Skip to content
Home » Η απόγνωση μιας μάνας στη Νιγηρία που ακόμη με στοιχειώνει

Η απόγνωση μιας μάνας στη Νιγηρία που ακόμη με στοιχειώνει

    Η απόγνωση μιας μάνας στη Νιγηρία που ακόμη με στοιχειώνει

    Published

    Η απόγνωση μιας μάνας στη Νιγηρία που ακόμη με στοιχειώνει

    Published
    Η Εύη Λιοβάρου γράφει στο Short Stories για τη στιγμή που ήρθε αντιμέτωπη με την ύστατη πράξη απελπισίας μιας μητέρας στη Νιγηρία

    Λάγος Νιγηρία 1981. Το «Γιάννης Μ», ύστερα από αρκετές ημέρες αρόδο, είναι στον ντόκο, στο Λάγος. Αύγουστος μήνας και η ζέστη μαζί με τη δυσοσμία αφόρητη.

    Ωστόσο σε έναν υποστεγασμένο εξώστη στο ακομοδέσιο βγήκα από την καμπίνα κρατώντας μια κούπα καφέ. Ήθελα να έχω μια εικόνα από τη ζωή της προκυμαίας μιας πολύ άγνωστης για μένα χώρας.

    Καθισμένη σε βολικό παγκάκι και βυθισμένη στην παρατήρηση ενός αλλιώτικου κόσμου –φοβισμένη από διηγήσεις παλιών ναυτικών–, ήμουν αρκετά σαστισμένη. Αλλά καθόλου προκατειλημμένη.

    Ήξερα πως στα βλέμματα των ανθρώπων συναντάς τις ευλογίες και τους παιδεμούς της ζήσης τους. Αυτό που έβλεπα ξεπερνούσε εικόνες, αναγνώσματα και διηγήσεις. Γυάλινα, απογυμνωμένα από ελπίδα μάτια. Πρόσωπα χωρίς ίχνος χαράς, βυθισμένα σε απόγνωση. Μυριάδες μύγες βούιζαν γύρω τους και αποστράγγιζαν και την τελευταία τους δύναμη. Δεν σάλευε καν το χέρι να αποδιώξει τα έντομα.

    Μόνη νότα αισιοδοξίας τα πολύχρωμα καφτάνια πάνω στα λεπτόσαρκα από την πείνα γυναικεία σώματα. Αντίθεση ομορφιάς στη δύσκολη ζωή τους και στον δύσοσμο, λερό ντόκο. Εντυπωσιακά χειροποίητα καλάθια στερεωμένα στο κεφάλι, χωρίς ελπίδα, μετέφεραν καρύδες μπανάνες και αράπικα φιστίκια προς πώληση. Σε μάρσιππο στην πλάτη κουβαλούσαν τα παιδιά τους.

    Ο καφές στάθηκε σαν κόμπος στον λαιμό μου, όταν με χέρια απλωμένα ψηλά, απέλπιδες, ζητούσαν αγοραστές ανάμεσα στους ενοίκους της «ευμάρειας» των ελληνικών πλοίων του ντόκου.

    Ανασηκώθηκα αμήχανη. Τα απλωμένα χέρια, οιμωγές σε ανίσχυρο συνάνθρωπό τους, αλλά μάλλον η κίνησή μου γέννησε μια αμυδρή ελπίδα. Έτρεξα πανικόβλητη στην καμπίνα. Χρειάστηκα λίγο χρόνο για να συνειδητοποιήσω την ένδεια. Έτρεξα φοβισμένη, ασύγγνωστα, λες κι η ακραία φτώχεια είναι κολλητική.

    Συνήλθα γρήγορα. Μηχανικά άδειασα ό,τι «ωφέλιμο» είχα. Δυστυχώς λίγα τα τρόφιμα μιας και η διατροφή μας ήταν αρμοδιότητα του καλοσυνάτου μάγειρα του πλοίου.

    Δεν πίστευα στα μάτια μου. Δεν μπορούσα να φανταστώ αυτό που έβλεπα. Μες στον κουβά μια αποστεωμένη μάνα έβαλε το παιδί της.

    Σοκολάτες, μπισκότα, διάφορα σνακ, σαπουνάκια και σαμπουάν γέμισαν πρώτα την καρδιά μου και ύστερα το πλαστικό σακούλι που είχα πρόχειρο σε ένα συρτάρι. Πόση ανακούφιση μπορούσα να δώσω σε τέτοια απόγνωση; Πού να κρύψω στο πρόσωπό μου την αιδώ για την εξαθλίωση των κατοίκων του Λάγος;

    Καρχαρόδοντας ο αποικιοκράτης, σφυρίζει αδιάφορα, αποποιούμενος κάθε ευθύνη, τη μάσκα φορώντας του ευεργέτη.

    Με σφιγμένη ψυχή ζήτησα τη βοήθεια ενός Ινδού παραμάγειρα. Έδεσε σε σχοινί έναν πλαστικό κουβά και κατέβασε την πενιχρή προσφορά μου.

    Δεν πίστευα στα μάτια μου! Δεν μπορούσα να φανταστώ αυτό που έβλεπα. Μες στον κουβά μια αποστεωμένη μάνα έβαλε το παιδί της. Ένα μικρούλι χρονιάρικο αγοράκι που –με μύγες στολίδια στις βρύσες των ματιών του– στωικά δεχόταν την εναπόθεσή  του.

    Ικέτιδα απόγνωσης. Σχισμένα τα σπλάχνα της από τον πόνο. Τον λυγμό όλου του κόσμου κουβαλούσε η άμοιρη. Να αποχωριστεί το παιδί της για να γλυτώσει ικέτευε. Μου ήταν αδύνατο να διαχειριστώ τόση συναισθηματική φόρτιση.

    Την έπεισε ο παραμάγειρας βάζοντας για την ασφάλειά της με τρόπο* τα νάιρα που του έδωσα στο μανίκι της. Μέχρι να φύγουμε για περίπου έναν μήνα πρόσφερα τα γεύματά μου, σε μια προσπάθεια από την ενοχή του ανθρώπου να εξιλεωθώ.

    Καρύδες και μπανάνες έγιναν η τροφή μου, συντροφιά μου ο πόνος τους. Η απόγνωση αυτής της μάνας ακόμη και σήμερα με στοιχειώνει.

    * Ο αγώνας για επιβίωση τους οδηγούσε σε κλοπή του αναγκαίου και ξυλοδαρμούς.

    banner_300_250
    Εύη Λιοβάρου
    H Εύη Λιοβάρου είναι συνταξιούχος εκπαιδευτικός

    Κεντρική φωτογραφία
    Φραγκίσκα Μεγαλούδη

    ΣΧΕΤΙΚΑ LINKS

    MORE SHORT STORIES

    Isavella Bertnan_to-paidiko-chamogelo-pou-enose-ta-dyo-misa-tis-kardias-mou-algeri-kai-gaza
    Short

    Το παιδικό χαμόγελο που ένωσε τα δύο μισά της καρδιάς μου: Αλγέρι και Γάζα

    Η φωτογράφος Ισαβέλλα Μπερτράν γράφει στο Short Stories για το ταξίδι της, τον περασμένο Οκτώβρη, στο Αλγέρι, που συνέπεσε με το αιματοκύλισμα στη Γάζα γεννώντας της ανάμικτα συναισθήματα αλλά και ακλόνητη αίσθηση ελπίδας

    παιδιά δολοφόνοι tis-liverias-kai-o-mousakas-apo-kreas-pithikou
    Short

    Τα παιδιά δολοφόνοι της Λιβερίας και ο μουσακάς από κρέας πιθήκου

    Η Λαμπρινή Θωμά γράφει στο Short Stories για την επώδυνη εμπειρία της όταν το 1996 επισκέφτηκε το καταφύγιο που έχει δημιουργήσει ένας ιερέας της Θεολογίας της Απελευθέρωσης για τα παιδιά δολοφόνους της Λιβερίας

    Photo

    Εικόνες παιδιών απ’ όλο τον κόσμο

    Το παιδικό βλέμμα, τα παιδικά χαμόγελα και η παιδική λύπη μπροστά από τον φακό της φωτογράφου Κατερίνας Ζωιτοπούλου-Μαυροκεφαλίδου είναι ίδια παντού, ανεξαρτήτως φυλής, φύλου, θρησκεύματος και εθνικότητας, όπου κι εάν ταξίδεψε.