Οι ταινίες του Παντελή Βούλγαρη με στιγμάτισαν προσωπικά με έναν τρόπο μοναδικό στην ελληνική φιλμογραφία. Δεν υπάρχει ταινία του που να μην με κάνει να κλαίω. Δεν υπάρχει ιστορία του που να μη με έβαλε βαθιά μες στην ψυχή των ωραίων Ελλήνων του.
Κοιτάζοντας σήμερα τη σπουδαία φιλμογραφία του, με τη σημερινή πραγματικότητα να έχει κάνει το γύρισμα μιας ταινίας τόσο μα τόσο δύσκολο, στέκομαι με θαυμασμό στο σύνολο του έργου του. Πώς έκανε αυτό το θαύμα αναρωτιέμαι.
Ο Παντελής Βούλγαρης είναι ο σκηνοθέτης το έργο του οποίου διατρέχει τη σύγχρονη ιστορία της χώρας μας και η ματιά του πάνω στην πολιτική, την κοινωνική αλλά και τη βαθιά υπαρξιακή ταυτότητα του Έλληνα παραδίδει ένα έργο πλούσιο σε ήρωες που βιώνουν την ιστορική αλήθεια με τρόπο ειλικρινή και κινηματογραφικά άρτιο.
Ένας σκηνοθέτης που πέρα από το ότι ξεκινάει την καριέρα του το 1966 με δεύτερη ταινία μικρού μήκους τον Τζίμη τον Τίγρη, μια ταινία με άρτια νεορεαλιστική ματιά από έναν πρωτάρη κινηματογραφιστή, κάνει το μεγάλου μήκους ντεμπούτο του με το Προξενιό της Άννας, ένα μικρό θαύμα ανθρωπισμού, κοινωνικής καταγραφής και ρεαλισμού το οποίο σπάνια συναντάμε στον ελληνικό κινηματογράφο. Εκεί βλέπουμε για πρώτη φορά έναν καλλιτέχνη να προετοιμάζει το έδαφος για μια πορεία γεμάτη χαρακτήρες με ανθρωπιά και συγκίνηση. Βλέπουμε στην ταινία έναν σκηνοθέτη να κοιτάζει με ματιά ελληνική αλλά ξεχωριστή από άλλους. Με έντονο συναίσθημα αλλά χωρίς συναισθηματισμό, με βλέμμα τρυφερό και ιδιαίτερη διεισδυτικότητα στην ανθρώπινη ψυχή.
Είμαστε τυχεροί που τα χρόνια περνούν και μπορούμε πλέον να βλέπουμε τις ταινίες του όπως πιστεύω ότι ο ίδιος ήθελε πάντα να τις βλέπουμε. Μακριά από την επιρροή των γεγονότων της εποχής που γυρίστηκαν, μακριά από το τώρα της κάθε ταινίας. Και άντεξαν οι ταινίες αυτές τον χρόνο, τον τόσο σκληρό πολλές φορές με τα έργα τέχνης.
Υπήρχε πάντα διαχρονική διαύγεια στο βλέμμα του Παντελή. Πολλές φορές, ενώ έκανε πολιτικό κινηματογράφο, η ματιά του δεν επηρεαζόταν από την έντονη κομματικοποίηση στην οποία η χώρα μας ζει ακόμη και σήμερα. Το Χάππυ νταίη είναι μια ταινία που παρεξηγήθηκε στην εποχή της. Είναι όμως μια ταινία που πάντα ο δημιουργός της ήθελε να τη δούμε με ματιά ανεξάρτητη από την εποχή κατά την οποία έγινε. Να τη δούμε όπως βλέπουμε πάντα τις ταινίες που μένουν στην ιστορία του κινηματογράφου.
Έτσι και τα Πέτρινα χρόνια, η αληθινή ιστορία της Ελένης και του Μπάμπη όπως του την αφηγήθηκε η Ιωάννα Καρυστιάνη, η γυναίκα του. Μια ταινία βγαλμένη από ένα είδος δύσκολο που θέλει την καταγραφή της έντονης πολιτικής ζωής της χώρας και ταυτόχρονα τη συγκίνηση του θεατή με αφορμή μια πολύ προσωπική ιστορία. Ένας είδος κινηματογράφου που υπηρέτησε για παράδειγμα ο Σίντνεϊ Πόλακ. Αυτή η συγκίνηση παρεξηγήθηκε τότε και ο ίδιος είχε πει πως «το γεγονός ότι η ταινία χαρακτηρίζεται συναισθηματική, θεωρώ ότι είναι το μεγαλύτερο επίτευγμα».
