12 Σεπτεμβρίου 2025. Γιατί γράφω γι’ αυτό έναν χρόνο μετά; Επειδή τις πληγές καλό είναι να μην τις αγγίζουμε όσο είναι φρέσκες. Ανήμερα του αγώνα της εθνικής μπάσκετ ενάντια στην Τουρκία, για την πρόκριση στον τελικό του Ευρωμπάσκετ βρίσκομαι στην Κωνσταντινούπολη.
Μου έρχεται λοιπόν η εξής ιδέα. Να παρακολουθήσω το παιχνίδι σε κάποια περιοχή με πιο «φανατικούς» Τούρκους, τους πιο ένθερμους. Να ζήσω από κοντά τις αντιδράσεις απέναντι στην ομάδα μας.
Ένας καλός μου φίλος εισακούει την επιθυμία μου. «Ξέρω πού θα πάμε» μου λέει. Ο δήμος Fatih έχει στήσει γιγαντοοθόνη στο ιστορικό φρούριο του Γεντί Κουλέ, μετατρέποντάς το τους καλοκαιρινούς μήνες σε θερινό σινεμά. Εκεί θα δείξουν το παιχνίδι. Η επιλογή δεν είναι τυχαία: η περιοχή θεωρείται προπύργιο του Ερντογάν και του συντηρητισμού.
Η αυλή της πάλαι ποτέ φυλακής έχει γεμίσει ασφυκτικά. Το Γεντί Κουλέ, το θρυλικό Επταπύργιο με τους επιβλητικούς πύργους και τις βαριές μνήμες αιώνων –ένας χώρος συνδεμένος και με τη δική μας ιστορία– προβάλλει πλέον μια τελείως διαφορετική εικόνα. Άνθρωποι όλων των ηλικιών, οικογένειες με μικρά παιδιά, ζευγαράκια και παρέες βρίσκονται εκεί με τις τουρκικές σημαίες να κατακλύζουν τον χώρο και να ανεμίζουν παντού. Είναι όλοι εξοπλισμένοι με πτυσσόμενες καρέκλες, ενώ φυσικά το παραδοσιακό τσάι δεν λείπει από κανενός το χέρι.
Η ανάκρουση του ελληνικού Εθνικού Ύμνου δεν συνοδεύεται από αποδοκιμασίες, καθώς αποτελεί για το τουρκικό κανάλι μετάδοσης μια καλή πάσα για διαφημίσεις.
Το παιχνίδι ξεκινά και η συνέχεια είναι λίγο πολύ γνωστή σε όλους μας. Η διαφορά ανοίγει επικίνδυνα ήδη από το πρώτο δεκάλεπτο, μετατρέποντας τον αγώνα σε μια άνετη επικράτηση για τους Τούρκους.
