Skip to content
Home » Όταν πρωτοπήγα στο Palm Court Jazz Café στη Νέα Ορλεάνη

Όταν πρωτοπήγα στο Palm Court Jazz Café στη Νέα Ορλεάνη

    Όταν πρωτοπήγα στο Palm Court Jazz Café στη Νέα Ορλεάνη

    Published

    Όταν πρωτοπήγα στο Palm Court Jazz Café στη Νέα Ορλεάνη

    Published
    Η Λαμπρινή Θωμά αφηγείται στο Short Stories την ιστορία της βραδιάς που πέρασε στο Palm Court Jazz Café το 1995, κατά την πρώτη της επίσκεψη στην πατρίδα της τζαζ

    Χθες έψαξα το Palm Court Jazz Café στο ίντερνετ. Έχει πια ιστότοπο. Έχει βελτιώσει πολύ την κουζίνα γαστρονομικώς, έχει και λευκούς τζαζίστες να παίζουν πια.

    Έχει εκμοντερνίσει και το σήμα του. Λιγόστεψαν τα βινύλια στους τοίχους, νίκησε την Κατρίνα και του φαίνεται. Και παραμένει αγαπημένο. Γιατί καταπώς φαίνεται, με το ίντερνετ το ανακάλυψαν πολλοί.

    Δεν ήταν έτσι την πρώτη μου φορά στη Νέα Ορλεάνη, το 1995. Βρέθηκα στην πόλη που ονειρεύτηκα την εβδομάδα αμέσως μετά το Μαρντί Γκρα, το καρναβάλι, όταν όλα είναι πιο φτηνά. Για τη μαγεία, για την ιστορία, για τη μουσική.

    Κάθε πρωί, μόλις κατέβαινα στο λόμπι για μια ακόμη βόλτα στη μαγική πόλη, σταματούσα στο σταντ με τα διαφημιστικά για να φροντίσω τη νύχτα μου: πού θα ακούσω μουσική εκείνη τη νύχτα; Μάζευα χαρτούρα, καθόμουν σε μια πολυθρόνα κι έψαχνα, έψαχνα μια ζωγραφιά ή ένα όνομα μαγικά, που να κουβαλούν το άρωμα της πόλης.

    Στην είσοδο του ξενοδοχείου ήταν ο απαραίτητος Αφροαμερικανός θυρωρός με τη λιβρέα του, που, όπως φάνηκε, από νωρίς με είχε πάρει χαμπάρι. Οπότε κάποια στιγμή βαρέθηκε μάλλον να με βλέπει να πηγαίνω στα τουριστικά και ανέλαβε να με διαφωτίσει.

    «Για την τζαζ ήρθατε εδώ;». «Ναι, για τη μουσική». «Περιμένετε λίγο». Ακούμπησε όρθιος σε μια προεξοχή στον τοίχο, έβγαλε χαρτί και στιλό, κάτι έγραψε. Ένα όνομα και μια διεύθυνση. «Να πάτε με ταξί. Η περιοχή δεν είναι καλή, αλλά δεν θα μετανιώσετε». Είχε δίκιο.

    Ο σεφ βγήκε χορεύοντας από την κουζίνα. Προσπαθούσε να μας σηκώνει, απειλώντας πως αν δεν σηκωθούμε θα μας αφήσει να πάμε νηστικοί για ύπνο

    Πήγα στο Palm Court Jazz Café. Οι τοίχοι ήταν σκεπασμένοι με σπάνια βινύλια. Η μέση ηλικία των μουσικών πρέπει να ήταν τα εβδομήντα. Ο παππούς που καθόταν στο πιάνο μου θύμιζε κάτι. Η υπέροχη κυρία που τραγουδούσε ήταν μια μπιγκ μπλακ μάμα.

    Παίζανε ντίξι, παρήγγειλα κραμπ κέικ και μπίρα και κάθισα ήσυχη στη γωνία μου. Ευτυχώς ήταν κι άλλοι ήσυχοι σκέφτηκα, και μάλλον θα τη γλιτώσω. Μικρή ανόητη…

    Ήταν να μην αποφασίσει να επέμβει ο σεφ. Βγήκε χορεύοντας από την κουζίνα. Τσακίρικα ματάκια ολόλαμπρα. Στριφογύριζε στον αέρα το λευκό ψηλό καπέλο. Προσπαθούσε να μας σηκώνει έναν έναν στην πίστα, απειλώντας πως αν δεν σηκωθούμε θα μας αφήσει να πάμε νηστικοί για ύπνο.

    Ηγέρθη ο Λάζαρος κι αποχαιρέτησε χορεύοντας τον σουίνγκιν’ σεφ που επέστρεφε στην κουζίνα του όλο χάρη, ενώ η μπάντα έπαιζε Hit the road Jack.

    Μη με ρωτάτε τι ήπια. Δεν θυμάμαι. Θυμάμαι πως τα κραμπ κέικ δεν ήταν τα καλύτερα που έφαγα, η μπίρα δεν ήταν η καλύτερη που ήπια. Όμως ο σεφ ήταν ο καλύτερος που μαγείρεψε ποτέ για μένα και αξίζουν όλα τα αστεράκια του ουρανού στις νύχτες του. Και το Palm Court Jazz Café έγινε αξέχαστη ιστορία.

    banner_300_250
    Picture of Λαμπρινή Θωμά
    Η Λαμπρινή Θωμά είναι δημοσιογράφος

    Κεντρική φωτογραφία
    The Palm Court Jazz Café – Dining with live jazz!

    ΣΧΕΤΙΚΑ LINKS

    MORE STORIES

    1000ROCKING BAND shortstories
    Short

    Ένας Έλληνας ροκάρει σε μια μπάντα 1.000 μελών

    Ο Κώστας Μαυρουδής, μέλος του μεγαλύτερου συγκροτήματος, του Rockin’1000, μοιράζεται με το Short Stories την εμπειρία του να παίζει ζωντανά πάνω στη σκηνή μαζί με άλλους 999 μουσικούς και τραγουδιστές

    ΝΙΚΟΣ ΞΥΔΑΚΗΣ work short stories
    Short

    Working class blues στην Αττική Οδό

    Ο δημοσιογράφος Νίκος Ξυδάκης μεταφέρει στο Short Stories έναν τυπικό διάλογο εργαζομένων που μοιάζει να συγχρονίζεται με τις blue notes των work songs