Skip to content
Home » Όταν κοίταξα στα μάτια τον πατέρα του δολοφονηθέντα Ρομά Νίκου Σαμπάνη

Όταν κοίταξα στα μάτια τον πατέρα του δολοφονηθέντα Ρομά Νίκου Σαμπάνη

    Όταν κοίταξα στα μάτια τον πατέρα του δολοφονηθέντα Ρομά Νίκου Σαμπάνη

    Published

    Όταν κοίταξα στα μάτια τον πατέρα του δολοφονηθέντα Ρομά Νίκου Σαμπάνη

    Published
    Ο κινηματογραφιστής Γιάννης Μισουρίδης αφηγείται στο Short Stories τη συνάντησή του με τον πατέρα του 18χρονου Ρομά Νίκου Σαμπάνη που δολοφονήθηκε από αστυνομικούς τον Οκτώβριο του 2021

    Η στιγμή που ένας μπαλαμός κοιτάζει στα μάτια και παρατηρεί έναν Ρομά, ενώ ένας Ρομά αναρωτιέται αν υπάρχει μια κάποια ελπίδα εμπιστοσύνης, φαίνεται να αργεί ακόμα να χάσει την έντασή της.

    Έχω βρεθεί αμέτρητες φορές σε αυτήν τη θέση. Έχω πλησιάσει Ρομά για να αγοράσω καρπούζι, για το χρώμα των ρούχων τους, για τα δαχτυλίδια στα δάχτυλα των γυναικών τους, για το χρώμα του δέρματός τους, για τα όμορφα παιδιά τους, για την εντύπωση ελευθερίας που μου απέπνεαν. Επίσης, πλησίασα τους Ρομά και την κοινωνία τους για να κάνω κάποια μικρή ταινία που θα πληρωνόμουν γι’ αυτήν.

    Αντίθετα, όσες φορές με πλησίασε κάποιος από αυτούς ήταν για τρεις λόγους. Είτε για να μου πουν τη «μοίρα» μου είτε για να μου πουλήσουν ένα λουλούδι είτε για να με ρωτήσει κάποιος αν έχω καμιά παλιατζούρα να φορτώσει στο φορτηγό.

    Οι Ρομά έπαιξαν για μένα τον απλοϊκό ρόλο του Άλλου, του διαφορετικού, του επαναλαμβανόμενα παραβατικού, του εντελώς αγράμματου. Του βρώμικου με το χαμηλό προσδόκιμο ζωής και την υψηλή βρεφική θνησιμότητα. Του περιπλανώμενου νομάδα, δίχως γραμμένη γλώσσα και κείμενα.

    Οι Ρομά για μένα ήταν το μεγάλο αίνιγμα των δρόμων της πόλης, απείρως περιπλοκότερο από τους ουσιοεξαρτημένους, τους αστυνομικούς, τους περιπτεράδες ή τη μακαρίτισσα πλέον τη «Φτερού», για όποιον ξέρει ή θυμάται.

    Τον Οκτώβρη του 2021, η αστυνομία δολοφόνησε ένα δεκαοκτάχρονο αγόρι. Αυτό το παιδί μεγάλωσε χωρίς νερό και ρεύμα, σε μια κακοτράχαλη περιοχή, πίσω από τη Μαγούλα και τον Ασπρόπυργο.

    Σε κάποια από τις εξορμήσεις του στον «πολιτισμό», μια ομάδα καταδρομέων αστυνομικών τον γάζωσε στη θέση του συνοδηγού κάποιου κλεμμένου αυτοκινήτου.

    Η γνωριμία μου με την Αλεξάνδρα, τη δικηγόρο που ανέλαβε να ζητήσει τις ευθύνες της πολιτείας για τη δολοφονία του νεαρού Νίκου, με οδήγησε στη Νέα Ζωή, στον οικισμό όπου ζουν οι Σαμπάνηδες.

    Σε κάποια από τις εξορμήσεις του στον «πολιτισμό», μια ομάδα καταδρομέων αστυνομικών τον γάζωσε στη θέση του συνοδηγού κάποιου κλεμμένου αυτοκινήτου

    Εκεί, για άλλη μια φορά, είπα δυο τρεις ευγενικές λέξεις και σήκωσα τον φακό της μηχανής προς το πρόσωπο του πατέρα του νεκρού. Είμαι κι εγώ πατέρας παιδιών κι έτσι δεν ήταν καθόλου τυπικό αυτό που ένιωθα.

    Έβαλα στο κάδρο μου το πρόσωπο του πατέρα. Διόρθωσα την έκθεση, ώστε να αποδοθεί ο χρωματικός τόνος της επιδερμίδας. Εστίασα με προσοχή ώστε να μη χαθούν οι πόροι του δέρματος και οι ρυτίδες, τα κοντά συρμάτινα μαλλιά και το «χαλασμένο» μάτι, ποιος ξέρει από τι.

    Και όπως πάντα, τράβηξα ακόμη μία εικόνα. Ο άντρας, ο πατέρας του νεκρού αγοριού, συνέχισε να με κοιτάζει με ένα μίγμα προσμονής και απορίας.

    Τελικά, η εικόνα μου βγήκε κουνημένη…

    banner_300_250
    Picture of Γιάννης Μισουρίδης
    Ο Γιάννης Μισουρίδης είναι σκηνοθέτης ντοκιμαντέρ, κινηματογραφιστής

    Κεντρική φωτογραφία
    Γιάννης Μισουρίδης

    ΣΧΕΤΙΚΑ LINKS

    MORE STORIES

    Ρομά Τσιγγάνοι Σταύρος Ψυλλάκης shortstories.gr
    Short

    «Δώσε μου ένα ευρώ…»

    Ο σκηνοθέτης Σταύρος Ψυλλάκης αφηγείται στο Short Stories στιγμές από τη γνωριμία του με μια οικογένεια Ρομά από το Ζεφύρι, την περίοδο των γυρισμάτων του ντοκιμαντέρ «Μικρές ιστορίες Ρομά»

    Στέλλα Φαϊτάκη_Αέρας στους δρόμους είμαστε οι Τσιγγάνοι short stories gr
    Short

    «Aέρας στους δρόμους είμαστε οι Τσιγγάνοι»

    Η Στέλλα Φαϊτάκη αφηγείται για το Short Stories στιγμές από τη συνεργασία της με την Κατερίνα και μια ομάδα νεαρών Ρομά της Χίου, σε μια δράση γνωριμίας με τα μνημεία της πόλης της Χίου

    ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΤΟΥΜΠΑΝΑΚΗ «Κάτσε να φάμε μαζί, Αγγέλα μας…»
    Short

    «Κάτσε να φάμε μαζί, Αγγέλα μας…»

    Η Αγγελική Τουμπανάκη γράφει στο Short Stories για τη μουσική και ανθρώπινη συνάντηση και συνεργασία της με τους μουσικούς του τσιγγάνικου συγκροτήματος Sam Roma