Η θανάτωση των ζώων μας και ο λυγμός του πατέρα μου

Δεν τα ταΐσαμε ποτέ τροφές από το εμπόριο. Τα πρόβατα ζούσαν με τη βοσκή και από τα χωράφια μας τα οποία σπέρναμε με βιολογικά προϊόντα. Ήμασταν μετακινούμενοι. Το καλοκαίρι τα πρόβατα πήγαιναν στα βουνά και τον χειμώνα γυρνούσαν στο Μικρό Μοναστήρι.

Οι εγκαταστάσεις μας ακολουθούν τις απαιτούμενες προδιαγραφές, πιστοποιημένες από τις αρμόδιες υπηρεσίες. Τα πρόβατά μας δεν γινόταν να ήταν σταβλισμένα. Γι’ αυτό ο πατέρας μου έχτισε μόνος του πολύ ανοιχτά μαντριά – με περιφράξεις φυσικά για να νιώθουν ότι ζουν στο φυσικό τους περιβάλλον και όχι μαντρωμένα. Τον χειμώνα, που έκανε κρύο και τα κλείναμε μέσα, βέλαζαν και έβγαιναν έξω.

Δεν αρμέξαμε ποτέ με αρμεχτικές μηχανές, γιατί ο μπαμπάς άκουσε ότι οι μηχανές ανοίγουν πολύ το μαστάρι της προβατίνας και μπορεί να μπουν μικρόβια. Το περισσότερο γάλα πάντα το έπιναν τα αρνάκια τους και το υπόλοιπο το αρμέγαμε με τα χέρια κάθε μέρα, επί ώρες. Αυτά είναι μερικά από όσα κάναμε ως διατηρητές της φυλής ρουμλουκίου, αλλά υπάρχουν και άλλα πολλά.

Κλείνοντας, θα αναφερθώ και στη φυλή η οποία ύστερα από τόσα χρόνια ΞΑΦΝΙΚΑ παύει να υφίσταται, επειδή μάλλον δεν εξυπηρετεί συμφέροντα. Η φυλή υπάρχει –ή μάλλον υπήρχε– και είχε αναγνωριστεί από τους αρμόδιους φορείς σύμφωνα με οδηγίες του υπουργείου. Αν τώρα το υπουργείο το αρνείται, αναιρεί τον ίδιο τον εαυτό του. Αυτά είχα να πω.

Και κάτι τελευταίο. Δεν δώσαμε τα πρόβατα, μας τα πήραν. Δεν υπογράψαμε ποτέ, δεν συμφωνήσαμε ποτέ και δεν τα παραδώσαμε ποτέ. Ήρθαν με εισαγγελική εντολή, μπήκαν στο μαντρί μας, τα κυνήγησαν μόνοι τους, τα πυροβόλησαν και τα φόρτωσαν πεθαμένα στα φορτηγά.

Ο μπαμπάς μου, που δεν ήταν εκεί, είπε με λυγμό: «Προβατίνες μου υπερήφανες» και εγκατέλειψε το χωριό.