Skip to content
Home » Ένα short story για τη ζωή που νίκησε

Ένα short story για τη ζωή που νίκησε

    Ένα short story για τη ζωή που νίκησε

    Published

    Ένα short story για τη ζωή που νίκησε

    Published
    Η αναγνώστρια του Short Stories Μαργαρίτα Πουλοπούλου καταθέτει τη μαρτυρία της για την οριακή διαταραχή από την οποία πάσχει και την οδήγησε σε επανειλημμένες απόπειρες αυτοκτονίας, αλλά και για την επιμονή της να δει τη ζωή να νικάει

    Φαίνεται συχνά παράξενο να γιορτάζουμε ένα πρόβλημα, ένα θλιβερό ζήτημα.

    Πριν από δύο χρόνια –ήταν στα τέλη Μαρτίου– αποπειράθηκα για πέμπτη φορά να βάλω τέλος στη ζωή μου, καταπίνοντας βραδυκαρδικά δισκία. Είχα ήδη διαγνωστεί με οριακή διαταραχή, η οποία βρισκόταν ακόμη στην πιο ακραία φάση της.

    Μεταφέρθηκα στο νοσοκομείο της Καλαμάτας για πλύση στομάχου και διήμερη νοσηλεία στην παθολογική. Και από εκεί στο νοσοκομείο του Άργους, στην ψυχιατρική, όπου παρέμεινα 19 μέρες. Ήταν η τέταρτη νοσηλεία μου σε διάστημα μικρότερο του ενός χρόνου. Εκεί, εκτός από τους γιατρούς, ξεχώρισα και τους νοσηλευτές.

    Έκαναν παρέα μαζί μας. Μιλούσαμε στον πρωινό καφέ. Παρακολουθούσαμε μαζί τηλεόραση, αλλά και κάναμε βόλτες στον υπαίθριο χώρο του νοσοκομείου κατά τις απογευματινές ώρες. Μας αντιμετώπιζαν πρώτα ως ανθρώπους και μετά ως ψυχιατρικούς ασθενείς. Αποδεικνύοντας στην πράξη πως η ψυχική νόσος δεν χαρακτηρίζει τον άνθρωπο.

    Λίγους μήνες αργότερα, η κλινική έπαψε τη λειτουργία της ελλείψει γιατρών. Οι δύο μόλις ψυχίατροι δεν επαρκούσαν για την κάλυψη των εφημεριών και την εύρυθμη λειτουργία της κλινικής.

    Με τη νοσηλεία μου στο Άργος έκλεισε μια ιδιαίτερα δύσκολη περίοδος. Κυρίως για μένα, αλλά και για την οικογένειά μου. Λίγους μήνες μετά, βρίσκοντας έναν υπέροχο ψυχίατρο – ψυχοθεραπευτή, που αντικατέστησε τον μέχρι τότε γιατρό μου, έδωσα στον εαυτό μου μια δεύτερη ευκαιρία. Να ζήσει από την αρχή.

    Γιατί ήξερα ότι αν δεν το κάνω εγώ, δεν θα το κάνει κανείς άλλος για μένα.

    Αποφάσισα να στηρίξω τον εαυτό μου στις δυσκολίες. Σκούπισα τα δάκρυά μου, καθάρισα τις πληγές μου, κάλυψα τα κενά της καρδιάς μου και μου έδωσα χρόνο

    Αποφάσισα να βοηθήσω τον εαυτό μου, να τον στηρίξω στις δυσκολίες του. Σκούπισα τα δάκρυά μου, καθάρισα τις πληγές μου, κάλυψα –όσο γίνεται– τα κενά της καρδιάς μου και μου έδωσα χρόνο.

    Βήμα βήμα, μέρα με τη μέρα, συνειδητοποίησα πως υπάρχει μέσα μου ένας άνθρωπος που αξίζει μια πιο ευγενική μεταχείριση. Δεν ήταν εύκολο, αλλά είχα πάρει απόφαση ότι θέλω να τα καταφέρω. Με υπομονή, επιμονή και εμπιστοσύνη στην επιστήμη.

    Πέρασαν δύο χρόνια. Υπάρχουν πλέον πολλοί λόγοι χαράς. Για τη δύναμη που είχα να διαγράψω το παρελθόν, για τη θέλησή μου να ζήσω από την αρχή. Φυσικά με τα φάρμακά μου και την ψυχοθεραπεία μου.

    Λόγοι γιορτής λοιπόν για τη ζωή που νίκησε, λόγοι επιμονής για να νικάει πάντα η ζωή.

    banner_300_250
    Picture of Κατερίνα Πουλοπούλου
    Η Μαργαρίτα Πουλοπούλου είναι άνεργη

    ΣΧΕΤΙΚΑ LINKS

    MORE STORIES

    γεωργιος φρουντζος shortstories
    Short

    Από τη Συστημική στη Θεωρία του Χάους με «μύστη» τον Νίκο Παρίτση

    Ο γιατρός Γεώργιος Β. Φρούντζος διηγείται στο Short Stories την πρώτη του επαφή με τη Συστημική Θεωρία στα μαθήματα του Νίκου Παρίτση στην Ιατρική Κρήτης, μαθήματα που χρόνια αργότερα τον οδήγησαν στη συγγραφή του βιβλίου «Η Θεωρία του Χάους στην ανθρώπινη ιστορία»