Ολα ξεκινούν μια ηλιόλουστη μέρα του Απρίλη στη Μόσχα τον καιρό της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, όταν τα χιόνια άρχισαν να λιώνουν και εγώ γεννιέμαι.
Οι γονείς μου μιλάνε ελληνικά, εγώ τους απαντώ στα ρωσικά. Τόσο για μένα όσο και για την αδελφή μου τα ρωσικά είναι η γλώσσα μας. Στα πέντε μου φεύγουμε με τους γονείς μας για την Ελλάδα. Και τα ελληνικά γίνονται πια η γλώσσα μας.
Μέχρι να προλάβω να γράψω τα πρώτα ελληνικά γράμματα, «Να Άννα ένα μήλο…», έρχεται η δικτατορία. Φεύγουμε στο Παρίσι. Και πάλι όλα από την αρχή. Σχολείο, πανεπιστήμιο από τότε στα γαλλικά. Από τότε η κοινή μας γλώσσα με την αδελφή μου τα γαλλικά. Ας προσθέσουμε και δύο χρόνια στην Αμερική για σπουδές κινηματογράφου στα αγγλικά. Όμως ούτε αυτή η πρόσθεση έβγαλε κάποιο καθαρό αποτέλεσμα. Σε ποια γλώσσα να το μετρήσω;
Εδώ και κάποιες δεκαετίες είμαι στην Ελλάδα. Μιλάω τέσσερις γλώσσες, αλλά καμιά δεν είναι δική μου. Γράφω ανακατεμένα, σκέφτομαι ανακατεμένα, ονειρεύομαι ανακατεμένα.
Γυρίζω τις πρώτες μικρού μήκους ταινίες μου χωρίς διαλόγους: Asfael (1987), Ιστορίες μιας μέρας και άλλες (1990). Φλύαρη στα ρωσικά η πρώτη μεγάλου μήκους, Άνεμος στην πόλη (1997). Στις επόμενες –Τρεις στιγμές (2007), Attractive illusion (2012), Electra (2014), Η βουή του κόσμου (2021)– μειώνονται οι διάλογοι, μέχρι να μην έχουν ουσιαστική σημασία. Η εικόνα γίνεται η γλώσσα μου.
Το 2013 γυρίζω την ταινία Electra. Διαδραματίζεται μεταξύ Αφρικής και Ελλάδας. Η Ηλέκτρα γεννιέται στη Σενεγάλη από πατέρα Σενεγαλέζο και μητέρα Ελληνίδα. Η μητέρα επιστρέφει με τον εραστή της στην Ελλάδα, παίρνοντας μαζί της την Ηλέκτρα, η οποία μεγαλώνοντας προσπαθεί να βρει τον μαύρο αδελφό της.
