Ο Γιώργος Κατσαρός είναι από μόνος του 500 σελίδες αφήγηση. Ήταν κάποια περίοδος που συγκέντρωνα πληροφορίες για το τι είχε απογίνει. Ενώ μας είχαν πει ότι πέθανε το 1960, έμαθα ότι ζούσε.
Εγώ στην Αμερική δεν πήγαινα που να με πλήρωνες, τόσο αντιπάθεια είχα γι’ αυτήν τη χώρα. Μια μέρα μου λέει η Χαρούλα Αλεξίου να πάω μαζί της. Θα μου πλήρωνε και το εισιτήριο.
Πηγαίνω τελικά και όταν έφτασα εκεί την πρώτη μέρα με κάλεσαν για συνέντευξη στον ελληνικό ραδιοφωνικό σταθμό. Μίλησα για τον Κατσαρό, είπα ότι τον αναζητάω. Τελειώνει η συνέντευξη και χτυπάει το τηλέφωνο: «Εδώ Γεώργιος Κατσαρός. Είμαι καλά ακόμη».
Τον συνάντησα εντέλει ύστερα από τρεις εβδομάδες, στο Τάρπον Σπρινγκς της Φλόριντας. Τρεισήμισι ώρες με το αεροπλάνο. Ήταν μια συνάντηση συγκλονιστική! Βλέπω έναν κύριο κοστουμαρισμένο, σαν τον Αλ Καπόνε, με το χαρακτηριστικό κατσαρό μαλλί του, με μια Λίνκονλ επτά με οκτώ μέτρα μήκος.
«Με βρήκες» μου είπε. «Mε έχουν ξεχάσει…». Οδηγούσε, μιλούσε και τραγουδούσε. Τότε ήταν 99 χρόνων. Κάθε φορά έλεγε άλλη ηλικία. Δεν ήξερε ούτε ο ίδιος πόσο ήταν.
