Από τους τόσους και τόσους ποδοσφαιρικούς αγώνες που έχω παρακολουθήσει αυτός ανάμεσα στην Αργεντινή και στο Πράσινο Ακρωτήρι θεωρώ ότι ήταν ξεχωριστός. Το μόνο βέβαιο είναι ότι θα μου μείνει αξέχαστος.
Από την αρχή του Μουντιάλ είχα μια συμπάθεια στο Πράσινο Ακρωτήρι. Μάλιστα το παρακολούθησα από τις κερκίδες του Houston Stadium να παίζει εναντίον της Σαουδικής Αραβίας.
Και να που στην παρθενική τους παρουσία στο Παγκόσμιο Κύπελλο οι Καποβερντιανοί ποδοσφαιριστές βρέθηκαν αντιμέτωποι με την πρωταθλήτρια κόσμου. Επιπλέον η Αργεντινή είναι νούμερο ένα στην παγκόσμια κατάταξη, ενώ το Πράσινο Ακρωτήρι βρίσκεται στην 64η θέση. Η μια χώρα έχει πληθυσμό πάνω από 46 εκατομμύρια και η άλλη λίγο πάνω από μισό εκατομμύριο.
Επίσης να σημειώσω ότι οι ομάδες που συμμετέχουν στη διοργάνωση είναι 48. Από αυτές μόνο οι 11, μεταξύ των οποίων και το Πράσινο Ακρωτήρι, ήταν εκτός των πρώτων 50 στα FIFA rankings. Είναι δηλαδή σαν να τους λένε, κατά λάθος βρίσκεστε εδώ. Υπάρχουν 16 άλλες ομάδες που θα έπρεπε να ήταν εδώ αντί για εσάς!
Μα τι σημασία έχουν όλα αυτά… Μες στο γήπεδο οι παίκτες από αυτήν τη μικρή χώρα έπαιξαν με τόσο πάθος με τόση πίστη που πάρα λίγο να πετύχουν το ακατόρθωτο. Να αποκλείσουν ένα από τα μεγάλα φαβορί για την κατάκτηση του πολυπόθητου τροπαίου. Αν και έφτασαν τόσο κοντά, στο τέλος δεν τα κατάφεραν.
Μα είναι από τις λίγες φορές που ο ηττημένος μοιάζει μεγαλύτερος από τον νικητή. Είναι ίσως η πρώτη φορά που το τελικό αποτέλεσμα, που πάντα διέπεται και ορίζεται από την ψυχρή λογική των αριθμών, μες στην καρδιά αντιστρέφεται. Και οι ηττημένοι μοιάζουν με νικητές. Τα δάκρυα που απρόσκλητα έρχονται είναι δάκρυα συγκίνησης και θαυμασμού.
