Skip to content
Home » News » Μετά τον καρκίνο του μαστού… κερδίζοντας πίσω τη ζωή

Μετά τον καρκίνο του μαστού… κερδίζοντας πίσω τη ζωή

    Μετά τον καρκίνο του μαστού… κερδίζοντας πίσω τη ζωή

    Published

    Μετά τον καρκίνο του μαστού… κερδίζοντας πίσω τη ζωή

    Published
    Η Χρύσα Διαμαντοπούλου ξεκινάει την αφήγησή της στο Short Stories από το 2017, όταν διαγνώστηκε με καρκίνο του μαστού, και καταγράφει τη διαδρομή της ασθένειας μέχρι σήμερα που είναι επιζήσασα

    17 Οκτωβρίου 2017 στις 9.30 το βράδυ είδα στα μάτια της βοηθού ακτινολόγου τη διάγνωσή μου. «CA μαστού» έγραφαν από εκεί και πέρα όλα τα έγγραφα, κατά τη διάρκεια της πολύμηνης θεραπείας μου.

    Έξι μήνες χημειοθεραπειών με βύθισαν σε ένα σκοτεινό τούνελ βαθιάς ενδοσκόπησης και αναμέτρησης με τις δυνάμεις μου, μήνες που μου έδωσαν τον χρόνο να αποχαιρετήσω το πλούσιο στήθος μου. Τον Μάιο του 2018 ακολούθησε η διπλή μαστεκτομή μου.

    Τριάντα ακτινοβολίες και  ορμονοθεραπεία που συνεχίζεται έξι χρόνια μετά ολοκληρώνουν τη θεραπεία. Μια μάχη πολύ διαφορετική απ’ ό,τι είχα φανταστεί για τη ζωή μου.

    Μόλις είχα μπει στη δεκαετία των 40 και κοιτούσα πίσω μου μια πολύ δύσκολη δεκαετία, με μεγάλες απώλειες, θυμό και πολλή στενοχώρια. Και τώρα; Τώρα λες και όλο αυτό σωματοποιήθηκε και επιτέλους αναγκάζομαι να το αντιμετωπίσω.

    «Αυτά τα φάρμακα είναι για σούπερ ήρωες» έλεγα στην ογκολόγο μου Φλώρα Σταυρίδη κατά τη διάρκεια των χημειοθεραπειών. Και πράγματι έτσι ένιωθα. Μια σούπερ ηρωίδα σε κάποια ταινία περιπέτειας που όλα τα μπορεί και όλα τα καταφέρνει. Κι ας μην μπορούσα ούτε από το κρεβάτι μου να σηκωθώ.

    Οραματιζόμουν τα υγιή μου κύτταρα να κατατροπώνουν τα καρκινικά κύτταρα, φαντασιωνόμουν ναυμαχίες, τα «αρρωστιάρικα» κύτταρα τελικά να αποβάλλονται. Και όλα αυτά μέσα σε μεγάλα σκοτάδια, καθώς μόνο το μυαλό μου ένιωθα να ανταποκρίνεται κατά το διάστημα των χημειοθεραπειών στα απεγνωσμένα αυτο-καλέσματά μου για ανασυγκρότηση.

    Μες στα σκοτάδια των χημειοθεραπειών θυμάμαι τη μυρωδιά των μανταρινιών, τους ψιθύρους έξω από το δωμάτιό μου «δεν ξύπνησε ακόμη; Είναι χάλια. Ας την αφήσουμε να κοιμηθεί. Μα κοιμάται όλη μέρα…», το κάλεσμα της κόρης μου για παιχνίδι και την απογοήτευσή της όταν δεν άντεχα. «Μα χθες γιατί μπορούσες; Πάλι δεν μπορείς; Αμάν πια αυτό ο καρκίνος».

    Θυμάμαι τα μαλλιά μου πάνω στο μαξιλάρι μου, τους αφόρητους πόνους στο σώμα μου σε σημεία που δεν ήξερα καν ότι υπάρχουν, τα γέλια με την περούκα που κάναμε, το αλλεργικό σοκ που έπαθα από την τοξικότητα της προτελευταίας χημειοθεραπείας. Θυμάμαι το πείσμα μου και τη σιγουριά μου πως αύριο όλα θα είναι καλύτερα. Πολλές φορές δεν ήταν.

    Όταν το διακύβευμα είναι η ίδια η ζωή σου, ακόμη και το πλούσιο στήθος σου, που αποτελεί κομμάτι της ολότητάς σου, παύει να έχει τόση σημασία

    Μόλις ολοκληρώθηκαν οι χημειοθεραπείες, είπα το μεγάλο αντίο. Το στήθος μου θυσιάστηκε για να ζήσω. Ακρωτηριάστηκε για να ξεμπερδέψω μια και καλή από τον καρκίνο μου. Έκλαψα από λύπη αλλά και από χαρά. Γιατί όταν το διακύβευμα είναι η ίδια η ζωή σου, ακόμη και το πλούσιο στήθος σου, που σε συνδέει με τη θηλυκότητα, τη μητρότητα και αποτελεί κομμάτι της ολότητάς σου, παύει να έχει τόση σημασία. Το αποχαιρέτησα με ευγνωμοσύνη για την προστασία που μου παρείχε.

    Πλέον έξι χρόνια μετά συνεχίζω με το ίδιο σθένος να παλεύω να χωρέσω όλα τα μικρά ή μεγάλα που έχουν αλλάξει στη Χρύσα. Αντλώντας δύναμη από πράγματα μικρά, καθημερινά –από ένα ηλιοβασίλεμα, έναν περίπατο σε ένα μονοπάτι ή από το χαμόγελο της κόρης μου– ανακαλύπτω ξανά τα σημαντικά.

    Δεν χρειάζεται, σκέφτομαι, να βρεθούμε απέναντι σε κάτι τόσο θηριώδες όσο είναι ένας καρκίνος για να βάλουμε τη ζωή μας σε προτεραιότητα και να αναφωνήσουμε «ζήτω η ζωή».

    Έξι χρόνια μετά η δύναμη, η φροντίδα, η παρηγοριά που άντλησα από το βιβλίο της Ελεονώρας Σουρλάγκα ΠάσΠορτ – Μια αληθινή περιπέτεια μετουσιώνεται στο Άσυλο Ανιάτων στην Κυψέλη σε performance-αντίδωρο για ό,τι έλαβα. Εκεί ζούμε κάθε βράδυ ένα δώρο που επιστρέφεται ξανά και ξανά. Μην το φοβηθείτε. Είναι χάδι. Ένα άγγιγμα είναι… γιατί είναι λυτρωτικό να μοιράζεσαι. Σας περιμένουμε να ζήσουμε μαζί αυτή την εμπειρία.

    banner_300_250
    Χρύσα Διαμαντοπούλου
    Η Χρύσα Διαμαντοπούλου είναι καλλιτεχνική διευθύντρια της θεατρικής ομάδας Μικρός Νότος

    Κεντρική φωτογραφία
    Από τη site specific performance «ΠάσΠορτ – Μια αληθινή περιπέτεια» (© Τάσος Βρεττός) στην Πτέρυγα του Νοσηλευτηρίου του Ιδρύματος Περιθάλψεως Χρονίως Πασχόντων του Ασύλου Ανιάτων

    ΣΧΕΤΙΚΑ LINKS

    MORE SHORT STORIES

    matina apostolou intellectual thighs
    Short

    Πίσω από τις κλειστές πόρτες της επαρχίας

    Η Ματίνα Αποστόλου (aka Intellectual Thighs) αναπλάθει στο Short Stories τη ζωή μιας κλειστής κοινωνίας, σε όχι και τόσο μακρινή δεκαετία, όταν η «επιλεκτική διακριτικότητα» και η πατριαρχία έδιναν τον τόνο