Η πρώτη μου ταινία μικρού μήκους, η Προσευχή, ξεκίνησε ως η πτυχιακή μου εργασία στη σχολή Σκηνοθεσίας. Γεννήθηκε από μια βαθιά προσωπική εμπειρία: το bullying που είχα βιώσει ως μαθητής. Από τη σύλληψή της, η ταινία δεν ήταν απλώς ένα πρότζεκτ σπουδών. Ήταν ένας τρόπος να κοιτάξω πίσω και να συμφιλιωθώ με το παρελθόν.
Μία από τις πιο καθοριστικές στιγμές αυτού του ταξιδιού ήταν το casting. Όταν μπήκαμε σε ένα σχολείο με τον σεναριογράφο και σύντροφό μου, το βλέμμα μας στάθηκε αμέσως σε ένα παιδί, τον δεκατετράχρονο τότε Χρήστο Καραβέβα. Πέρα από την προφανή ομορφιά του, υπήρχε κάτι που «κλείδωσε» μέσα μου. Παρότι ακολούθησε κανονικό casting, η απόφαση είχε παρθεί ήδη από εκείνο το πρώτο βλέμμα. Αργότερα, όταν οι δικοί μου άνθρωποι είδαν την ταινία, μου έλεγαν: «Σου μοιάζει». Και είχαν δίκιο.
Καθώς η ταινία γυριζόταν συνειδητοποιούσα ότι στην πραγματικότητα αναπαριστούσα τη δική μου εφηβεία. Κι εγώ ήμουν ένα παιδί ευαίσθητο που δυσκολευόταν να υπάρξει και να ανήκει στο σχολικό περιβάλλον.
Η Προσευχή έγινε –άθελά μου ίσως– και το προσωπικό μου coming out προς την οικογένειά μου. Οι γονείς μου κάθονταν δίπλα μου στην προβολή και έμαθαν πράγματα που δεν ήξεραν. Δεν γνώριζαν καν ότι υπήρξα θύμα bullying. Το έμαθαν, όπως και οι υπόλοιποι θεατές, μέσα από μια προβολή και τη συζήτηση που ακολούθησε.
Κι όμως δεν ήμουν μόνος. Το budget ήταν ελάχιστο αλλά γύρω μου μαζεύτηκαν άνθρωποι με αγάπη. Φίλοι που δούλεψαν αφιλοκερδώς, γονείς φίλων που έφερναν ταψιά φαγητό από το σπίτι, καθηγητές που στήριξαν με όλη τους την ψυχή. Ο καθένας πρόσφερε ό,τι μπορούσε. Η ταινία έγινε μια συλλογική πράξη φροντίδας.
