«Οι αγωνιστικές κινητοποιήσεις δεν σταμάτησαν ποτέ. Από τότε, διευθυντές σχολείων στα διαλείμματα καλούσαν το σπουδαστικό τμήμα της ασφάλειας. Κραβαρίτης, Καραπαναγιώτης, Μάλλιος, Πενταγιώτης, Λάμπρου. Ανοίγανε τις τσάντες, γιατί υπήρχε στον ΣΕΜΜΕ ένας χώρος συλλογικότητας, συντροφικότητας, συναδέλφωσης μεταξύ των μαθητών, υπήρχε μια δημιουργικότητα εκεί.
»Εκδίδαμε μια εφημερίδα, τη Μαθητική, στις σελίδες της οποίας ο καθένας μπορούσε να διαβάσει λογοτεχνία, επιστήμη, ποίηση, ποδόσφαιρο[…] Όπου βρίσκαν τη Μαθητική, μες στις τσάντες των παιδιών, στα διαλείμματα, αφού πρώτα καλούσαν την ασφάλεια, φώναζαν τους μαθητές και τους απέβαλλαν. Μια τέτοια περίπτωση ήταν ο συμμαθητής μας ο Κώστας Αγγελόπουλος».
Με αυτά τα λόγια περιγράφει ο Στάθης Αρμάος στο νέο –εν εξελίξει– ντοκιμαντέρ της ομάδας Συλλογική Μνήμη την καθημερινότητα των μαθητών και μαθητριών στα νυχτερινά σχολεία την περίοδο του ’60.
Με την ΕΔΑ αξιωματική αντιπολίτευση, το κράτος θωρακίστηκε και απάντησε εξαπολύοντας έναν νέο κύκλο καταστολής, που περιλάμβανε συλλήψεις, εκτοπίσεις και επιτήρηση αγωνιστών και αγωνιστριών κάθε ηλικίας και σε κάθε μορφή της κοινωνικής τους ζωής και δραστηριότητας.
