Ημουν επτά χρόνων όταν είδα την πρώτη μου παράσταση θεάτρου σκιών, κατά τη διάρκεια οικογενειακών διακοπών στην Ελλάδα. Απόλαυσα απόλυτα την εμπειρία, παρά το γεγονός ότι δεν καταλάβαινα πολύ καλά τη γλώσσα ή δεν γνώριζα πολλά για τους χαρακτήρες της ιστορίας. Ο αντίκτυπος εκείνης της νύχτας δεν ήταν πολύ προφανής για μένα τη δεδομένη εποχή.
Πολλά χρόνια αργότερα, κατά τη διάρκεια του πρώτου μου ταξιδιού στην Ασία το 1994, είδα παραστάσεις στην Ταϊλάνδη και την Ινδονησία. Ο εγκέφαλός μου συνδέθηκε άμεσα με την τέχνη. Όσο περισσότερο παρακολουθούσα τόσο περισσότερο με συνέπαιρνε. Με τράβηξε το φως, με μέθυσε η ενέργεια που πήγαζε από την οθόνη. Οι σκηνές μάχης ήταν καταπληκτικές.
Το θέατρο σκιών γιόρταζε και εξέφραζε την ομορφιά του ανθρώπινου πνεύματος. Την αιώνια πάλη μεταξύ καλού και κακού. Την ικανότητα του κουκλοπαίκτη να με κάνει να μπω στο όνειρο. Να μπω στην ιστορία και να πάρω θέση. Νομίζω ότι αυτό ήταν που με προσέλκυσε εξαρχής. Ήταν μια τέλεια αντανάκλαση αυτού που συνέβαινε μέσα μου. Το θέατρο σκιών έγινε ταυτόχρονα θέμα και μεταφορά για τη ζωή μου.
Για περισσότερες από δύο δεκαετίες έχω ζήσει ανάμεσα στο φως και στη σκιά. Η δουλειά μου με έχει ταξιδέψει σε όλη τη νοτιοανατολική Ασία. Σταδιακά επεκτάθηκα πέρα από την έρευνα στη φωτογραφία, στον κινηματογράφο, στις εγκαταστάσεις και στην αυτοβιογραφική αφήγηση.
Ύστερα από χρόνια εργασίας με την ψηφιακή τεχνολογία ήθελα να κάνω κάτι διαφορετικό. Πιο προσωπικό, πιο οικείο, πιο εννοιολογικό. Ήθελα ξανά υφή. Ατέλεια. Βραδύτητα. Ήθελα να ανακτήσω κάτι που ένιωθα ότι είχα χάσει – μια πιο οικεία σχέση με τη δημιουργία εικόνων και με τον εαυτό μου. Ξεκίνησα με την ιδέα μιας σύντομης ιστορίας, χρησιμοποιώντας την ως βάση για τη νέα μου έκθεση, ένα είδος οπτικού ημερολογίου μιας απραγματοποίητης ταινίας.
