Το Μουντιάλ που παρακολούθησα με πάθος ήταν του 1986 στο Μεξικό, φοιτητής της Φιλοσοφικής στη Θεσσαλονίκη. Στην πλειονότητα των φοιτητικών σπιτιών τηλεόραση δεν υπήρχε. Υπήρχε όμως το Στέκι της Φοιτητικής Ένωσης ΑΠΘ (ΦΕΑΠΘ) και για πρώτη φορά στήθηκε γιγαντοοθόνη, σειρές καρέκλες, ένα μπαράκι με σουβλάκια και μπίρες. Και ας πάει και το παλιάμπελο (όπου «παλιάμπελο» βλέπετε… εξεταστική του Ιουνίου).
Υπήρχε και ένας άλλος λόγος. Η συντριπτική πλειονότητα όσων στήναμε εξέδρα από το απόγευμα ως τα χαράματα συμπαθούσαμε τη Σοβιετική Ένωση γενικώς. Την εθνική της ομάδα ειδικώς! Τα «Μιγκ» του Βαλέρι Λομπανόφσκι στον πρώτο αγώνα διέλυσαν με 6-1 την Ουγγαρία. Ένα εκπληκτικό σύνολο με παίκτες όπως ο Ντασάεφ, ο Μπελάνοφ, ο Ζαβάροφ, ο Ρατς, ο Μπεσόνοφ, ο Ντεμιανένκο, ο Μπάλτασα, ο Γιακοβένκο. Και βέβαια οι μετέπειτα παίκτες του Ολυμπιακού Προτάσοφ και Λιτόφτσενκο.
Το ζήτημα αμέσως πολιτικοποιήθηκε. Στον «κομψό» ενθουσιασμό των αριστερών απαντούσε η «χιουμοριστική» ατάκα του δεξιού τύπου που θυμήθηκε τα γεγονότα του 1956. «Οι Ρώσοι, 30 χρόνια μετά, ισοπέδωσαν πάλι την Ουγγαρία». Ακολούθησαν νέες νίκες και ήρθε ο πρώτος νοκ άουτ αγώνας της Σοβιετικής Ένωσης με το Βέλγιο. 15 του Ιούνη στο Λεόν. Εννοείται sold out στο Στέκι. Πάνω από 300 φίλαθλοι. Αν και ο αγώνας ήταν μεταμεσονύκτιος.
Προσωπικά ήμουν σίγουρος για τη νίκη του «σοσιαλισμού». Στο 28ο λεπτό ο Μπελάνοφ άνοιξε το σκορ. Υπολόγιζα όμως χωρίς τον ξενοδόχο του «καπιταλισμού». Τα «Μιγκ» προκαλούσαν εκτός από πολιτικό πονοκέφαλο και οικονομικό πυρετό στις στοιχηματικές εταιρείες και στους μάνατζερ. Οπότε έπιασε δουλειά η FIFA. Το έργο της επαναφοράς στην «κανονικότητα» ανέλαβε ο Σουηδός ρέφερι Έρικ Φρέντρικσεν.
