάγουλο στην άσφαλτο φροντίζοντας να προστατέψω ό,τι πολυτιμότερο έχω πάνω μου. Όχι το κεφάλι μου. Αυτό περιέχει το μυαλό μου και το μυαλό μου έχει πάει διακοπές. Την κιθάρα. Ναι.

    Το αυτοκίνητο που ήταν πίσω μου σταμάτησε, με είδε και συνέχισε κανονικά σε στιλ «α, ΟΚ, το παιδί είναι κασκαντέρ. ΟΚ, το έχει ξανακάνει»

    Η αμέσως επόμενη σκέψη μου ήταν ότι είμαι σε δρόμο οπότε μπορεί να βρίσκεται κάποιο αμάξι πίσω μου και να με πατήσει. Και ήταν η πρώτη λογική σκέψη που έκανα εκείνο το βράδυ. Η σκέψη αυτή εκτίναξε την αδρεναλίνη σε τέτοια επίπεδα που με κατέστησε ικανό να σηκωθώ αμέσως μετά την πτώση, σχεδόν σε μια ενιαία κίνηση που φαινόταν δουλεμένη στις πρόβες. Σε σημείο που το αυτοκίνητο που όντως ήταν πίσω μου σταμάτησε, με είδε και συνέχισε κανονικά σε στιλ «α, ΟΚ, το παιδί είναι κασκαντέρ. ΟΚ, το έχει ξανακάνει!».

    Σηκώνομαι, περιμένω τα καρτελάκια βαθμολογίας, δεν τα βλέπω, ισιώνω το τιμόνι του ποδηλάτου και συνεχίζω με τα πόδια προς το σπίτι μου σαν να μην έχει συμβεί κάτι. Και συνεχίζω κουτσαίνοντας μέχρι που σκέφτομαι ότι δεν μπορώ να πάω σπίτι με τα πόδια.

    Και αφού δεν μπορώ να κάνω ούτε ποδήλατο, πρέπει να αφήσω το ποδήλατο κάπου. Και το κάπου είναι ένα καφέ που βρίσκεται στον δρόμο μου. Εμφανίζομαι λοιπόν εκεί με την κιθάρα στην πλάτη και το ποδήλατο στα χέρια.

    Η αντίδραση των ανθρώπων που με είδαν ήταν το πρώτο σημείο που συνδέθηκα με την πραγματικότητα. Από το βλέμμα τους κατάλαβα ότι κάτι πάει σοβαρά λάθος. Το δεύτερο σημείο συνάντησης με την πραγματικότητα ήταν ο καθρέφτης του μπάνιου του καφέ που πήγα με το Betadine που μου έδωσαν.

    Είχα γίνει σαν να είχα κάνει έναν γύρο στο ριγνκ με τον Τάισον στα νιάτα του. Και δεν ένιωθα τίποτε γιατί η αίσθηση του πόνου είναι δουλειά του εγκέφαλου. Και το δικό μου μυαλό είχε πάει διακοπές. Την επόμενη μέρα  που ξύπνησα χωρίς αδρεναλίνη πήγα στο νοσοκομείο όπου μου εξήγησαν ότι κακώς δεν πήγα νωρίτερα και ότι είμαι πολύ τυχερός που ξύπνησα με διάσειση.

    Το προσωπικό μου θαύμα των Χριστουγέννων. Εκείνα τα Χριστούγεννα μπορεί να μην πήγα εγώ διακοπές, αλλά το μυαλό μου πήγε.

    banner_300_250
    Αριστοτέλης Ρήγας
    Ο Αριστοτέλης Ρήγας είναι stand-up comedian

    Κεντρική φωτογραφία
    Ζήσης Τσούμπος

    MORE SHORT STORIES