Skip to content
Home » Αγάπησε ο Singapore Sling ένα πτώμα;

Αγάπησε ο Singapore Sling ένα πτώμα;

    Αγάπησε ο Singapore Sling ένα πτώμα;

    Published
    Ο Παναγιώτης Θανασούλης ως Singapore Sling στη διάρκεια των γυρισμάτων της ομώνυμης ταινίας του Νίκου Νικολαΐδη

    Αγάπησε ο Singapore Sling ένα πτώμα;

    Published
    Ο Παναγιώτης Θανασούλης ως Singapore Sling στη διάρκεια των γυρισμάτων της ομώνυμης ταινίας του Νίκου Νικολαΐδη
    Ο Παναγιώτης Θανασούλης, για λογαριασμό του Short Stories, μαζεύει από το βάθος του χρόνου και μεταφέρει στο σήμερα θραύσματα από την ταινία του Νίκου Νικολαΐδη «Singapore Sling – Ο άνθρωπος που αγάπησε ένα πτώμα» στην οποία πρωταγωνιστεί

    Τίτλος: Singapore Sling. Ο άνθρωπος που αγάπησε ένα πτώμα
    Ποιο είναι το πτώμα που αγάπησε ο Singapore Sling;
    ή
    αγάπησε ο Singapore Sling ένα πτώμα;
    ή
    τίποτα απ’ τα δύο;
    ή
    κανένας δεν αγάπησε κανένα;
    Κι ο καθένας έψαχνε τον αντικατοπτρισμό του σε λάθος πρόσωπο
    στη σωστή θέση;
    ή
    στο σωστό πρόσωπο σε λάθος θέση;

    Ας συναρμολογήσει καθείς κατά την αντίληψή του αυτό το αεικίνητο παζλ-παιχνίδι σκότους
    και φωτός, την αναμέτρηση με τα βαριά και βαθιά υλικά των ανθρώπινων χαρακτήρων και καταστάσεων,
    το διφορούμενο του έρωτα, τις «δια-στροφές» της φύσης.

    Φθινοπωρινό απόγευμα.
    Αρχίζουν οι πρώτες επαφές εξοικείωσής μου με το περιβάλλον της ταινίας.
    Φτάνω στον χώρο.
    Πηγαίνω να συναντήσω τον Νίκο πίσω στον κήπο του σπιτιού.
    Τον βλέπω ανάμεσα σε πλαστικούς ποτιστικούς σωλήνες.
    Μου εξηγεί ότι κατασκευάζει έναν μηχανισμό για την τεχνητή βροχή.
    Τον βοηθάω στις ενώσεις και τις δοκιμές μέχρι το βραδάκι.
    Μου αρέσει αυτή η πρώτη χειρωνακτική προσέγγιση.
    Αντιλαμβάνομαι έτσι έμπρακτα τον τρόπο του ανθρώπου σκηνοθέτη.
    Όση ώρα εργαζόμαστε (σαν παιχνίδι πιο πολύ) έχω την ευκαιρία να αισθάνομαι τον τρόπο, το μέταλλο, τη ματιά του Νίκου.
    Φαντάζομαι κι αυτός το ίδιο.
    Έτσι κατασκευάζοντας τον μηχανισμό της τεχνητής βροχής, άρχισα να εισάγομαι στην περιπέτεια Singapore Sling.

    Πρώτη πρόβα στο κρεβάτι με τη Meredith.
    Ξαπλωμένος σε διπλό κρεβάτι ανάσκελα.
    Ως ρόλος ημιαναίσθητος και πιθανώς με δεμένα τα χέρια στην πλάτη του κρεβατιού.
    Η Meredith ανεβαίνει πάνω μου, φοράει το κοστούμι του ρόλου της.
    Είναι παράξενα ερωτική και κάπως ωμή πίσω απ’ τη σαγήνη της.
    Δοκιμάζω τα όρια της αναισθησίας που μπορώ να πετύχω μ’ ένα τέτοιο ημίγυμνο πλάσμα πάνω μου να τρίβεται, να χτυπιέται, να βγάζει ηδονικές κραυγές.
    Δεν μπορώ να καταλάβω αν είναι μες στον ρόλο ή ό,τι συμβαίνει γίνεται πιο προσωπικό.
    Προτίμησα τη σιγουριά του ημιαναίσθητου ρόλου.
    Καμία ερωτική διέγερση.
    Ο ρόλος μου είχε μια σίγουρη βάση και είχα τον χρόνο να παρατηρώ τη Meredith ως ηθοποιό και ως γυναίκα.
    Σίγουρα η γυναίκα Meredith και ο ρόλος Laura είχαν γίνει ένα.
    Γνώριζα ότι επί σχεδόν έναν χρόνο με τον Νίκο Νικολαΐδη δούλευαν τον ρόλο, επιτυχώς όπως διαπίστωσα.

    Εν τέλει, απομένει το αμέριμνο γέλιο σου να σε παρηγορεί για τις πνιγμένες σκέψεις, τις έκπτωτες επιθυμίες, τις παθιασμένες ελλείψεις, τα μετέωρα λάθη

    Το σκάψιμο του λάκκου στον κήπο. Βράδυ.
    Ο Νίκος καταλαβαίνει ότι δεν έχω χρησιμοποιήσει ξανά αξίνα!
    Μου δείχνει τον σωστό τρόπο που δουλεύεται το εργαλείο με το ένα χέρι σχεδόν,
    μιας και το άλλο είναι άχρηστο από το τραύμα του ρόλου στον ώμο.
    Μόνος πια σκάβω μες στη νύχτα τον λάκκο.
    Δύο μέτρα πιο πέρα βλέπω ένα νεκρό περιστέρι.
    Προτείνω να μπει το νεκρό περιστέρι στο πλάνο.
    Ο Νίκος δέχεται.
    Το νεκρό περιστέρι έτσι τυχαία που βρέθηκε εκεί σηματοδότησε αμέσως ένα γεγονός συγχρονικής τάξης.

    Επίσκεψη νωρίς το μεσημέρι στη μουβιόλα του Ανδρέα Ανδρεαδάκη, μοντέρ της ταινίας για αρκετούς μήνες.
    Μαζί με τον Νίκο Νικολαΐδη.
    Η μεγάλη αναλογική μουβιόλα και ο αγώνας μέσ’ το ημίφως των δυο αντρών, σχεδόν εμμονικός, να ζωοποιήσουν την ταινία.
    Αρκετός καπνός. Όλοι καπνίζουμε.
    Ο Ανδρεαδάκης εμφανώς κουρασμένος, αλλά μαχητικός. Ο Νικολαΐδης επίσης κουρασμένος, αλλά πεισματικός.
    Έχουν μια υπόγεια αποδοχή μεταξύ τους πίσω και κάτω απ’ τις αψιμαχίες τους.
    Πήγα κάποιες φορές πάλι.
    Πάντα μ’ άρεσε αυτή η τεράστια μουβιόλα με τις χορογραφίες των κινήσεων γύρω απ’ τα καρούλια, τα κοψίματα, τα κολλήματα. Και μετά η δράση στη μικρή οθόνη της.

    Εν τέλει:
    Απομένει το αμέριμνο γέλιο σου
    να σε παρηγορεί για τις πνιγμένες σκέψεις σου,
    τις έκπτωτες επιθυμίες,
    τις παθιασμένες ελλείψεις,
    τα μετέωρα λάθη,
    τις μεταμφιέσεις της μνήμης.
    Να σου ψιθυρίζει πως με το πλέιμπακ του έρωτα
    δεν τραγουδιούνται τα αηδόνια.
    Πως υπάρχεις ολότελα από μέσα
    κυκλικά
    κυκλαμινικά.
    Και να μην ταραχθεί κανείς
    απ’ των νερών των αργών την κίνηση,
    αυτός είναι ο χρόνος της ευχής
    και ο τρόπος του πολέμου.

    •••

    Τριανταπέντε χρόνια μετά την πρώτη προβολή της η πρωτοποριακή ταινία Singapore Sling του Νίκου Νικολαΐδη επιστρέφει μέσα από τις σελίδες του ομότιτλου βιβλίου που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Restless Wind. Το βιβλίο περιλαμβάνει το σενάριο μαζί με τις κομμένες σκηνές, ημερολόγιο από τα γυρίσματα, φωτογραφίες, συνεντεύξεις, κριτικές, κείμενα του δημιουργού και των πρωταγωνιστών.

    Η πρώτη παρουσίαση της έκδοσης θα γίνει στο πλαίσιο του 14ου Φεστιβάλ Πρωτοποριακού Κινηματογράφου της Αθήνας στις 18.12.2025, στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος. Θα συνομιλήσουν οι σκηνοθέτες Αλέξης Αλεξίου και Αλέξανδρος Βούλγαρης, οι κριτικοί κινηματογράφου Ασπασία Λυκουργιώτη και Λουκάς Κατσίκας και οι πρωταγωνιστές Μισέλ Βάλλεϋ και Παναγιώτης Θανασούλης. Θα ακολουθήσει η προβολή της αποκατεστημένης σε 4K κόπιας της ταινίας.

    banner_300_250
    Picture of Παναγιώτης Θανασούλης
    Ο Παναγιώτης Θανασούλης είναι ηθοποιός

    Κεντρική φωτογραφία
    Προσωπικό αρχείο Παναγιώτη Θανασούλη

    Πορτρέτο
    Maria Volcova

    ΣΧΕΤΙΚΑ LINKS

    MORE STORIES

    Σεβαστίκογλου ταινία shortstoriesgr
    Short

    Αναζητώντας τη γλώσσα μου

    Ο σκηνοθέτης Πέτρος Σεβαστίκογλου εξηγεί για λογαριασμό του Short Stories γιατί στον κινηματογραφικό δρόμο που έχει χαράξει εδώ και τέσσερις δεκαετίες αφηγείται ιστορίες σε μια γλώσσα χωρίς αλφάβητο

    Richard C. Ledes Λακάν ταινία Ταινιοθήκη shortstories.gr
    Short

    Ο γάμος των γονιών μου και ο αποχαιρετισμός στον Λακάν

    Ο Richard C. Ledes, πριν από την προβολή της ταινίας του «Adieu, Lacan» στο Φεστιβάλ Πρωτοποριακού Κινηματογράφου, γράφει στο Short Stories για το πολυδαίδαλο της μετανάστευσης και της ταυτότητας, εμπνεόμενος από τη δική του οικογενειακή ιστορία

    Αντουανέττα Αγγελίδη
    Short

    Η γιαγιά μου από τη Μαδαγασκάρη και μια στενόμυαλη δασκάλα

    Η Αντουανέττα Αγγελίδη, μια από τις σημαντικότερες εκπροσώπους του πειραματικού κινηματογράφου στην Ελλάδα, δίνει στο Short Stories την πραγματική ιστορία πίσω από μια σκηνή της ταινίας της «Οι ώρες: Μια τετράγωνη ταινία»