«You don’t look Arab» (Δεν φαίνεσαι Αράβισσα). Η ατάκα της καθημερινότητάς μου όσο καιρό ζούσα στο κράτος του Ισραήλ (Ελληνοπαλαιστίνια γαρ). Βέβαια ομολογώ ότι αυτή η ατάκα με έχει ακολουθήσει και σε διάφορα σημεία του πλανήτη Γη. Ακόμη και στη δεύτερη πατρίδα μου, την Κρήτη! Ας μην ξεχνάμε ότι (και) οι Κρητικοί έχουν τη δική τους ξεχωριστή «πατρίδα».
Πάντα είχα την απορία πώς πρέπει να φαίνεται, ποια είναι η νόρμα για μια γυναίκα αραβικής καταγωγής; Ποιο το comme il faut ντύσιμο, η κόμμωση, το μακιγιάζ, η συμπεριφορά; Πώς πρέπει να είναι μια «Αράβισσα» για να εναρμονίζεται με τα στερεότυπα με τα οποία μας έχουν βομβαρδίσει;
Τα παραδείγματα είναι πολλά. Ας ξεκινήσω όμως με την καθημερινή μετακίνηση στα μέσα συγκοινωνίας. Καθώς «δεν φαινόμουν Αράβισσα», καθόταν δίπλα μου με άνεση κάποιος/α Ισραηλινός/ή. Όταν είχα όρεξη για «παιχνίδι», έπαιρνα τηλέφωνο κάποιον ξάδελφο και άρχιζα να μιλάω αραβικά. Το διπλανό κεφάλι έστριβε κατευθείαν 90 μοίρες προς εμένα. Σε κλάσματα δευτερολέπτου άλλαζε θέση, φυσικά με βλέμματα μίσους. Ενώ αυτό με έκανε να αισθάνομαι άσχημα, παράλληλα το διασκέδαζα, καθώς αυτοί είναι που έχουν το πρόβλημα. Σχιζοφρένεια; Ίσως.
Το πιο σύνηθες όμως ήταν όταν πηγαίναμε για ψώνια ή σε κάποιον χώρο εστίασης και ξαφνικά μιλάγαμε μεταξύ μας αραβικά (επικίνδυνα πράγματα). Τότε έβλεπες να ανοίγουν ορθάνοιχτα τα μάτια και το στόμα του ανθρώπου απέναντί μας και να… έφτανε η ατάκα: «Ουάου δεν φαίνεστε Άραβες».
Στο Ισραήλ (Παλαιστίνη δηλαδή, μην ξεχνιόμαστε) παίζει πολύ και το θέμα του πόσο καλά μιλάς εβραϊκά, προπαντός χωρίς αραβική προφορά. Ομολογώ ότι, καθώς τα εβραϊκά μου είναι άπταιστα και δεν «φαίνομαι Αράβισσα», πολλές φορές το εκμεταλλευόμουν σε δημόσιες υπηρεσίες και στο αεροδρόμιο για να γλυτώσω από την ταλαιπωρία και ίσως από ανακρίσεις και από φασιστικές συμπεριφορές.
Αυτό βέβαια μέχρι τη στιγμή που σε ρωτάνε τα ονόματα των συγγενών σου και πού πήγες στρατό…
