Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω σήμερα τι γίνεται τα βράδια στο θρυλικό, για εμάς τότε, Toy της πλατείας Καρύτση. Ένα μπαράκι, μικρό μεν, «δεύτερο σπίτι» δε για πολλούς που δουλεύαμε στον ΔΟΛ εκεί απέναντι, στη Χρήστου Λαδά, και που σπεύδαμε για το ουϊσκάκι μας μετά το κλείσιμο του φύλλου. Βραδιές και ξενύχτια αξέχαστα.
Μια από τις πιο αξέχαστες βραδιές στο Toy είναι εκείνη του τελικού του Μουντιάλ στις 12 Ιουλίου του 1998.
(Σημειώνω ότι εδώ και πολλά χρόνια είμαι οπαδός της εθνικής Γαλλίας. Ίσως να γίνω και της εθνικής Ελλάδας. Όταν αυτή καταφέρει να φτάσει σε τελικό, ακόμη και αν βρεθεί σε αυτόν απέναντι στην εθνική Γαλλίας. Δεσμεύομαι – «υπό όρους και προϋποθέσεις» που λένε και οι εταιρείες, που λέει και η ΝΔ για τις φοβερές κοινωνικές παροχές της όταν βλέπει τα σκούρα.)
Είναι λοιπόν η βραδιά του τελικού απέναντι στην εθνική Βραζιλίας. Το Toy είναι γεμάτο, μέσα και έξω. Εγώ εκεί πιο νωρίς, για να εξασφαλίσω θέση μέσα και κάτω από την τηλεόραση. Ασφυκτικά γύρω από την μπάρα. Έξω κόσμος έφτανε και μέχρι την πλατεία μπροστά στο θέατρο Μουσούρη. Όλοι σχεδόν, όπως αποδείχτηκε, ήταν με την εθνική Βραζιλίας. Το 3-0 φυσικά δεν θα ξεχαστεί από πλευράς τους, μεταξύ των οποίων και τρεις τέσσερις φίλοι μου και αυτοί ένθερμοι «βραζιλιάνοι».
Εγώ λάτρης όλης της ενδεκάδας, ερωτευμένος με τον Ζιζού (Ζιντάν), κυρίως, με τον Μπαρτέζ, τον Βιεϊρά, τον Λιζαραζού και φυσικά με τον μετέπειτα δικό μας «θρυλικό» Καρεμπέ.
Η ατμόσφαιρα πολύ ηλεκτρισμένη, μπίρες παντού! Εγώ να πειράζω τους φίλους μου, ως συνήθως, ως ο πιο εξωστρεφής της παρέας. «Θα σας κάνουμε, θα σας δείξουμε» κ.λπ. Εκείνοι ήταν βέβαιοι για τη νίκη της Βραζιλίας – και ποιος δεν ήταν;
