Δεν ξέρω αν είναι η Μογγολία ή η Ιοκάστη που με μετακινεί περισσότερο. Ίσως και τα δύο. Θυμάμαι τη διαδρομή από το αεροδρόμιο. Οκτώ άντρες κι εγώ, σε ένα μικρό λεωφορείο που έτρεχε ανάμεσα στις στέπες. Αγελάδες, άλογα, πρόβατα σκόρπια σαν σημάδια σε μια ακατανόητη γραφή. Κι εγώ, στη μέση του πουθενά, να ετοιμάζομαι να παίξω έναν ρόλο που πάντα με φοβίζει λίγο περισσότερο απ’ όσο παραδέχομαι.
Στο ξενοδοχείο μας περίμεναν πρόσωπα φωτεινά, ευγενικά. Τα παιδιά του φεστιβάλ μας φρόντιζαν με γενναιοδωρία που δεν είχε τίποτε το επιτηδευμένο. Κι όταν είδα την παράσταση του Εθνικού Θεάτρου της Ουλάν Μπατόρ, με τα σώματα που κινούνταν σαν να τα φυσούσε ο άνεμος της στέπας, ένιωσα ότι βρίσκομαι σε τόπο που αναπνέει θέατρο.
Η δική μας παράσταση Οιδίπους τύραννος έγινε στη Σχολή Καλών Τεχνών. Μια τεράστια σκηνή, προβληματική αλλά ζωντανή. Φοιτητές, καθηγητές, τεχνικοί – όλοι εκεί, με προθυμία που σε αγκάλιαζε πριν προλάβεις να πεις οτιδήποτε. Εκεί γνώρισα και την εθνική τους κινηματογραφική σταρ Sambuu Sarantuya, πρόεδρο της Saint Muse Academy. Με χακί παντελόνι, καρό πουκάμισο και εργατικό καπελάκι.
Με πλησίασε και μου είπε: «Έχω παίξει την Ιοκάστη». «Τότε με καταλαβαίνετε» της απάντησα.
Κι ήταν αρκετό για να αγκαλιαστούμε σαν να είχαμε συναντηθεί σε άλλη ζωή.
Η Ιοκάστη. Πάντα την πλησιάζω με φόβο. Από πού να πιαστείς; Από τη σιωπή της ή από το βάρος της αλήθειας; Κι ο Τειρεσίας, τόσο κοντά μου καμιά φορά, με την κατάρα να γνωρίζει πριν από όλους. Το στομάχι μου συχνά ξέρει πριν από το μυαλό μου. Το σώμα πρώτα. Η ανησυχία, μετά η σκέψη.
Η παράσταση πήγε υπέροχα. Τόσο που για λίγο ξέχασα το άγχος του διαγωνισμού. Γιατί, όσο κι αν λες ότι δεν σε αφορά, πάντα σε αφορά.
