Τη νύχτα της 12ης Ιουνίου 2016 στο Pulse Nightclub στο Ορλάντο της Φλόριντα ένας ένοπλος εισβάλλει στον χώρο. Ανοίγει πυρ. Μέσα σε λίγα λεπτά ένας χώρος ελευθερίας μετατράπηκε σε τόπο τρόμου. Σαράντα εννιά άνθρωποι σκοτώθηκαν. Πενήντα οκτώ τραυματίστηκαν.
Το Pulse δεν ήταν απλώς ένα κλαμπ. Για πολλούς ήταν ένας ασφαλής χώρος, ένας τόπος όπου μπορούσαν να υπάρξουν χωρίς να απολογούνται. Εκείνο το βράδυ οι πρώτοι πυροβολισμοί μπλέχτηκαν με τη μουσική. Για λίγα δευτερόλεπτα δεν ήταν σαφές τι συμβαίνει. Μετά έγινε.
Κάποιοι έτρεξαν, κάποιοι κρύφτηκαν, κάποιοι έστειλαν μηνύματα. Και μετά έμεινε η σιωπή.
Ο δράστης ήταν 29 χρόνων. Το κίνητρο της πράξης του μέχρι σήμερα παραμένει σύνθετο, συνδυάζοντας στοιχεία εξτρεμιστικής ιδεολογίας, προσωπικής βίας και μίσους απέναντι στη διαφορετικότητα.
Τα γεγονότα εκείνης της νύχτας δεν επηρέασαν μόνο όσους βρίσκονταν στο κλαμπ. Άφησαν βαθύ αποτύπωμα στη συλλογική μνήμη.
Η ανάγκη να κατανοηθεί η απώλεια, να ειπωθούν ιστορίες που έμειναν πίσω και να δοθεί νόημα σε μια τόσο βίαιη πράξη οδήγησε πολλούς δημιουργούς να στραφούν στην τέχνη. Μέσα από αυτή την ανάγκη γεννήθηκε το θεατρικό έργο Το χελιδόνι του Καταλανού συγγραφέα Γκιλιέμ Κλούα.
Στις 13 Φεβρουαρίου 2026 η ομάδα μας βρέθηκε στην πρώτη πρόβα για το Χελιδόνι, με σκηνοθέτη τον Γιάννη Αναστασάκη. Ο Γιάννης, από την πρώτη κιόλας ανάγνωση, με απόλυτη ευαισθησία στάθηκε στο πώς αναμετριόμαστε με την αλήθεια. Όχι γενικά. Συγκεκριμένα.
Πώς είναι να φοβάσαι να είσαι ο εαυτός σου; Να μη λες όσα θες να πεις; Να ξέρεις την πραγματικότητα, αλλά να αρνείσαι να τη δεις;
Το Χελιδόνι του Γκιλιέμ Κλούα δεν αναπαριστά την επίθεση. Δεν προσπαθεί να δείξει τη βία. Στέκεται σε αυτό που μένει μετά. Στη μνήμη που ποτέ δεν σβήνει. Στη δυσκολία να αποδεχτείς την αλήθεια για τον άλλον.
