Μια προσωπική μου ιστορία στο Σινέ Παλάς στο Παγκράτι

Μόλις μπήκα στην αίθουσα, αισθάνθηκα σαν να παίζω σε κάποια αμερικανική ταινία της δεκαετίας του ’50. Ήταν το πιο όμορφο σινεμά που είχα βρεθεί ποτέ μου. Δεν μπορούσα να πιστέψω πως υπήρχε τέτοιο μέρος στην Αθήνα. Πόσο μάλλον πως για τις επόμενες ώρες θα το έχω όλο αποκλειστικά για μένα. Αναμένοντας, παρατηρούσα γοητευμένος τη φινετσάτη περιρρέουσα αισθητική του. Το κυανό γυαλιστερό πάτωμα, τα κόκκινα βελούδινα καθίσματα με τις χρυσαφί λεπτομέρειες, τους ροζ και τους γαλάζιους τοίχους.

Το κρύο όμως ήταν πράγματι τσουχτερό. Κάθε φορά που ανάσαινα, απελευθερωνόταν από τα χείλη μου μια μικρή ασημένια αχλή η οποία διαλυόταν αργά. Θυμήθηκα πώς με αυτό τον τρόπο παρίστανα ότι κάπνιζα τα παιδικά μου χρόνια, όταν ερχόταν ο βαρύς χειμώνας. Τα πόδια μου σύντομα άρχισαν να τρέμουν και μέσα μου ξεκίνησα να αναρωτιέμαι αν έκανα καλά που δέχτηκα να μπω. Σαν να εισακούστηκε η ανησυχία μου, ένας αδύναμος, γλυκός από μηχανής θεός, εμφανίστηκε από την κεντρική πύλη με τη μορφή ενός ηλικιωμένου άντρα. Με αργό βήμα έσερνε μια σόμπα, από αυτές που είχαν τα πολύ παλιά σπίτια του παππού ή της γιαγιάς μας.

Δεν μπορούσα να το πιστέψω. Ο κύριος αυτός έφερε τη σόμπα και την άφησε ακριβώς στα πόδια μου, για να μην κρυώνω όσο παρακολουθώ την ταινία. Σε κάθε μου απόπειρα να πω «ευχαριστώ», εκείνος με διέκοπτε με ευγενική αυθάδεια που θα άρμοζε σε έναν gentleman μιας πολύ μακρινής εποχής. Ζεστάθηκα μέχρι το μεδούλι. Εκείνος αποχώρησε διακριτικά και πήγε στο δωμάτιο του εξώστη για να ξεκινήσει την προβολή. Αμέσως η οθόνη πλημμύρισε με πανέμορφες εικόνες, χρώματα και μουσικές.

Ο κύριος στο διάλειμμα με κέρασε ζεστό τσάι και μου διηγήθηκε την ιστορία του κινηματογράφου και της οικογένειάς του. Επέστρεψα στην αίθουσα και βγήκα σαν μαγεμένος μόνο όταν τελείωσε το roll με τους τίτλους όλων των συντελεστών.

Αποχαιρέτησα ζεστά τον κύριο και την αδελφή του και μπήκα στο πρώτο ταξί που σταμάτησε στο σινιάλο μου. Σκεφτόμουν πόσο ασήμαντο πράγμα είναι η στρατιωτική θητεία, πόσο σκληρό είναι να αυτοτιμωρούμαι με επιπρόσθετες ώρες μοναξιάς, πόσο τυχερός είμαι που ζω και που υπάρχει ο κινηματογράφος. Καθώς κοίταζα την πόλη να ταξιδεύει νωχελικά προς την αντίθετη κατεύθυνση από μένα, συνέβη το πιο απροσδόκητο πράγμα. Άρχισε να χιονίζει. Μου φαινόταν ασύλληπτο. Το χιόνι έπεφτε σαν λευκό κομφετί από τον ουρανό και η αττική νύχτα έγινε ξαφνικά η πιο φωτεινή γιορτή.

Η ταινία που μόλις είχα παρακολουθήσει ήταν οι Ομπρέλες του Χερβούργου του Ζακ Ντεμί, ένα φιλμ που αγάπησα όσο πολύ λίγα στη ζωή μου. Και το σινεμά στο οποίο τελέστηκε αυτό το μικρό θαύμα των Χριστουγέννων ήταν το Σινέ Παλάς.

Πριν από μερικές μέρες «κοιμήθηκε» ο κύριος Ματθαίος Πόταγας. Ο ρομαντικός ιδιοκτήτης με τη σόμπα, το ζεστό τσάι και τις πλούσιες ιστορίες.

Ας μην αφήσουμε το Παλάς να αποκοιμηθεί μαζί του.
Ας το κρατήσουμε λίγο ακόμη ξύπνιο, για να μπορούμε να ονειρευόμαστε κι εμείς μαζί του.
Ας μην αφήσουμε κανένα σινεμά να αποκοιμηθεί. Και πιο πολύ απ’ όλα το ίδιο το ελληνικό σινεμά.