Η φωτογραφία τραβήχτηκε τον Ιούλιο του 2024 στο όρος Αιγάλεω. Είναι εννιά το πρωί, μια συννεφιασμένη καλοκαιρινή ημέρα. Η χαμηλή βλάστηση έχει αρχίσει να ξεραίνεται. Τα ζωύφια της εποχής, προσαρμοσμένα στο χρωματικό μοτίβο της φύσης, καμουφλάρονται μες στο καφετί στρώμα των φυτών και του εδάφους. Περπατάω σε μια πλαγιά έξω από τα μονοπάτια, αναζητώντας κάποιο θέμα για να φωτογραφίσω.
Ξέρω ότι είμαι περικυκλωμένος από ζωή, αλλά δυσκολεύομαι να την εντοπίσω. Τα μάτια μου εστιάζουν στην παραμικρή κίνηση με την ελπίδα ότι θα είναι κάποιο ζωύφιο και όχι ένα φυτό που το κούνησε ο αέρας.
Ύστερα από πολλές αποτυχημένες προσπάθειες εντοπίζω ανάμεσα σε ακανθώδη φυτά το αλογάκι του είδους Rivetina balcanica, ένα είδος που κινείται και κυνηγάει στο έδαφος. Το πλησιάζω προσεκτικά για να το ενοχλήσω όσο το δυνατόν λιγότερο.
Ξαπλώνω στο έδαφος και ακουμπάω την κάμερα δίπλα του. Εστιάζω με τον φακό μου στα μάτια του και ρυθμίζω κατάλληλα την κάμερά μου με σκοπό να κάνω κάποιες δοκιμαστικές λήψεις και να αρχίσω να σκέφτομαι τη σύνθεση του κάδρου.
Αυτό ενστικτωδώς παραμένει ακίνητο, καθώς βασίζεται στο καμουφλάζ του για να ξεφύγει από τους θηρευτές του. Κάνω πολύ ήπιες και προβλέψιμες κινήσεις. Αν νιώσει ότι δεν δουλεύει το καμουφλάζ του, θα αρχίσει να τρέχει.
Το συγκεκριμένο είδος κινείται πολύ γρήγορα στο έδαφος, οπότε πρέπει να είμαι προσεχτικός. Νιώθω φαγούρα από τα αγκάθια που τρυπάνε το σώμα μου, όντας ξαπλωμένος πάνω τους, αλλά το μυαλό μου είναι εστιασμένο στη λήψη μου.
