Skip to content
Home » Ένα κείμενο του Ζακ για την ημέρα που αποτίναξε τα δεσμά του

Ένα κείμενο του Ζακ για την ημέρα που αποτίναξε τα δεσμά του

    Ένα κείμενο του Ζακ για την ημέρα που αποτίναξε τα δεσμά του

    Published

    Ένα κείμενο του Ζακ για την ημέρα που αποτίναξε τα δεσμά του

    Published
    Πέντε χρόνια από τη δολοφονία τoυ Ζακ Κωστόπουλου/της Zackie Oh (21/9/2018) το Short Stories αναδημοσιεύει το κείμενό του/της για τη στιγμή που αποφάσισε να πάρει τη ζωή στα χέρια του/της

    Είχα περάσει, έφηβος τότε, έναν χειμώνα στην Αμερική, ύστερα από χρόνια που πέρασαν κατηγορώντας τους γονείς μου που με έφεραν από εκεί εδώ, στην Ελλάδα, ενώ δεν μου άρεσε εδώ.

    Μου είπαν, ύστερα από συνεννόηση με τους «Αμερικανούς» θείους, ότι μπορώ να πάω να μείνω μαζί τους, να συνεχίσω εκεί το σχολείο και τις σπουδές μου. Οι θείοι –χρόνια μετανάστες– έκαναν λεφτά. Πλέον ένιωθαν ότι ο κόσμος τούς ανήκε και κανείς δεν τους έλεγε όχι.

    Περίεργοι άνθρωποι. Αντί να είναι Ελληνοαμερικανοί των 00s είχαν παραμείνει Έλληνες του ’70. Δεν θα ξεχάσω ποτέ όταν μια μέρα μου είπε ο θείος πως ο συνέταιρός του (Έλληνας φυσικά) είχε ένα μεγάλο βάσανο. Η κόρη του είχε δεχτεί πρόταση γάμου. Από έναν «ξένο».

    Ήξερα πως δεν θα ωφελούσε να τους πω πως είμαι γκέι, ίσα ίσα κακό σε όλους θα έκανε. Δεν ήμουν άλλωστε έτοιμος για κάτι τέτοιο.

    Κρατούσα ημερολόγιο τότε, τα πάντα μέσα και με κάθε λεπτομέρεια. Είχα κι έναν γκόμενο, έγραφα και γι’ αυτόν. Το βρήκαν, το διάβασαν.

    Αυτό ήταν. Το δικό μας το παιδί, το δικό μας το σόι; Όχι, δεν έχει τέτοια.

    «Μην τον ξαναδείς, άνθρωπος είναι και μπορεί να πάθει κανένα ατύχημα» (εσείς δεν είστε, σκέφτηκα). «Σε παρασύρανε, δεν είσαι εσύ αυτό. Θα φτιάξεις».

    Και από τότε παντού με συνοδεία. Μόνος έξω με παρέα δική μου ποτέ. Όταν έμενα μόνος στο σπίτι, κλείδωμα μέσα. Μου πήραν το κινητό, το σταθερό κι αυτό κλειδωμένο. Με άφηναν μόνο να παίρνω τους γονείς μου μια δυο φορές την εβδομάδα και αυτό παρουσία τους. Κατάθλιψη.

    Έφυγαν έτσι κάτι μήνες, σχολείο – σπίτι – δουλειά, σαν ρομπότ. Η μόνη φορά στη ζωή μου που έχω πάρει κιλά. Βλέπω φωτογραφίες από τότε και τρομάζω να με αναγνωρίσω. Όχι λόγω κιλών. Τα μάτια. Όλα. Δεν ήμουν εγώ.

    Την επόμενη μέρα ξύπνησα. Κυριολεκτικά και μεταφορικά. Σκέφτομαι «όχι, αγάπη μου, δεν θα με τρελάνετε εσείς»

    Μέχρι που ένα βράδυ, έχει φέρει γκόμενα ο θείος, έχει πέσει για ύπνο και αυτή κατάλαβε ότι κάτι είχα, ήρθε στο δωμάτιό μου να μου μιλήσει. Της τα είπα όλα. Για κάποιον αδιευκρίνιστο λόγο είχα νιώσει ασφάλεια.

    Μου λέει: «Εμένα το παιδί μου και δολοφόνος να ήταν θα της έλεγα πάμε να κρύψουμε το πτώμα, μη σε πιάσουν και σε βάλουν φυλακή. Όχι αυτό το πράγμα και για κάτι που είναι η φύση σου».

    Την επόμενη μέρα ξύπνησα. Κυριολεκτικά και μεταφορικά. Σκέφτομαι «όχι, αγάπη μου, δεν θα με τρελάνετε εσείς». Καταστρώνω το σχέδιο, ειδοποιώ τον γκόμενο που είχαμε χαθεί στο μεταξύ να έρθει τάδε μέρα και ώρα έξω από το σπίτι για να με πάρει. Έχω κλείσει και το εισιτήριο με τη βοήθεια μιας φίλης. Φτάνει η μέρα, φτάνει κι αυτός, πετάω μια βαλίτσα από το παράθυρο, πηδάω κι εγώ – κόντεψα να σπάσω χέρι αλλά τα κατάφερα.

    Ύστερα από κάμποσες ώρες ήμουν στο αεροπλάνο για Ελλάδα. Χωρίς να ξέρει κανείς τίποτε.

    Με το που απογειώθηκε το αεροπλάνο σκέφτηκα ότι η λέξη αδύνατο διαγράφεται για μένα. Και από τότε τίποτε κρυφό, καμία ντουλάπα. Δεν βγήκα απλώς από την ντουλάπα. Της έβαλα φωτιά και την έκαψα. Να μην υπάρχει καν.

    Αυτός και σε όποιον κάνω.

    banner_300_250
    Picture of Ζακ Κωστόπουλος
    Ο Ζακ Κωστόπουλος/η Zackie Oh ήταν ακτιβιστής για τα δικαιώματα της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας και drag performer

    Το κείμενο δημοσιεύτηκε
    στη στήλη «Proudville» του Ζακ Κωστόπουλου στο πολιτιστικό ένθετο «Docville» της εφημερίδας «Documento» τον Νοέμβριο του 2016

    MORE STORIES