Ξεκίνησα να καταγράφω στοιχεία από τη ζωή της Εύας (Κολιοπάντου) από το 2016. Την είδα σε μια τρελή performance της ομάδας Ανοσίας (ANOSIA) στη Σχολή Καλών Τεχνών, γεμάτη λάσπες, μπογιές, strapons και ξεκούρδιστα μουσικά όργανα. Ο κόσμος ήταν εντυπωσιασμένος από ένα χάος γεμάτο δύναμη αλλά και χειρονομίες από το πεδίο της ζωγραφικής.
Τα επόμενα δέκα χρόνια η σύνδεσή μου με την Εύα και την ομάδα της, που στην ουσία ήταν άλλο ένα άτομο τότε, ο Στέφανος Χανδέλης, μεγάλωσε. Στο πέρασμα του χρόνου καταγράφηκαν πολλές performances. Η κάμερα βρέθηκε μπροστά στη δημιουργία πολλών έργων ζωγραφικής. Έτσι αποτυπώθηκαν ατόφια κομμάτια ζωής της Εύας, του Στέφανου αλλά και αρκετών καλλιτεχνών που περιστρέφονταν γύρω τους.
Το ντοκιμαντέρ, ως είδος οπτικής αφήγησης, απαιτεί εμπιστοσύνη και χρόνο – η Ανοσία της Εύας κατάφερε να διαθέτει και τα δύο. Στο υλικό υπάρχει καταγραμμένη από απόσταση αναπνοής η προσωπική πορεία της Εύας στη ζωγραφική και την τέχνη της performance. Αλλά και τα ανεβοκατεβάσματα του βίου της. Η Εύα κινείται μεταξύ πρόκλησης και ευαλωτότητας. Ταλαντεύεται ανάμεσα στην τρέλα του έρωτα και την τρέλα του κόσμου που ζούμε.
Η Εύα δοκιμάζεται και αγωνίζεται να επιβιώσει αλλά και να κερδίσει τη ζωή χωρίς συμβιβασμούς. Σε κάποια στιγμής της ταινίας η Εύα αποκαλείται «μάγισσα» λόγω της ισχυρής της επίδρασης πάνω στους άλλους. Το ντοκιμαντέρ καταγράφει στοιχεία μιας ζωής αλλά και ενός ολόκληρου δημιουργικού κόσμου, όπου ο πόνος, η προσωπική έκθεση και το εμπρόθετο χάος είναι κεντρικά αισθητικά και δραματικά του στοιχεία.
Η τρέλα αλλά και η ιδέα του θανάτου συνυπάρχουν με το χιούμορ και τον σαρκασμό. Η Εύα είναι μια «αγία» γιατί πάντα καταφέρνει να μεταμορφωθεί και να επιβιώσει σε ένα οριακό και «μεθοριακό» σημείο της καλλιτεχνικής δημιουργίας.
