Στη Χρονοστιβάδα έβαλα τις λέξεις, το 50% δηλαδή του βιβλίου. Το άλλο 50% είναι του Θανάση Γεωργίου, μέγιστου ντιζάινερ και φίλου καρδιακού. Μιλώ για τα 45 έργα στο χέρι – ο Γεωργίου τα έφτιαξε με χαρτιά, κόλλες, καμπύλες, εγκοπές και διάφορα άλλα κόλπα.Εξαιτίας του μοναδικού αυτού τρόπου εικονογράφησης, βρεθήκαμε με τον Θανάση να εκθέτουμε τη Χρονοστιβάδα στο MOMus – Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στη Θεσσαλονίκη. Για τις ανάγκες του πρότζεκτ οι τοίχοι του Case Studio που φιλοξενεί την εγκατάσταση βάφτηκαν κίτρινοι.
Υπάρχει ειδικός λόγος που με το κίτρινο ως βασικό χρώμα ο Γεωργίου δούλεψε όχι μόνο το εξώφυλλο, αλλά πολλά ακόμη έργα του βιβλίου.
Το κομμάτι για τον ΛΕΞ φερειπείν. Και πολύ λογικά το έπραξε, αφού η επίθεση που συμβολίζει το κίτρινο χρώμα και το κοντράστ του με το μαύρο παράγουν την οργισμένη ενέργεια που δένει γάντι με τους στίχους του.
Κίτρινο, σπονδή στο Never mind the bollocks, here’s the Sex Pistols (κίτρινο σεξπιστολί!) είναι και το χρώμα που ντύνει το άρθρο για τον Θόδωρο Παπαδόπουλο (αιωνία του η μνήμη). Τιμή και δόξα στις πανκ και εξίσου ανήμερες νύχτες του μπαρ Berlin.
Κάποιοι βέβαια που γνωρίζουν ότι η σύντροφός μου και επιμελήτρια της Χρονοστιβάδας Βάγια Ματζάρογλου είναι αρρωστάκι Άρης – Χαριλάου και Νικ Γκάλης για πάντα με το που είδαν το κίτρινο εξώφυλλο είπαν «α, η επιλογή είναι δάχτυλος της επιμελήτριας».
Καθόλου δεν είναι, αν και θα μπορούσε: έχω αφιερώσει στη Βάγια και τα πέντε βιβλία μου. Αν μας το ζητούσε, αφού η Ματζάρογλου είναι και του Θανάση αδυναμία, δεν θα της το αρνούνταν.
Συνεχίζω να παραθέτω μερικά ακόμη από τα κίτρινα που κάνουν παιχνίδι στο βιβλίο μετά λόγου, γνώσεως και αιτίας.
