Skip to content
Home » News » Οδός Νίκου Τεμπονέρα και η μνήμη που δεν μπορεί να βανδαλιστεί

Οδός Νίκου Τεμπονέρα και η μνήμη που δεν μπορεί να βανδαλιστεί

    Οδός Νίκου Τεμπονέρα και η μνήμη που δεν μπορεί να βανδαλιστεί

    Published

    Οδός Νίκου Τεμπονέρα και η μνήμη που δεν μπορεί να βανδαλιστεί

    Published
    Η Ελισάβετ Σολωμού αφηγείται στο Short Stories τις στιγμές που έζησε ως μαθήτρια γυμνασίου στο κατειλημμένο σχολείο όπου στις 8 του Γενάρη του 1991 δολοφονήθηκε ο καθηγητής Νίκος Τεμπονέρας

    Τα θυμάμαι όλα. Ήταν 8 του Γενάρη του 1991 και οι νταήδες, Μαραγκός και σία, εκείνο το πρωινό ήταν έξω από το σχολείο μας, παριστάνοντας τους «αγανακτισμένους γονείς».

    Κάποιοι ελάχιστοι καθηγητές και ο γυμνασιάρχης Παπαθεοδώρου παρίσταναν πως μας έπαιρναν απουσίες στα καπό των παρκαρισμένων αυτοκινήτων. Τους βλέπαμε από την ταράτσα του σχολείου και τραγουδούσαμε: «Έχε τον νου σου στο παιδί». Η πλειονότητα ήταν μαζί μας. Γονείς και καθηγητές. Θυμάμαι τους ψιθύρους και τις απειλές για τις ανακαταλήψεις. Δεν μας ένοιαζε.

    Φύγαμε το απόγευμα και έμειναν πίσω τα παιδιά του λυκείου για τη διανυκτέρευση. Το τηλέφωνο χτύπησε τέσσερις πέντε ώρες αργότερα. Ο θείος μου, που περνούσε τυχαία έξω από το νοσοκομείο του Αγίου Ανδρέα, είδε κόσμο συγκεντρωμένο. Προσπάθησε να μάθει. «Κάτι έγινε στο σχολείο σου, Ελισάβετ. Λένε ότι χτύπησαν έναν καθηγητή. Χαροπαλεύει. Χτύπησαν και τα παιδιά που ήταν μέσα» μου είπε.

    «Ποιοι;» ρώτησα. «Οι τραμπούκοι της ΟΝΝΕΔ». Ήταν αυτοί που το πρωί μας απειλούσαν και το έπαιζαν δήθεν αγανακτισμένοι γονείς. Αυτοί που με τις ευλογίες Τάγαρη και Νικολόπουλου ξεκίνησαν τότε τις ανακαταλήψεις. Οι χρυσαυγίτες της εποχής μας.

    Πήρα αμέσως τηλέφωνο τον καλό μου φίλο Παναγιώτη. Δεν ξέραμε τι να κάνουμε. Από ποιον να μάθουμε ποιοι είχαν χτυπηθεί; Ποιος καθηγητής ήταν; Όλα ήταν συγκεχυμένα. Δώσαμε ραντεβού στο σχολείο στις επτά το πρωί της επόμενης ημέρας. Πήγαμε και ήμασταν λίγοι εκείνη την ώρα.

    Δεν θα ξεχάσω ποτέ την εικόνα από τα αίματα και την εγκεφαλική ουσία που αντίκρισα κοντά στην εξώπορτα του σχολείου. Δεν μπορούσαμε να σταματήσουμε τα δάκρυά μας. Το πρώτο που σκεφτήκαμε ήταν να κουβαλήσουμε ένα θρανίο και να το βάλουμε εκεί έτσι ώστε να μην πατηθεί. Ήρθαν και τα παιδιά του λυκείου με τους επιδέσμους στα χέρια, στους καρπούς, από τα ξυραφάκια των νταήδων που τα έκρυβαν μες στα νεράτζια. Μας διηγήθηκαν όσα έγιναν το προηγούμενο βράδυ.

    Δεν θα ξεχάσω ποτέ τα αίματα και την εγκεφαλική ουσία που αντίκρισα κοντά στην εξώπορτα του σχολείου. Δεν μπορούσαμε να σταματήσουμε τα δάκρυά μας

    Ο Τεμπονέρας ήταν ακόμη στη ζωή. Είχαμε αρχίσει να γινόμαστε πολλοί. Μας κατέκλυζαν μόνο συναισθήματα. Απερίγραπτα και μοναδικά. Μαθητές, γονείς, καθηγητές και απλοί πολίτες ήμασταν ένα. Ξεκινήσαμε μια αυθόρμητη πορεία από το σχολείο. Όταν είχαμε φτάσει στα Ψηλαλώνια, λίγες δεκάδες μέτρα μακρύτερα, μάθαμε ότι ο καθηγητής ξεψύχησε.

    Η πορεία ρουφούσε σαν μαγνήτης τους περαστικούς, τα καταστήματα έκλειναν και οι άνθρωποί τους ενσωματώνονταν στην πορεία. Ήταν η πιο μεγάλη και η πιο μεγαλειώδης πορεία που θυμάμαι, όπως άρμοζε στην ψυχή εκείνου που μπήκε μπροστά, γιατί «είχε το νου του στο παιδί». Από τα παρατεταγμένα ΜΑΤ στα στενά των δρόμων μας προστάτευαν οι αλυσίδες των γονιών μας και όλων των δημοκρατικών πολιτών της Πάτρας που η θυσία του Τεμπονέρα έβγαλε στους δρόμους εκείνη την ημέρα.

    Έναν χρόνο αργότερα ήμασταν ήδη μαθητές λυκείου. Η πόλη δεν είχε ξεχάσει το έγκλημα. Ούτε εμείς. Πλησίαζε το μνημόσυνο και ετοιμάζαμε στο κλειστό γυμναστήριο του σχολείου μια μικρή έκθεση με ντοκουμέντα και δημοσιεύματα, καθώς και μια συναυλία στη μνήμη του νεκρού μας. Οι μνήμες ήταν νωπές και επίμονες. Σκάρωσα ένα ποίημα και το έδειξα στον Παναγιώτη διστακτικά. Μου έγνεψε με επιδοκιμασία και μέσα σε λίγες ώρες το είχε μελοποιήσει.

    Την ημέρα του μνημόσυνου οι δρόμοι της Πάτρας πλημμύρισαν ξανά. Χιλιάδες άνθρωποι τιμούσαν τον Νίκο Τεμπονέρα σε μια ακόμη μεγαλειώδη πορεία στη μνήμη του. Στη συναυλία και στο τραγούδι μας όμως χώρεσαν όλοι. Μέχρι που έγινε σύνθημα και γραφόταν επί μέρες και μήνες σε διάφορα σημεία της πόλης.

    ΟΔΟΣ ΝΙΚΟΥ ΤΕΜΠΟΝΕΡΑ

    Περνούν τα χρόνια κι οι καιροί

    κι είσαι στη μνήμη μας εσύ,

    δε σε ξεχνάμε.

    8 Γενάρη κι οι λοστοί

    να σε χτυπάνε με ορμή,

    θα το θυμάμαι.

     

    Όμως δεν ήσουνα εσύ που έφυγες απ’ τη ζωή,

    είναι νεκροί όλοι αυτοί που σε σκοτώσαν…

    Γιατί καθόλου δε μετρούν όσοι με όπλα πολεμούν,

    μα κείνοι που με την ψυχή τη μάχη δώσαν…

     

    Ίσως δεν ήμουνα εκεί

    όταν τραμπούκοι είχαν μπει,

    αλλά το ξέρω

    Πως πρότεινες ένα κορμί,

     όταν πολλοί ήσαν αυτοί.

    Ήταν… στημένο!

    Για πολλά χρόνια το μνήμα αλλά και το μνημείο του Νίκου Τεμπονέρα έξω από το σχολείο που δολοφονήθηκε δέχονταν βανδαλισμούς από τους συνεχιστές των νταήδων. Λες και θα κατάφερναν κάτι. Λες και υπήρχε ποτέ περίπτωση να βανδαλιστεί η αλήθεια και η μνήμη μέσα μας.

    banner_300_250
    Ελισάβετ Σολωμού
    Η Ελισάβετ Σολωμού είναι αρχαιολόγος

    ΣΧΕΤΙΚΑ LINKS

    MORE SHORT STORIES

    τεμπονερας shortstories
    Short

    Το 48ωρο από τη δολοφονία Τεμπονέρα έως το λαμπάδιασμα του Κ. Μαρούση

    Ο Δημήτρης Λένης γράφει στο Short Stories για την ένταση και την έκταση των γεγονότων που έζησε στην Πάτρα και στην Αθήνα, τον Γενάρη του 1991, μέσα σε ένα 48ωρο από τη δολοφονία του Νίκου Τεμπονέρα που έμοιαζε με αιωνιότητα

    ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΛΤΕΖΑΣ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ
    Short

    Δύο μόνα γαρίφαλα για τον Μιχάλη Καλτεζά

    Ο Αντώνης Ζήβας ξετυλίγει το νήμα που οδηγεί από την εξέγερση του 1973 στη δολοφονία του Μιχάλη Καλτεζά από τις δυνάμεις καταστολής στη διαδήλωση για την επέτειο του Πολυτεχνείου το 1985