Skip to content
Home » Ήμουν κι εγώ στο Γουίμπλεντον… αλλά θυμάμαι τον καύσωνα

Ήμουν κι εγώ στο Γουίμπλεντον… αλλά θυμάμαι τον καύσωνα

    Ήμουν κι εγώ στο Γουίμπλεντον… αλλά θυμάμαι τον καύσωνα

    Published
    Το αυτοκόλλητο «Έκανα ουρά στο Γουίμπλεντον» για το τουρνουά του 1992

    Ήμουν κι εγώ στο Γουίμπλεντον… αλλά θυμάμαι τον καύσωνα

    Published
    Το αυτοκόλλητο «Έκανα ουρά στο Γουίμπλεντον» για το τουρνουά του 1992
    Η εκπαιδευτικός Γιούλη Χρονοπούλου μοιράζεται με το Short Stories τη δυσάρεστη, λόγω της ακραίας για το Λονδίνο ζέστης και όχι της πολύωρης ουράς, εμπειρία για μια θέση στα πολυτελή κορτ του Γουίμπλεντον

    Ηταν τέλος Ιουνίου 1992 και έκανα το μεταπτυχιακό μου στο Λονδίνο. Είχα μόλις τελειώσει τις εξετάσεις. Eίχα καημό να παρακολουθήσω το τουρνουά τένις του Γουίμπλεντον.

    Μια ωραία πρωία αποφάσισα να πραγματοποιήσω τον φιλόδοξο στόχο μου. Με τη φίλη μου Ράνια, που δέχτηκε να με συνοδέψει, ξεκινήσαμε πρωί πρωί. Πήραμε το τρένο για το Γουίμπλεντον. Ένα καταπράσινο προάστιο κάμποσα χιλιόμετρα από το κέντρο του Λονδίνου.

    Ήμασταν γεμάτες χαρά και ανυπομονησία, ενόψει μιας ανέμελης μέρας και μιας διαφορετικής εμπειρίας. Κατεβήκαμε με πλήθος άλλων συνεπιβατών και πήραμε τον δρόμο για τα γήπεδα. Με τη φαντασία μας είχαμε ήδη εκτοξευθεί εντός των γηπέδων με το γρασίδι. Αλλά στην πραγματικότητα βρεθήκαμε στο βάθος μιας τεράστιας, ατελείωτης και χωρίς ορατή διέξοδο ουράς ανθρώπων που δεν επέτρεπε καν οπτική επαφή με τον χώρο.

    Θα έλεγα ότι είχαν ήδη αρχίσει να κάνουν την εμφάνισή τους τα σύννεφα της απογοήτευσης. Αν και η λέξη «σύννεφα» ήταν τελείως αταίριαστη με την κατάσταση. Ένας λαμπρότατος, ανελέητος ήλιος κατακυρίευε τον ουρανό της πόλης.

    Επρόκειτο πραγματικά για καύσωνα, αφού οι 28 βαθμοί υπό σκιά ήταν για το Λονδίνο μια ακραία συνθήκη ζέστης. Πραγματικά αφόρητη.

    Προμηθευτήκαμε αμέσως καπέλα από ένα από τα μαγαζιά  που συναντούσαμε κατά μήκος της ουράς. Εννοείται ότι πήραμε νερά και τροφή για τις επόμενες ώρες. Δεν θυμάμαι καν να ταλαντευτήκαμε έστω και για λίγο σχετικά με το αν έπρεπε να φύγουμε. Άλλωστε κανείς άλλος δεν αποχωρούσε. Η απόφαση ήταν δεδομένη.

    Τα πράγματα ωστόσο δυσκόλευαν ολοένα. Η κατάσταση γινόταν ανυπόφορη από την ορθοστασία και τη ζέστη. Η ηλίαση ήταν ένας ορατός κίνδυνος. Ασφαλώς πιο ορατός από την κορυφή της ουράς και την πιθανότητα να μπούμε στα γήπεδα. Μέχρι σήμερα πιστεύω ότι δεν γλύτωσα από την προσβολή της, καθώς κατακλυζόμουν από διάφορα άγνωστά μου συμπτώματα.

    Κατεβήκαμε με πλήθος άλλων συνεπιβατών και βρεθήκαμε στο βάθος μιας χωρίς ορατή διέξοδο ουράς ανθρώπων που δεν επέτρεπε καν οπτική επαφή με τον χώρο

    Στο μεταξύ διάφοροι υπεύθυνοι μας ενθάρρυναν, ενώ η ουρά προχωρούσε με νωχελικούς ρυθμούς. Ύστερα από αρκετές ώρες κερδίσαμε το πρώτο παράσημο. Ήταν το εμβληματικό αυτοκόλλητο «Έκανα ουρά στο Γουίμπλεντον», το οποίο μας εξέπληξε, καθώς αγνοούσαμε ότι αυτή η ουρά θεωρείται μια εμπειρία ζωής. Εξίσου ή και περισσότερο σημαντική από το ίδιο το τένις. Και την οποία καλούνται να ζήσουν οι τολμηροί, που συνήθως στήνονται από το προηγούμενο βράδυ, έχοντας μαζί τους ακόμη και σκηνές.

    Εντέλει αργά το απόγευμα καταφέραμε να φτάσουμε στην είσοδο, να προμηθευτούμε εισιτήρια, να μπούμε σε γήπεδο και να παρακολουθήσουμε αγώνα, αλλά και να περιηγηθούμε με δυσκολία, λόγω κούρασης, στους εκτενείς, πολυτελείς χώρους του Γουίμπλεντον.

    Γυρίσαμε το βράδυ κατάκοπες και μάλλον απογοητευμένες, έχοντας πάντως ζήσει μια πράγματι ξεχωριστή εμπειρία, για την οποία ήμασταν πιθανότατα οι μόνες απροετοίμαστες. Και με την αίσθηση ότι τουλάχιστον θα είχαμε να διηγηθούμε μια ενδιαφέρουσα, κωμικοτραγική ιστορία.

    Τότε δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι έπρεπε να νιώθω περήφανη που ήμουν κι εγώ εκεί. Και μάλιστα με καύσωνα!

    banner_300_250
    Picture of Γιούλη Χρονοπούλου
    Η Γιούλη Χρονοπούλου είναι φιλόλογος

    Κεντρική φωτογραφία
    Από το προσωπικό αρχείο της Γιούλης Χρονοπούλου

    ΣΧΕΤΙΚΑ LINKS

    MORE STORIES

    Κόντογλου Λουντέμης short stories gr
    Short

    Η διαμάχη του Κόντογλου με τον Λουντέμη με διαιτητή τον ποιητή Χρονόπουλο

    Η φιλόλογος Γιούλη Χρονοπούλου αφηγείται στο Short Stories μια ιστορία από τα χρόνια της Κατοχής, για το πώς ο πατέρας της γνώρισε τον ζωγράφο Φώτη Κόντογλου και πώς τον συμφιλίωσε με τον λογοτέχνη Μενέλαο Λουντέμη όταν διαφώνησαν για έναν πίνακα