Η συμμετοχή μου στην ταινία «Πολύ κοριτσίστικο όνομα το Πάττυ»

Published

26•02•2026

Ο Αντώνης Κοτζιάς (αριστερά) παίρνει οδηγίες από τον Γιώργο Γεωργόπουλο (δεξιά) στα γυρίσματα της ταινίας «Πολύ κοριτσίστικο όνομα το Πάττυ»

Η συμμετοχή μου στην ταινία «Πολύ κοριτσίστικο όνομα το Πάττυ»

Published

26•02•2026

Ο Αντώνης Κοτζιάς αφηγείται στο Short Stories πώς η αδελφική φιλία του με τον σκηνοθέτη Γιώργο Γεωργόπουλο οδήγησε στη συμμετοχή του στην ταινία «Πολύ κοριτσίστικο όνομα το Πάττυ», τόσο ως ειδικός οπτικών εφέ όσο και ως ηθοποιός

Μόλις είχα γυρίσει από την Αυστραλία. Είχα τελειώσει δουλειά στην ταινία Happy Feet του George Miller. Ήταν το 2006 και κουβαλούσα έναν αέρα νεανικής έπαρσης. Αν μου είχαν απλώσει κόκκινα χαλιά από το αεροδρόμιο μέχρι το σπίτι μου, θα μου φαινόταν απολύτως φυσικό. Μιλάμε, ήμουν για πολλές κλοτσιές.

Λίγο αργότερα ήρθε η γέννηση της εταιρείας Yafka, με αφορμή ένα συμβόλαιο με το History Channel. Από την αρχή όλα πήγαν καλά και σύντομα ήρθαν περισσότερα συμβόλαια από το Discovery Channel και το National Geographic. Επιπλέον, ο ελληνικός χώρος, συνάδελφοι της κινηματογραφίας και δημοσιογράφοι, με γενναιοδωρία αγκάλιασαν αυτό που κάναμε και γρήγορα αποκτήσαμε σχετική αναγνώριση και στήριξη.

Κάπου τότε έκλεισα ένα ραντεβού με τον παιδικό μου φίλο, τον Γιώργο Γεωργόπουλο. Ετοίμαζε την πρώτη του ταινία και ήθελε τη βοήθειά μου σε κάποια εφέ.

Η πιθανή εμπλοκή μου στην ταινία ένιωθα πως θα με καθυστερούσε. Στο μυαλό μου έμοιαζε με έναν γάμο φίλου ή μια βάφτιση που δεν θέλω να πάω. Στο κάτω κάτω, πόσο καλή μπορούσε να είναι η πρώτη του ταινία; Ήταν και ασπρόμαυρη. «Κουλτούρα, να φεύγουμε» σκέφτηκα.

Έτσι βρήκα μια δικαιολογία και το απέφυγα. Ο Γιώργος, προς τιμήν του, με μεγάλη ευγένεια και στωικότητα με ευχαρίστησε και προχώρησε.

Πέρασαν ένα δυο χρόνια. Η ταινία ολοκληρώθηκε και μου ήρθε μια πρόσκληση να τη δω στις Νύχτες Πρεμιέρας. Πήγα με μηδενικές προσδοκίες. Το είδα περισσότερο σαν μια ευκαιρία να συναντήσω παλιούς φίλους.

Η σκληρή ζωή στη Σπιναλόγκα του Μεσοπολέμου

Μια ιστορία του Ροβήρου Μανθούλη από τον Εμφύλιο

Έτσι γεννήθηκαν οι String Demons

Post Views: 545

Τα πιο σημαντικά έγιναν στα ποτά που ήπιαμε όλα αυτά τα χρόνια σε διάφορα μπαρ, συζητώντας για την ταινία από τη γέννησή της μέχρι την ολοκλήρωσή της

Από τη στιγμή που έσβησαν τα φώτα, ξεκίνησε ένα ταξίδι που δεν έχει τελειώσει ακόμη. Το Tungsten ήταν συγκλονιστικό. Με καθήλωσε. Θυμάμαι να νιώθω μια βαθιά περηφάνια για τον φίλο μου, αλλά και για τα υπόλοιπα μέλη της παραγωγής. Πολλοί από αυτούς ήταν στην ίδια παιδική παρέα, από το πάρκο στο Μαρούσι Ήταν η απόλυτη κινηματογραφική εμπειρία, αυτό ακριβώς που ελπίζω να μου συμβαίνει κάθε φορά που μπαίνω σε μια αίθουσα.

Και μετά την περηφάνια ήρθε η ντροπή. Που δεν βοήθησα. Που δεν συμμετείχα. Κάτι που θα έπρεπε να έχω σκεφτεί, ακόμη κι αν η ταινία δεν ήταν καλή. Πόσο μάλλον όταν μιλάμε για ένα έργο που θεωρώ ότι επηρέασε το ελληνικό σινεμά και σίγουρα επηρέασε βαθιά κι εμένα. Είναι από εκείνες τις στιγμές που μια μέρα, μια εμπειρία, μπορεί να σε αλλάξει.

Κατά κάποιον τρόπο αυτό πραγματεύεται και η τελευταία ταινία του Γιώργου, το Πολύ κοριτσίστικο όνομα το Πάττυ. Η ταινία μιλάει για το ότι μερικές φορές είναι πολύ πιο δύσκολο να είσαι σωστός από το να κερδίζεις.

Αυτήν τη φορά ήμουν εκεί. Κάναμε τα εφέ με την ομάδα μου, έπαιξα ως ηθοποιός, τράβηξα τα πλάνα με drone και ήμουν συμπαραγωγός. Βέβαια, τα πιο σημαντικά έγιναν στα ποτά που ήπιαμε όλα αυτά τα χρόνια σε μια μπάρα, σε διάφορα μπαρ, συζητώντας για την ταινία από τη γέννησή της μέχρι την ολοκλήρωσή της.

Ο Γιώργος είναι κολλητός και αδελφός. Και ότι κι αν κάνει, είμαι δίπλα του. Όχι για εκείνον. Για μένα.

•••

Η ταινία του Γιώργου Γεωργόπουλου Πολύ κοριτσίστικο όνομα το Πάττυ, η οποία ξεκίνησε το ταξίδι της τον περασμένο Νοέμβριο στο 29ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Black Nights στο Τάλιν και το 66ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης όπου απέσπασε πέντε βραβεία, κάνει πρεμιέρα στους κινηματογράφους την Πέμπτη 26 Φεβρουαρίου 2026.