Οσο και να ψάξει κάποιος δεν θα βρει γειτονιά ωραιότερη από εκείνη του Ντεπώ. Οι ρίζες του ιδιαίτερου χαρακτήρα της συνδέονται με το λίκνισμα της Μπελ Επόκ της Θεσσαλονίκης. Οι ιστορίες από εκείνη την περίοδο είναι αμέτρητες. Σκαλώνουν ωραία στη μνήμη μας, μιας και λίγο αργότερα ολόκληρη η πόλη θα βυθιζόταν στο σκότος.
Τα μυστικά της δεν σου αποκαλύπτονται εύκολα. Πάρα το γεγονός πως πρόκειται για μια περιοχή σπαρμένη με απτά ίχνη από ένα συναρπαστικό όσο και δύσκολο παρελθόν. Αλλά αποκαλυπτικό της σύνθετης ταυτότητας της Θεσσαλονίκης.
Στο Ντεπώ είναι ωραίο να περπατάς κάθε ώρα της μέρας, κυρίως όμως το βράδυ. Και όχι μόνο γιατί δυο «στοιχειωμένα» σπίτια (το ένα από αστικούς μύθους και το άλλο από την ίδια την ιστορία) δεσπόζουν στα φανταστικά του όρια. Έτσι κι αλλιώς είναι μια γειτονιά που δεν της λείπουν τα «φαντάσματα». Αρκεί κανείς να δει την «Αποθήκη» (Dépôt) που δίνει το όνομά της σε ολόκληρη την περιοχή. Δηλαδή τον τερματικό σταθμό του νοσταλγικού εκείνου τραμ, το οποίο κατά κάποιον τρόπο καθόρισε τη μοίρα της.
Επίσης στο Ντεπώ βρίσκονται τα πλέον εμβληματικά απομεινάρια της αλλοτινής Συνοικίας των Εξοχών, με την έπαυλη των Αλλατίνι να ξεχωρίζει. Ντεπώ σημαίνει Αλλατίνι, η πανίσχυρη οικογένεια που άφησε βαθύ αποτύπωμα όχι μόνο στο τοπικό Ντάουτον Άμπεϊ, αλλά συνολικά στην πόλη. Η έπαυλη ήταν κάποτε η κατοικία της και μετά την αναχώρησή της έγινε χίλια δυο πράγματα: ένα χρυσό κλουβί για τον έκπτωτο σουλτάνο Αβδούλ Χαμίτ, η πρώτη στέγη για το νεοσύστατο ΑΠΘ, ενώ πρόσφατα στέγασε μέχρι και υπηρεσίες της Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας Θράκης.
